13-07-08

de gouden ketjes

De Gouden Ketjes 2008 zijn donderdag met grote luister uitgereikt in de Ancienne Belgique. Ik mocht het podium op om het Gouden Ketje Sport te overhandigen. een hele eer. De organisatie was ambitieus en professioneel. Ik kan het niet genoeg benadrukken: Sporten in groepsverband is heilzaam voor de versterking van het stedelijk sociaal weefsel. Op een sportterrein is iedereen gelijk. Daarom was ik, samen met mijn collega juryleden, erg opgezet met de winnaar. “Friends & Scream United” is een sportclub voor kinderen en volwassenen die niet bij een gewone sportclub terecht kunnen. “Mens Sana en Corpore sano” moet voor iedereen haalbaar zijn. Dat vonden Charles Roos en zijn vrienden honderd jaar geleden ook.    Bij de oprichting in mei 1908 was Sporting Club Anderlecht de zevende club van Brussel. Twaalf jaar later richt dokter Paul de Meersman het allereerste profesioneel medisch kabinet van een voetbalclub op, “Le Service des Visites Médicales d’Athlètes”. Florimont Plash zal zijn werk jarenlang met succes verderzetten. Op 21 oktober 1953 is RSCA de eerste buitenlandse club die Arsenal in eigen huis, op de bevroren grond van het Londense Highbury, verslaat. Negentig jaar lang al zijn de Gunners tegen een buitenlandse club ongeslagen gebleven in eigen huis. Nog géén jaar later staat RSCA mee aan de wieg van de oprichting van de Europabeker der Landskampioenen. Brussel heeft altijd de blik naar Europa gericht. Anderlecht wint ook als eerste Belgische club een Europabeker. In 1976 tegen West Ham. De eerste en enige Belgische club die drie Europabeker finales op rij speelt. 1976, 1977 – verloren van Hamburg SV – en in 1978, in Parijs waar Austria Wenen verpletterd wordt. Anderlecht speelt als eerste Belgische voetbalclub vriendschappellijke midweekse wedstrijden bij kunstlicht. De eerste Belgische club die voor belangrijke wedstrijden in afzondering gaat. Van Real Madrid afgekeken. Op een warme namiddag in juni 1947 komt Lyra op bezoek in het Astridpark. De wedstrijd beslist over de titel. Voor de gelegenheid heeft RSCA zich afgezonderd in de goede lucht van de Keerbergse dennenbossen. Paarswit wint met 3-0. De eerste kampioenstitel is binnen. Aston Villa en New York Cosmos inspireren Michel Verschueren om een nieuw stadion te bouwen met Business Seats en Loges. Als eerste in België. De eerste en enige Brusselse voetbalclub die vereerd wordt met de prestigieuze “Brusselaar van het jaar” prijs. De beloning wordt jaarlijks uitgereikt door de Vlan, de populaire Brusselse huis aan-huis-krant. RSC Anderlecht is de eerste, en enige Belgische club, die erin slaagt vijf landstitels op rij te winnen (van 1964 tot 1968).Een ander unicum: Op 30 september 1964 is RSC Anderlecht de exclusieve Belgische hofleverancier. België – Nederland op de Bosuil (Antwerpen). Wanneer de Luikse doelman Guy Delhasse (Club Luik) in de tweede helft vervangen wordt door Sporting sluitstuk Jean Trappeniers, spelen elf Anderlechtenaren tegen Oranje. De Belgen winnen met 1-0. Tussen 1960 en 1965 winnen Sportingspelers vijf van de zes Gouden Schoenen. Een record. Anderlecht, sticht de “Heizel school”, de instelling die Belgische trainers opleidt. RSC Anderlecht trainer Bill Gormlie is de pionier die aan de basis ligt van de befaamde trainersopleiding.In afwachting van de bouw van het mooiste, beste, nieuwste stadion van het land, schenk ik het officieuze “Gouden Ketje Sport 2008”, in de categorie “eeuwige sportverdienste” aan RSC Anderlecht.   “Mens Sana in Corpore sano” is de leuze van RSCA.

