18-08-08

SEXUAL HEALING

Een zomerdag in België. Zaterdag 16 augustus 2008. Op de middag schakelen de Olympsiche Duivels Italië uit. Stedelijke branie haalt het van de opvolgers van Materazzi, Cannavaro en Del Piero. Moussa Dembele, de Malinese Sinjoor, Faris Haroun, de ket van Jette,  te vroeg uitgespuwd door KRC Genk, en hun vrienden veroveren de harten van alle voetballiefhebbers. Eindelijk wat licht op het einde van de trosteloze Belgische voetbaltunnel. Om de triomf te vieren aperitieven we in “Café D’Ostende” aan het Mijnplein, alwaar een stel Brusselaars hhoghartig de rekening weigert te betalen. Ik schaam me dood. Ze worden door de politie ontzet. Terecht. De eigenaar, Danny, is geen doetje. Hij is de neef van de legendarische Freddy Cousaert. De part-time concert promotor redde, begin jaren tachtig, Marvin Gaye van de ondergang door hem anderhalf jaar in Oostende op te vangen. Marvin Gaye bedankte door “sexual healing” in de badstad te componeren. Een evergreen. James Gandolfini, alias Tony Soprano, zou het levensverhaal van Marvin Gaye regisseren en de rol vertolken van zijn Belgische beschermheer. James wordt Freddy.

Diezelfde avond maken ik me op om, met vrouw en kinderen, het Jan Breydel stadion te trotseren. Cercle Brugge – RSC Anderlecht, ook al een klassieker. Franky Carlier, ex-voetballer en Cerclist, de ontdekker van Josip Weber en Eddy Krncvic, zucht. “Zijn” Cercle verliest. Jelle (Vandamme) is een cultheld aan het worden. De harde kernen van beide verenigingen zingen unisono tegen de “Club”, het vermaledijde blauwzwart. Anderlecht en Cercle hebben veel gemeen. Krncvic, Olsen, Weber, Wim Kooiman en Benny Nielsen en de goede manieren. Na de 0 -3 keer ik met mijn familie terug naar Oostende, Brussel in het klein. Mijn vrouw legt de kinderen te slapen. Ik parkeer de wagen. Onderweg passeer ik de drukke Sint-Paulus feesten. “Fisher Z”, new wave uit lang vervlogen tijden, is “top of the bill”. Ze sluiten de de festiviteiten af. Gratis en voor niets. Ze kunnen een feestje bouwen, daar aan de kust. Jeugdsentiment en nostalgie wellen op. Ik sms mijn vrouw. Ze vervoegt me. “So Long” en “The Worker” worden arm-in-arm weemoedig in ons opgenomen, in de schaduw van café Sint-Michiel, het Oostends supporters café van RSCA. Pure romantiek. De volmaakte avond.   

Na het concert drinken we een laatste in Café “Costa Blanca”. Volkser, en dus (h)echter kan niet. Guy, de bijna tandeloze barman is een rasechte Brusselaar van de “rue haute”. Drieentwintig jaar geleden liet hij “door omstandigheden” de hoofdstad achter zich. Hij werkte in de “Le Roy d’Espagne” en “La Chaloupe”. Guy krijgt de tranen in de ogen als hij het vertelt. Alsof Brussel aan de andere kant van de wereld ligt. Even later ontmoet ik Aldo. Oostendenaar en supporter van Standard. Hij voetbalde ooit voor KV Oostende. De periode na de hoogdagen van Swietek, Janik en Lycke. KVO Europees. Nu is hij kok. Zijn voornaam werd toegewezen door zijn Italiaanse Grootmoeder. Hij bezit een huisje in Costa-Rica en hoopt er ooit een restaurant te openen, veel te surfen en er een gezin te stichten.

Zijn vriendin lijkt sprekend op de mysterieuze Nico. De mythische Duitse zangeres van de Velvet Underground. Al alles goed komt, krijgen ze prachtige kinderen. Verrijkende ontmoetingen, interessante mensen en mooie gesprekken. Het lijkt Brussel wel. Oostende is van de wereld.

Gelukkig en voldaan keren we terug naar ons appartementje.