20:26 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

15-02-08

BRUSSEL HOOFDSTAD VAN EUROPA

De Europa Cup is de mooiste voetbalcompetitie ter wereld. Internationale stammenoorlog. Victoria Setubal – Feyenoord. Het is altijd donker wanneer historie geschreven worden. Het maakt clubvoetbal tijdloos. FC Brussels is het resultaat van vier mislukte fusies en veel ellendige financiële en andere wanorde maar de heldhaftige verloren halve finale tegen Atletico Bilbao van 1977 (UEFA Cup) vergeten we nooit. Een van de talrijke voorlopers van FC Brussels, Royal White Star Brussels, haalde al een rondje Europees voetbal in 1972. Een jaar later smolt het stuntelig samen met Daring Club Molenbeek, een volkse vereniging met traditie en supporters. De voorloper, Daring Club de Bruxelles, stamnummer 2, was de aartsrivaal van Union Sint- Gillis. De club had al geschiedenis geschreven door een einde te maken aan de historische reeks ongeslagen wedstrijden (60) van Union. Na de tweede wereldoorlog speelde Daring zelfs Europees. De beker der Jaarbeursteden, de voorloper van de huidige Europese bekercompetities. Brussel is de koning der Jaarbeurssteden. We zijn sterk in kermis vieren, congressen en expo’s organiseren. Altijd al gastvrij geweest, de blik boergondisch naar buiten gericht. Brussel, de culturele spons. De uitheemse prestaties van Anderlecht hebben de status van het Belgisch voetbal in het buitenland bepaald. Anderlecht, ooit voetbalhoofdstad van Europa. Een geslaagde Europese campagne van een Belgische club doet meer voor ons imago dan geldverslindende promotiecampagnes.  De Premier League, de engelse voetbalcompetitie, wil een extra (39ste) speeldag toevoegen aan het reguliere kampioenschap. De speeldag moet echter in een buitenlandse stad gespeeld worden. De Premier League is een wereldmerk geworden. Engelse topclubs schuimen de aardbol nu al af om exhibitiewedstrijden te voetballen in de vijf werelddelen. Wereldsteden als New York, Bangkok, Tokio en Peking staan nu al te drummen om die extra speeldag te verwelkomen. Het is ooit anders geweest. In de jaren vijftig verbood de Football Association, de Engelse voetbalbond, haar clubs om Europees te spelen.  De bonzen vreesden praktische problemen die de lokale competitie zouden schaden. Manchester United veegde de richtlijn aan haar laars en ging, na het winnen van de landstitel in 1957, toch Europa in. De eerste Europa Cup wedstrijd van United op het continent van tegen RSC Anderlecht (1957). ManU wint twee maal, 0-2 en 10 – 0 gewonnen. De Schot Matt Busby, de legendarische coach van United, was ervan overtuigd dat voetbal een wereldsport is. Ondanks de vliegtuigramp van 6 februari 1958 in München, waarin zeven United spelers het leven lieten, heeft Busby gelijk gekregen. Vorige week werd de 5O ste verjaardag van de vliegtuigramp herdacht. Het onleefbaar en belastend schuldgevoel van Busby – had hij naar de FA geluisterd, was er géén ramp geweest – is een zegen gebleken voor het voetbal. Busby’s anarchie ligt aan de basis van het mooiste voetbal ter wereld, de Champions League. Die 39ste speeldag mag naar Brussel komen, de hoofdstad van Europa.

20:28 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

19-10-07

ZEELEEUW

 De bal opwippen en doorkoppen, in één beweging, is moeilijk. Het vergt jaren training. Proberen en herbeginnen, telkens weer, totdat de lichaamscoordinatie en de balbeheersing perfect op elkaar ingestemd zijn.  Verdediger Coelho van het Braziliaanse Belo Horizonte is geschorst omdat hij spits Kerlon van Cruzeiro onderuit schopte. De aanvaller waagde zich stoutmoedig aan een “zeeleeuw”. Hoe zou u zelf zijn? Voor aap staan door een circustruuk. Voetbalgodsdienstig Brazilië staat in rep en roer. De voorstanders van spectaculaire geinigheden aanbidden spelers als Kerlon, de anderen verafschuwen vernederende frivoliteiten. Dunga, de huidige Braziliaanse bondscoach is tegen. Truukjes horen niet thuis in topwedstrijden, oordeelt hij.  Het debat is boeiend en herleidt voetbal tot de kernvraag: is het een sport of een spel? Wat maakt de schoonheid van voetbal? De lange dribbel van Diego Maradona tegen Engeland in de halve finale van de wereldbeker 1986? Maradona start op eigen helft en dribbelt negen Britse zoutpilaren. De keeper incluis. “Pluisje” kan minstens tien keer afspelen maar doet het gelukkig niet. Van Dunga zou hij straf gekregen hebben. De dribbel in combinatie met die andere geniale ingeving, het handspel, “de hand van God”, maakten van de match een klassieker. Een wereldbeker eerder dweilde Jan Ceulemans in 1982 de hele flank af tegen Hongarije. Een raid van tientallen meters. Sierlijk was het niet maar het oogde onmenselijk, heldhaftig. De lang uitgesponnen ren bepaalde het lot van de Belgen. Voor eeuwig in het collectief geheugen gegrift. Na de rush schonk Caje de bal aan Czerniatynski die de gelijkmaker erin frommelde. De raid en het doelpunt plaatste België voor de tweede ronde. Een wedstrijd eerder worstelden de Rode Duivels met het nietige El Salvador. Het midden-Amerikaanse land verkeerde op dat ogenblik in staat van bloedige burgeroorlog en had net 10-1 verloren van de Hongaren. Wijlen Ludo Coeck, de mooiste Belgische balkunstenaar ooit, besliste de vervelende en stroeve partij met een onbeschrijfelijk afstandschot. De perfecte trap. Een gelijkaardig doelpunt van heilige Ludo tegen de DDR is jarenlang gebruikt in de begingeneriek van “Sportweekend” op de BRTN, voorloper van de VRT. Het individu als meerwaarde van het collectief. Het is cultureel bepaald. In Frankrijk worden de fijnzinnige technici aanbeden, in bepaalde delen van Vlaanderen zijn kracht en oeverloze inzet voorwerp van adoratie. Liever Philippe Clément dan Ahmed Hassan. Italië huldigt de kampioenencultus. De manier is ondergechikt aan het hogere belang. In Brussel heerst de cultus van de techniek, de schoonheid van de beweging. Er wordt gebrugd (bal door de benen) dat het een lieve lust is, de “bycicletten” (in de loop, al fietsend over de bal bewegen), de “roulettes” (over de bal draaien met beide voetzolen, de ene na de andere) en de “ailes de pigeons” (de bal met buitenkant voet in de lucht stil leggen of devieren) volgen elkaar op. Stedelijk voetbal, toekomstige profspelers – mits de juiste begeleiding - met briljante ingevingen die op volwassen leeftijd in hen verankerd zullen zitten. Net als Maradona, Zidane, Ronaldinho en Vincent Kompany. Geniale lefgozers. De Zeeleeuw hoort thuis in het top voetbal. Het individu maakt altijd het verschil.

 