“Sexual Healing”. Maar eerst deze column afwerken.

14:38 Gepost door David Steegen in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oostende, cafe d ostend |  Facebook |

04-04-07

Oostende

De memorabele momenten van het voorbije weekend:

 

  • Vrijdag: op weg naar Harelbeke  (Radio 1) geboeid naar de geschiedenis van de paters scheutisten in China...West Vlaamse boerenzonen die territoria zo groot als Frankrijk moesten bekeren. Klonk als Fellini tot de 7de macht, Intussen Hollandse testspeler voor Club geregeld. Doe je best (Elrio E.) 

Vervolgens: Dinner party bij vrienden in Harelbeke. Vrienden en Harelbeke...Fellini tot de 8ste .

  • Zaterdag en zondag: Oostende. Wat houd ik van die stad. Marginalen, winkels, kleine en grote bourgeoisie, Madammen met hoeden en kleine dikke honden, liederlijke verzopen Mijnheren met rood aangelopen hoofden in versleten  lodens, travestieten en vissers, gelukkige ietwat naïeve walen wiens zonen Kevin en de dochters Kelly heten, pleintjesvoetballers van tussen 8 en 14j op de groentenmarkt (“ he meugt nie skieten in den bak carré”), Alle ballen op Lander. Zuipende en zingende engelsen ...,Fellini
  • Nog Zaterdag: Gefietst als een Flandrien. Met vrouw en kids gewandeld en gelachen. Omstreeks 18u00 gaan aperitieven met koppel die de vrouwenliefde toegedaan is, met hun dochters. Harmonie. Dan in Nieuwpoort de nieuwe winkel van een vriendin bezocht. Champagne drinken in trendy bar waar kinderboeken verkocht worden en de kelner van Molenbeek is. Vervolgens in Steenkerken gaan dineren (Thaïs!) bij rasechte Brusselaar en Veurnense schone met Afrikaanse roots. Ook aan tafel: een koppel die de herenliefde toegedaan is. “Hij”: halfbloed uit Veurne, métis/adonis met West-Vlaams accent, je kan niet alles hebben. De andere “hij”: Carolo met een dochter van 13 jaar. choco. Met mijn dochter van 7 om half één ’s nachts gesnookerd. Fellini tot de 10de.
  • Zondag: Kranten. Geleerd dat onder het Stadion Triffet (niet verwarren met Tivoli) van La Louvière een Vélodrôme schuilt waar de eerste Flandriens kwamen koersen. De wijk was een concentratiewijk van Vlaamse economische migranten (19de eeuw, cfr Boek "Arm Wallonië)). Maar vooral geboeid in “The Damned UTD” (David Peace) zitten lezen op Mijnplein bij Pica Pica het beste apéro café ter wereld, fantastisch boek over Brian Clough (ik haat Don Revie!), het enige memorabele wat Middlesbrough ooit voortgebracht heeft...

Besloten om ’s avonds aan zee te blijven overnachten. Iedereen content. Veel zon. Franco Cosimio Panini, een van de vier uitvinders van mondiaal plakplezier en dito nostalgie gestorven. Kort interview aan De Morgen gegeven over jongens en voetbalplakboeken...Vandaag (Maandag) op Radio2. Panini, Fellini, Oostende, Brian Clough, spelende kinderen (de mijne), de keppie naast mij...la vita e bella

Avond: FCB weer de boot in. Wordt erg triest. Onverschilligheid. Wereldse Van Holsbeeck in Studio 1 (VRT) avond afgesloten met topaflevering van The Soprano’s (“get some “shines” (zwarten, nvdr) to fuck Bevalacqua”, Tony S.”Adriana is a cunt” Tony S., “can you even imagine how lonely it is at the top?”, Tony S.... ) en MOTD2 (genoten van verlies Arsenal, even if I hate Liverpool)

Maandag: werk, straks RTBF (ook Fellini) waar ik Panini en Stade Triffet heb mogen duiden, na de uitzending lang gekeuveld met de machtigste man van het Belgisch voetbal. Interessant.

 

08:10 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oostende |  Facebook |