09:27 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

29-09-07

RAIN OF STARS

Het beste komt uit Brussel. Dit weekend vierde het huis van vertrouwen “Neuhaus” haar 150ste verjaardag. Apotheker-Farmacist Jean Neuhaus uit het Zwitserse Neuchâtel vestigt in 1857 zijn “Pharmacie” op het nr 21 van het eerste overdekt winkelcentrum van Europa, de Koninginnegalerij. Ze verbindt de Grasmarkt met de Warmoesberg en werd ontworpen door een Nederlander, archtiect Jan-Pieter Cluysenaer. Brussel waar werelds talent altijd welkom was. De pillendraaier uit de Jura wilde smakeloze medicamenten eetbaar maken voor zijn klanten door ze met chocolade en suiker te omhullen. Zijn zoon verzorgde in 1912 de complete overschakeling naar de exclusieve productie en verkoop van pralines. Echtgenote en operazangeres aan De Munt, Luisa Agostini, vond de “Ballotin” – pralinedoos - uit. De Koninginnegalerij, waar innovatie traditie wordt. Vooraanstaande Franse schrijvers als Alexandre Dumas, Victor Hugo en Paul Verlaine bezochten er de “Café De La Renaissance” – het huidige “Taverne du Passage” – waar het literair genootschap “Le Cercle Artistique et Litéraire” gevestigd was. Brussel intellectueel en cultureel hipper dan Parijs. De eerste filmvoorstelling van België vond plaats in de Sint-Hubertus Galerij. Delvaux, de befaamde leermaker, opende er, begin vorige eeuw, zijn eerste winkel. Op huisnummer 31. Het Brusselse Delvaux heeft intussen de wereld veroverd. Kunst en visionair urbanisme – de bouw van de Koninginnegalerij maakte meteen komaf met de stinkende en onhygienische labyrinth van steegjes –, gestuwd door creatieve handelaars zijn een voorbeeld geweest voor talloze andere wereldsteden. RSC Anderlecht, de Brusselse voetbalclub, is op dezefde leest geschoeid. Een vooruitziende Brusselse self-made man met een hart  voor voetbal, brouwer Constant Vanden Stock, ontfermt zich enkele decennia geleden over Royal Sporting Anderlecht. Hij had eerst in Brugge, bij Club, geprobeerd. Conservatisme en mercantiel immobilisme stuurden hem terug naar de hoofdstad. Mijnheer Vanden Stock haalde wereldvoetballers uit binnen-en buitenland naar Brussel en veroverde, tijdens de jaren ’70 en ’80, Europa. Anderlecht, waar werelds talent altijd welkom is. Na de wonderbaarlijke jaren komt de terugval. Men plooit noodgedwongen terug op de heimat. Kampioen spelen en aan een van de twee Europacup competitie mogen deelnemen, liefst de Champions League, is het hoogst haalbare. Sommige sporting vedetten die vroeger alléén als toeschouwer het stadion mochten betreden, maken in 2007 het mooie weer uit. De nummer 10, een prachtvoetballer, speelt bij wijlen krachtenloos met dadels in de short om de Ramadan honger te stillen. Op het meest cruciale moment van het seizoen. Persoonlijke overtuiging is vandaag belangrijker dan beroespernst en de liefde voor de club. Het klopt dat de internationale voetbalwereld is veranderd. We hebben de boot gemist.    Chocolaterie Neuhaus brengt ter ere van haar verjaardag de exclusieve reeks “Rain Of Stars” op de markt. Een assortiment van de beste pralines. In mei 2008 verjaart Anderlecht voor de honderste maal. Het uitgelezen moment voor een nieuwe “Rain of Stars”. Het beste zal spoedig weer uit Brussel komen.   

15:59 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

23-09-07

L'ENTENTE BRUXELLOISE

Alles is voorbij. De zomer is vervlogen en Brussel zal dit seizoen, sinds mensheugenis, géén Champions League wedstrijden mogen beleven. Jammer dat het “Fenerium”, de fanshop van Fenerbahçe in de Koningsstraat, niet méér bestaat. Het zou gouden zaken hebben gedaan. De verkoop van topschutter Mémé Tchité aan, godbetert, Santander moet het mislopen van naar schatting tien miljoen kampioenenbal euros goedmaken. De smaakmakers uit de Jupiler League gaan naar de kleine clubs uit de grote voetballanden.De transferperiode zit er sinds vorige vrijdag ook op. Sportief noodlijdende clubs als FC Brussels hoopten nog snel enkele goede zaken te doen. Zoals nuchtere huismoeders die op het einde van de solden nog snel even de Innovation en de C&A binnenlopen om in de laatste bakken te gaan snuffelen en graaien. De strategie liep gruwelijk mis. Gregory Dufer, op overschot bij Club Brugge, verkoos Luik boven Molenbeek en Sven Kums, veelbelovende jongeling van RSC Anderlecht moest, vanwege een oude twist tussen Johan Vermeersch en Herman Van Holsbeeck, aan de Theo Verbeecklaan blijven. Die andere Brusselse volksclub, Union Sint Gilloise, kreeg dan weer Siani grootmoedig in bruikleen van moederclub Anderlecht. “The Bhoys” – ik zal nooit aan de naam wennen -, de harde kern van Union, zal het niet graag lezen maar paarswit heeft wellicht hun geliefde gered. Siani is (belgische) top, een sierlijke voetballer. De eerste tekenen van een “Entente Bruxelloise”, mag ik hopen. FC Brussels mag tot dusver niet meegenieten van de embryonale vriendschap. Ruzies, onverzoenbare ego’s en misplaatste nostalgie naar lang vervlogen tijden staan vooralsnog een logische samenwerking in de weg. Economische werkelijkheid, visionnaire bewustwording en, wie weet, de staatshervorming zullen de Brusselse clubs dichter bij elkaar brengen. Feyenoord leende haar meest belovende jongeren jarenlang uit aan stadsgenoot Excelsior Rotterdam. Landgenoten Thomas Buffel en Gil Swerts werden er, als ruwe diamanten, geslepen. Feyenoord werd er veel beter van en Excelsior overleefde. Zo ver zijn we in dit gewest nog lang niet. De huidige Brusselse voetbalfolklore herinneren aan befaamde “no-cash” transfers. Dimitar Berbatov, de Bulgaarse steraanvaller van Tottenham Hotspur werd door CSKA Sofia bij zijn eerste club Pirin Blagoevgrad voor 20 paar voetbalschoenen “weggekocht”. Marius Cioara verkastte van UT Arad naar Regal Hornia in Ecuador in ruil voor 15 Kg...worst. Zo ver mag het in Brussel niet komen. Het is eigenlijk eenvoudig. De top bij Anderlecht, de jonge talenten ervaring laten opdoen bij FC Brussels en Union. Eendrachtig de opleiding verzorgen van Kompany’s opvolgers op basis van een éénduidend weloverwogen project dat we van de Hollanders afkijken. Bij lucratieve doorverkoop genieten de drie partijen van de opbrengst. Binnen tien à vijtien jaar spelen er Brusselaars bij Chelsea en Milan. Fusies hoeven er  niet aan te pas komen. Elkeen mag in zijn eigen kleuren blijven voetballen, op zijn niveau. Ook het delen van vernieuwde infrastructuur behoort tot de mogelijkheden. Brussel zou als model moeten dienen voor de twee andere regio’s. Eendracht Maakt Macht.

14:21 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

03-06-07

De Glimlach van Jerôme

Het voetbalseizoen wordt elk jaar ritueel afgesloten met het gala van de Profvoetballer van het jaar en de bekerfinale. “De Profvoetballer” is een authentieke voetbalprijs. Uitsluitend profvoetballers mogen de beste keeper, de beste jongere, de meeste sportieve voetballer, de beste trainer, de beste speler en de beste scheidsrechter kiezen. Ik mocht gepriviligieerd tussen het kruim van het Belgisch voetbal zitten. Ik zat tussen de vriendin van Lucas Biglia en co-Brusselaar Manu Ferrera, de assistent-coach van Standard. Ook Sergio Conceiçao en Michel Preudhomme, Daniel Zitka en De Wilde zaten in mijn buurt. Ik voelde me als een kind in een bollenwinkel, tussen de helden die week in week uit mijn humeur bepalen. Mijmerend over het voorbije voetbaljaar, kruiste mijn blik het gezelschap dat zich immer onwennig door de voetbalgemeenschap beweegt, de scheidsrechters. Ze zijn onontbeerlijk maar horen er nooit echt bij. Hondenstiel. Arbiters raken bekend door het negatieve, door hun fouten. De man in het zwart krijgt zelden erkenning.

Ik moest plots denken aan Tofik Bakhramov, de Russische lijnrechter van de WK finale Engeland – Duitsland in 1966. De finale van het rare doelpunt. Beide naties zijn aan elkaar gewaagd totdat Geoff Hurst de onderkant van de lat raakt en de bal loodrecht naar beneden stort. Volgens de Duisters op de lijn, volgens de Britten erachter. Lijnrechter Bakhramov (vandaag heten ze assistent scheidrechter) moest onmiddellijk op appel bij de zilvergrijze Zwitserse scheidsrechter Gottfried Dienst. Even later wees Dienst – overigens een goede naam voor een arbiter – naar de middenstip. Engeland gaf de voorsprong niet meer prijs. Wereldkampioen. Eenenveertig jaar later weet het men het nog steeds niet. Tot zelfs wereldvermaarde Universiteiten hebben talloze fondsen vrijgemaakt om uitsluitsel te krijgen over de meest controversiële goal uit de wereldvoetbalgeschiedenis. Tevergeefs.

Tofik Bakhramov, eigenlijk een Azerbeidjaan, werd in een klap wereldberoemd. De ex-voetballer, voortdurend gestremd door blessures, besloot al snel om scheidsrechter te worden. Na zijn dood in 1996 werd het nationaal stadion in Baku herdoopt tot de “Tofik Bakhramov stadion”. Enkele jaren later, net voordat Engeland een kwalificatiewedstrijd (WK) moest spelen tegen Azeirbeidjan, onthulde FIFA voorzitter Sepp Blatter in de hoofdtad een standbeeld ter ere van de heer Bakhramov. Geoff Hurst was, passend, aanwezig.

Toen vorige zondag de beste scheidsrechter verkozen werd, ging er een siddering van opgewektheid door de zaal. De winnaar stond wat onhandig op. Beduusd keek hij rond. Hij kon het niet geloven. Stamelend en zichtbaar ontroerd dankte hij een aantal mensen. Jerôme had het moeilijk. Hij verliet zijn geboorteland Gabon in 1995 om te studeren aan de Universiteit van Charleroi. Nog géén tien jaar later klom hij op tot de elite van de vaderlandse scheidsrechtersgilde. Jerôme is een verademing. Jerôme doet normaal. Hij is niet onfeilbaar en fluit letterlijk en figuurlijk met de glimlach. Zelden zoveel stressbestendigheid gezien. De man is dan ook opvoeder in de Brusselse instelling “La Sonatine” waar hij moeilijke jeugd op het rechte pad tracht te brengen. Geen wonder dat hij Sergio Conceiçao & co in toom kan houden. Alle voetballers houden van Jerôme. Hij is goed op weg om onze Tofik Bakhramov te worden, om de juiste reden.

Jerôme Efong Nzolo is de beste Referee van het land.

10:35 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

26-05-07

Tuuveneir van de platou

Dieumerci Mbokani, het nieuwe goudhaantje van RSC Anderlecht, scoorde twee speeldagen geleden drie wondermooie doelpunten tegen het armlastige Beveren. Een hattrick, een echte.  Een dikke eeuw geleden nam het voetbal de term “hattrick” over van de Cricketsport. De “bowler” (werper) die erin slaagt om drie keer na elkaar een “wicket” (de paaltjes die verticaal staan) te raken werd beloond met een hoed, een “hat”. De truuk (trick) van de hoed, letterlijk. Volgens kenners is een Cricket-hattrick een waar huzarenstukje. Veel moeilijker dan scoren tegen Beveren. Toch zijn de goals van de Congolees uitzonderlijk.  Hij scoorde met de rechter, de linker en het hoofd. De ongepubliceerde hattrick-regels stellen dat een “Mbokani hattrick” de enige echte loepzuivere hattrick is. Merci Dieumerci.

De week die volgde op de Waasland-sloop stond in het teken van de hoofdstad. De derby, een echte. Het begon al op maandag, op Studio1, de voetbaltalkshow van de RTBF (La Deux) alwaar ondergetekende de “voix de Flandre” wekelijks mag vertolken. Als Brusselaar kan dat tellen. Mijn franstalige collega’s hadden bij wijze van vooruitblik op de derby FC Brussels Voorzitter Johan Vermeersch ondervraagd over zijn verhouding met de buren. Hetzelfde gebeurde met Paarswit manager Herman van Holsbeeck. Beide mannen zijn niet echt vrienden. Groot was mijn verbazing toen Van Holsbeeck hem spontaan de hand reikte om alles eens goed uit te praten na de wedstrijd. Vermeersch repliek was goddelijk en laconiek, “het hangt af van wat ik op dat moment doe en waar ik ben”. Njet dus. Het werd erger. Naarmate 12 mei naderde, kwam Vermeersch, op kruissnelheid. Er ging “bloed aan de paal kleven”, hij beloofde een dubbele premie aan “zijn” jongens, schreeuwde dat “Genk de titel meer verdient” en “ (hij) wordt onheus behandelt” , hij eist “méér respect”. Anderlecht reageerde zoals het hoort, zoals vroeger, met een grijns en opgeheven kin. That’s entertainment. Beide clubs speelden hun rol voortreffelijk. De ietwat gefrustreerde underdog tegen de arrogante machtige winnaar. Eindelijk weer commotie rond een Brusselse voetbalmatch.

Zaterdag 12 mei ‘07 werd een hoogdag. ’S Ochtends werd het nieuwste stripverhaal van echte ketjes De Marck & De Wulf, “De magicien van de Platou”, met het spook van Raymond Goethals in de hoofdrol, plechtig aan de buitenwereld voorgesteld in het Gemeentenhuis van Koekelberg. In het Brussels, in het Vlaamse en het Frans. Het stripverhaal gaat over voetbal, over de derby. Sporting Braavers tegen Daring Baawers. “De Platou”, uit te spreken als “plateau”, is de wijk van en rond de Basiliek. Wijlen Raymond Goethals is er opgegroeid en heeft er zijn eerste voetbalstappen gezet. De tovenar woonde er zijn levenslang, de buitenlandse intermezzi niet meegerekend. Ik woon er, heb er school gelopen, jarenlang lid van scouts-Basiliek, mijn kinderen spelen vandaag op dezefde pleintjes en paadjes van het Elisabeth Park. Tijdens de grauwe namiddag van 12 mei steeg de spanning. ’S Avonds werd FC Brussels ingeblikt, Charleroi deed de rest. De 29ste titel werd een feit. De ontlading was intens en immens. De moedige, wat aandoenlijke, FC Brussels fans bleven in het vak om zich te vergapen aan het vuurwerk en de feestelijkheden.

Alles kwam samen die 12de mei. De roots, de humor, de rivaliteit, de volksaard. Een van de mooiste dagen van mijn leven.

Binnenkort (hopelijk) verhuist Anderlecht naar een nieuw paleis. Van mij mag Vermeersch het bouwen.  

 

18:11 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

27-04-07

Entente Bruxelloise

Argentinië-Brazilië vriendschappellijk in Brussel? Waarom niet? Het is een gewoonte geworden in de ons omringende landen. De trend is ingezet door Londen omdat vele topvoetballers voor Europese grootheden voetballen. Het bespaart de federaties dure reiskosten, langdurige afwezigheden en het brengt veel geld op. Doorslaggevend zijn de hypermoderne nieuwe stadions van pakweg Arsenal, Wembley en le Stade de France (Parijs). Deze evenementen zijn een wezenlijk onderdeel van de citymarketing van de organisatoren.    

Helaas, Brussel is een wereldstad zonder werelds stadion. De voetbalkathedraal van RSC Anderlecht is verouderd. Het zielloze Heyzelstadion (”Koning Boudewijn” is nooit ingeburgerd) was sfeervol voordat de Liverpoolse barbaren Laken aandeden op 29 mei 1985. De zoete romantiek van de vriendschappellijke wedstrijden op leven en dood tegen Nederland, mèt Christian Piot in doel en Raymod Goethals op de bank in één avond vernietigd. Daarna volgden droge, zielloze verbouwingen. We hebben 39 redenen om het definitief te vernietigen en een nieuwe ultramoderne en multifunctionele sporttempel neer te zetten. De tempel zonder weerga zal als een fenix over de stad waken. De Heyzel bruist immers maar een avond per jaar, tijdens de Memorial Van Damme. Het is ooit anders geweest.

Het eerste stadion van Racing Brussel, aan de Ganzenvijver in het poepsjieke Ukkel, is historisch. De oudste tribune van het land pronkt er nog steeds (1902). De allereerste interland van het vastenland (1904), België-Frankrijk (3-3),  werd er gespeeld voor 1500 toeschouwers. Van stadsmarketing gesproken. Racing Hockey Club werkt er haar thuiswedstrijden af en zamelt geld in om het stukje sportpatrimonium te restaureren. In 1946 verhuisde voetbalclub Racing naar het Drie Linden Stadion aan de Nymphenlaan in Watermaal Bosvoorde. Het is surreel, de Heizel in het klein, met perfect onderhouden staanplaatsen, maar liefst 40.000. Het megalomane Racing kreeg het maar zelden volgevoetbald, behalve op 11 november 1948 toen de Brusselse Entente met 0-3 de boot in ging tegen Torino.

Union St Gilloise voetbalt achter een geklasseerde gevel (1919). Union, elf maal kampioen van België, de ex-club van o.m. Jan Verheyen (vader van), speelde ooit voor 36 000 toeschouwers (1936) tegen Standard CL (4-1 astaamblèèft). De ex-club van Jos Smolders, Georges Leekens en heel even Rik Coppens, voetbalde in het Josaphatpark, Schaarbeek. Crossing was begin jaren zeventig een degelijke eersteklasser. Vandaag mag FC Kosova Schaarbeek in het mooie maar verloederde stadion (1914) spelen. Het stadion figureert in de Jaco Van Dormael’s filmklassieker en meesterwerk “Toto Le Héros”. Uccle-Sports, vandaag Ukkel-Léopold, was net voor en na de oorlog een erg populaire voetbalvereniging. Verfijnd, technisch voetbal, op maat van de Brusselse volksaard lokte dichte drommen supporters naar Neerstalle, gebouwd in 1936. Het veld, met een van de eerste drainage systemen, dateert van 1919.

In afwachting van een Brusselse Wembley, kan Onthaal en Promotie Brussel alvast stad(ion)wandelingen organiseren. Eerste halte: Le Vivier D’Oie in Ukkel.     

22:54 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |