26-08-08

caffè al dente

mag ik u acffé al dente ten stelligste aanraden.

Fijn eten, fijne wijnen en super mensen!

si mangia è si beve

www.caffealdente.com in Ukkel (rue Doyenné)

16:30 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: top ristorante enoteca |  Facebook |

16-06-08

SAN MARCO

Een grote groep Nederlanders, verkleed als Zeeuwse meisjes, zingt “Luca Toni is homo” uit volle borst. “Wie is hier nu homo?” denk ik. Bern kleurt helemaal Hollands. Het doet pijn aan de ogen. De carnaval van de eendracht. Enkele verloren gelopen Italianen schrijden voorzichtig, immer elegant door de dichte drommen aangeschoten Nederlanders. Op de hoek van het hoofdplein van het prachtig Zwitsers stadje staat een fluo camper met gigantische luidsprekers. André Hazes, Corry en de rekels, Hollenboer en René Froger schallen over Bern. Het oude centrum is UNESCO werelderfgoed. Het contrast is groot. Het legioen past er als een tang op een varken. Een man met dreadlocks – een pruik - en een snor, helemaal getooid in de originele uitrusting van Oranje van het EK 1988, speelt met een bal. De enige titel die de nationale ploeg ooit binnenhaalde. De man draagt zwarte panties, het gezicht zwart geblakerd door schoensmeer. Ruud Gullit. Ik  kom niet meer bij.   Best grappig allemaal. Tè grappig. Als vervelende purist is Voebal te mooi en te ernstig voor zoveel wansmaak. Nederland speelt straks tegen de wereldkampioen. Angst of stress is den Hollander vreemd.Marco Van Basten staat onder vuur. Oranje zou niet dwingend genoeg voetballen. Nederlanders zijn nooit tevreden. Even later gaan we eten, buiten op de binnenkoer van een Italiaans restaurant. Ver van de brulleeuwen. Ajax iconen Sören Lerby en Sjaak Swart zitten achter ons luidruchtig te dineren. Mijn dag kan niet meer stuk. Ik ben in Zwitserland op uitnodiging van een goede Nederlandse vriend. Zijn voetbalgekke zoontje Nathan en David Endt zijn er ook bij. Ik ben al jaren fan van Endt. Een begenadigd schrijver – “De godenzonen van Ajax” is een aanrader -, een minzame voetbalkenner, een vat vol anecdotes. Endt is al decennia lang de team manager van Ajax. De vertrouwensman van minstens drie generaties Ajacieden.  Van Johnny Heittinga tot Marco Van Basten. Van Basten zou kil en afstandelijk zijn? “Niets van aan” vertelt Endt. “Marco is gevoelig en leeft bijna uitsluitend voor voetbal. Toen hij trainer van de beloften was wilde hij de kleedkamers opfleuren met foto’s van oude Nederlandse voetbalhelden. Om de jonge jongens de passie, de erkenning en eerbied voor voetbal aan te wakkeren. Marco is gevoelig en een kampioen. Jammer dat hij voor Milan speelde” lacht Endt. Ik verdrink haast in zijn woorden en mooie verhalen. We delen de grenzeloze liefde voor Internazionale Milano. Sandro Mazzola is zijn idool, de mijne Matteoli, Scifo en Altobelli.  We steunen beide Italië. In het stadion aangekomen geven we ons over aan de prachtige sfeer. We werpen een blik op de spandoeken. Italië 1 – Nederland 0. “Mamma Grazie di essere Italiana” (“Bedankt moeder om Italiaanse te zijn”) staat op de ene te lezen, “Spremuta D’Orange” (“Sinaasappelsap”) op een andere. Het legioen komt niet verder dan “Woerden steunt Oranje”. Iedereen kent David Endt. Johnny Heittinga komt hem liefdevol groeten, net als Johnny Van ’t Schip de assistent coach, Carlo Ancelotti, de coach van AC Milan, slaat een kort babbeltje, Van Basten zwaait en Youri Mulder komt hem ook even begroeten. Oprechte eerbied. Ik geniet in zijn schaduw. Tijdens de opwarming slaat Cassano een babbeltje met Del Piero. Una cacchierata. Ze lachen. De Hollanders zijn gespannen, geconcentreerd. De volksliederen. Italia 2 – Ollanda 0. Gevolgd door “Siamo Campioni del mondo “ op “White Stripes”. Italia 3 – Ollanda 0. De wedstrijd dan. Een verdiende maar overdreven overwinning. Nederland – 3 – Italia 0. San Marco is een beetje Italiaan. Toch?  

20:49 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: marco van basten |  Facebook |

de kwijlende vrouwen van Anderlecht

“Ik voetbalde voor het mooie shirt van Anderlecht. Het prachtige “mauve”. En voor Mijnheer Contstant Vanden Stock en Mijnheer Steppé. Nooit voor het geld en ik ben Nederlander. Dat wil wat zeggen. Het allermooiste aan Royal Sporting Club Anderlecht waren de vrouwen langs de lijn. De kwijlende vrouwen van Anderlecht wilden altijd met die snelle midvoor naar bed”. De woorden van Jan Mulder op de groots opgezette viering ter gelegenheid van het eeuwfeest van Sporting beroeren een duizendtal genodigden. Robbie Rensenbrink en Paul Van Himst zijn er ook. Net als Marc Degryse, Patrick Vervoort en Jef Jurion. Clubhelden, Iconen van een volk van verschillende generaties. De stijlvolle show en het onvergetelijke maal, klaargemaakt door de grootmeester, Chef Pierre Wijnants, vervult het gezelschap met intens genoegen. Alléén het beste is goed genoeg voor Anderlecht. De VIP’s zijn talrijk. Van Goedele Liekens over Gui Polspoel tot de volledige cast van “FC De Kampioenen”. Feesten is toegelaten. Volkse chic hoort bij RSC Anderlecht. Ik beland in een polonaise tussen Minister Guy Vanhengel en voormalig politiek zwaargewicht Jos Chabert. Eric Thomas blijft zitten. Consensus is een Brusselse deugd. Enkele dagen later bereiken de U11 van RSC Anderlecht, de jongetjes van 1997, de halve finale van het prestigieuze toernooi “Torneo Del Futuro” in Amsterdam. De leeftijdsgenootjes van Inter Milaan, Bayern Munchen, Bayer Leverkusen worden fluweelzacht opzij gezet met een nagenoeg perfecte balans tussen inzet en techniek. Tegen Ajax wordt een achterstand krachtig goedgemaakt. De Amsterdamse trainers Michel Kreek (ex-Ajax en Oranje) en halve Belg Simon Tahamata, halen er de twee beste af na een 2-0 voorsprong. Hoogmoed komt voor de val. Hoofd opleidingen Jean Kindermans staat discreet langs de lijn. Helemaal naar Amsterdam afgezakt om de prille Brusselse hoop te aanschouwen. Ik mag, samen met idool Henk Spaan, het beste spelertje van het toernooi kiezen. Hij beslist. Artiesten als Spaan bepalen grotendeels mijn liefde voor voetbal. Ze bezitten de edele kunst van de hertaling van mijn beleving. Briljante teksten in het literair voetbaltijdschrift “Hard Gras”, de TV Programma’s “Pisa”, “Verona”, “Nieuwe Koeien” en “Studio Spaan” worden gekoesterd. Spaan is slim, lief, keurig, volmaakt voetbaldeskundig en taalvaardig. Verwondering en bewondering beheersen de dag. We vallen gelukkig voor dezelfde spelertjes. Kleine bepalende kwikzilvere kunstenaartjes met lef. De “7” van Leverkusen met de welklinkende Italiaanse naam. Het mini-Boussoufaatje van Ajax. De spelmaker van Internazionale dichten we liefdevol een grote toekomst toe. Spaan is helemaal gek van de “11” van paarswit. Een speelse linksbuiten met Braziliaanse roots. De term (en de positie) “Linksbuiten”  is waarschijnlijk door een Nederlander uitgevonden. Robbie Rensenbrink, Coen Moulijn, Rob Witschge en Arjen Robben. De dag nadien spoed ik me met gezin en vrienden naar Brussel voor de bekerfinale. De geluidsinstallatie laat het afweten, het volkslied gaat half de mist in, “Olufade” verschijnt op het scorebord met een halve “e”. De “Heysel” is nooit het Koning Boudewijnstadion geworden. Het is krom en zal het blijven, de vervelende atletiekpiste wordt gelukkig weggezongen door Buffalo’s en Sporting boys and girls. Het hakje van Boussouffa en de balbeheersing van khalilou Fadiga maken de middag onvergetelijk. Het “prachtige mauve” van RSCA kleurt de straten, van de kwijlende vrouwen is géén spoor meer. De snelle midvoor is al naar huis.        

20:42 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsca |  Facebook |

07-05-08

CONSTANT VANDEN STOCK

Constant Vanden Stock is de beste clubvoorzitter allertijden.  Een bloemlezing. Als speler maakt hij deel uit van de kampioenenploeg van 1935. Constant Vanden Stock is een talentvolle linksback. Nooit zal Anderlecht nog zakken naar Tweede klasse. Na een zware blessure laat paarswit hem drie jaar later vertrekken naar Union St-Gilloise. Constant Vanden Stock is eenentwintig. In 1943 stopt hij met voetballen om voltijds bierbrouwer te worden. De brouwerij krijgt de naam van de plek waar hij opgroeide: Café Belle-Vue, de zaak van zijn ouders.Even later slaat het noodlot toe. Vader sterft in een Duits concentratiekamp. Philemon Vanden Stock werd met het allerlaatste transport naar Duistland gedeporteerd omdat hij het verzet had geholpen. Vanden Stock Junior snelt naar het Noord Station om de Duitsers te vermurwen hem vrij te laten. Hij biedt de Duitsers 200.000 franken (5000 euro) aan. Het mag niet baten.Nooit zal er een Duister voor Anderlecht voetballen. Een uitzondering: trainer Herbert Neumann in 1995. De teutoon houdt het nog géén zes weken vol in Brussel.  De brouwerij wordt onder zijn kundige leiding een onwaarschijnlijk succes. In 1991, één jaar na de laatste Europacup finale van RSC Anderlecht, verloren van het Sampdoria Genua van Gianluca Vialli en Roberto Mancini), verkoopt hij de brouwerij. Constant Vanden Stock blijft echter nauw bij het voetbal betrokken. Een leven lang. Tien jaar lang is hij selectieheer van de nationale ploeg (68 interlands, van 1958 tot 1968). In 1951 was hij al Voorzitter van Vorst. Eén jaar later verhuist hij voor vijftien jaar terug naar Sporting, als jeugdcoordinator. In die periode ontdekt Vanden Stock Paul Van Himst, het eeuwig boegbeeld van Sporting Club Anderlecht. In 1968 wordt hij heel even technisch directeur van Club Brugge. Daar vlucht hij even snel als hij gekomen is. De Bruggelingen kunnen zoveel ambitie niet aan. Vanden Stock wil Wilfried Van Moer kopen voor 4,5 miljoen Belgische frank (112.500 euro). De helft wil hij zelfs uit eigen zak betalen maar het Brugs Bestuur, met het onverstaanbaar dialect, weigert. Gezonde Brugse koopmansgeest? Het is ooit anders geweest. In 1969 keert hij voor eeuwig terug naar de hoofdstad.  In 1971 wordt Constant Vanden Stock Voorzitter van de RSC Anderlecht. Zijn daden: Tien maal landskampioen, zes Europabeker finales, waarvan drie gewonnen, zeven Belgische bekers en twee Europese supercups. RSCA groeit uit tot een Europese grootmacht.  Géén enkele Belgische club zal ooit het palmares van RSC Anderlecht evenaren. Dankzij Mijnheer Constant. Hij schenkt alle voetballiefhebbers (onder méér) Robbie Rensenbrink, Morten Olsen, Benny Nielsen, Franky Vercauteren, Hugo Broos, François Van der Elst, Juan Lozano, Ludo Coeck, Vincenzo Scifo, Jan Mulder, Per Friman, Luis Oliveira, Luc Nilis, Marc Degryze, Jean Thissen en Milan Jankovic.Soms wordt de bal ongewild mis geslagen. De Paraguayaan Enrique Villalba bijvoorbeeld. Dat van die “lening” zijn we ook vergeten. Over de doden niets dan goeds. Constant Vanden Stock houdt bovenal van zijn spelers. Hij waakt als  een vader over hen. “Mille, gôôt nekie zèèn wat dei twie do doon.Het schaint da’se do veul whisky drinke”” (“Emile, ga eens zien wat die twee daar doen. Het schijnt dat ze daar veel Whiskey drinken”, nvdr) sommeert Voorzitter Vanden Stock. Emile Servranckx, vertrouweling en beheerder van de club, haast zich naar Wilrijk. In het “Cederhof” aangekomen treft hij het gouden duo Juan Lozano en Ludo Coeck aan. Ze kaarten en lijken cola te drinken. Emile bestelt er ook eentje en verwisselt de glazen. Opgelucht stelt hij vast dat ze echt wel cola drinken. In Brussel aangekomen brengt hij verslag uit. “Dei journaliste, ge moot dei allemoe nie geluuve” (die journalisten, je moet die allemaal niet geloven. Nvdr) mompelt Vanden Stock. Het Belgisch voetbal heeft het allereerste televisiecontract aan hem te danken. Betaalzender “Filmnet” wil, tegen betaling, één wedstrijd per week exclusief uitzenden. Het verzet bij de profclubs is immens. De meesten vrezen immers géén volk méér over de vloer te krijgen als ze op tv komen. De visionair stelt voor één wedstrijd op vrijdagavond toe te kennen. Een wijze beslissing. Vandaag brengt het Belgisch voetbalcontract zesendertig miljoen euro per jaar op. Voordat het Heizeldrama (1985) uitbreekt, heeft hij een nieuw stadion gebouwd om méér comfort aan de stadionbezoeker te bieden. Ook de exploitatie van business seats en loges brengt veel op.   Vanden Stock sterft tijdens het weekend dat FC Brussels definitief uit Eerste Klasse degradeert en dat RSCA weggespeeld wordt bij de Luikse erfvijand. Het kan géén toeval zijn.Wij missen hem nu al. Merci Constant. 

00:41 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: merci constant |  Facebook |

DE BESTE VOORZITTER TER WERELD

“Mille, gôôt nekie zèèn wat dei twie do doon.Het schaint da’se do veul whisky drinke”” (“Emile, ga eens zien wat die twee daar doen. Het schijnt dat ze daar veel Whiskey drinken”, nvdr) sommeert RSC Anderlecht Voorzitter Constant Vanden Stock. Emile Servranckx, vertrouweling van de Voorzitter en beheerder van de club, haast zich naar Wilrijk. In het “Cederhof” aangekomen treft hij het gouden duo aan. Juan Lozano en Ludo Coeck. Ze kaarten en lijken cola te drinken. Emile bestelt er ook eentje en verwisselt de glazen. Opgelucht stelt hij vast dat ze echt wel cola drinken. In Brussel aangekomen brengt hij verslag uit. “Dei journaliste, ge moot dei allemoe nie geluuve” (die journalisten, je moet die allemaal niet geloven. Nvdr) mompelt Vanden Stock.Het inzicht van Constant Vanden Stock. Op 3 mei 1978 wordt Parijs een nacht lang door Brusselaars bezet. Het hoogtepunt onder Raymond Goethals. De derde Europacup finale op rij. Een paarswit legioen met 25 000 soldaten verovert de Lichtstad. Het lied “Anderlecht à Paris sera le plus beau jour de ma vie” (op de melodie van een levenslied van Edith Piaf) is sindsdien een klassieker. RSC Anderlecht maakt brandhout van Austria Wenen. 4-2, twee maal Rensenbrink en twee maal Van Binst.  De Europabeker wordt gevierd in het prestigieuze Lido. Tijdens de show wordt de Vanden Stock plots op scène geroepen. Tussen de schaarsgeklede danseressen. De Voorzitter is een keurig man. De spelers komen niet meer bij van het lachen. Constant Vanden Stock klimt schroomvol het podium op, geeft een ingetogen maar vlotte speech, neemt het applaus dankbaar in ontvangst en vervoegt glunderend het Anderlechtgezelschap. Een onvergetelijke nacht. Naar verluidt zou hij een einde aan de spontane huldiging gemaakt hebben in het Brussels: “Naa môôt ik stoppe of ik goen last kraaige mè maan vraa” (nu moet ik stoppen of ik ga last krijgen met mijn vrouw. Nvdr). De humor van Constant Vanden Stock.Op zondag gaat de Voorzitter met zijn vrouw en enkele vrienden dineren. Altijd in Brussel. Soms gaat het gezelschap na de maaltijd dansen. Mijnheer Vanden Stock is een begenadigd danser. Sierlijk en met een onvoorstelbaar uithoudingsvermogen, walst de gentleman urenlang met zijn echtgenote en met de vrouwen van het gezelschap.Constant Vanden Stock werelds.Tweede ronde UEFA Cup, seizoen ‘83-’84. RSC Anderlecht moet naar de grauwe mijnstad Ostrava, in het toenmalige Tsjechoslovakije. Een stad met een grote sportgeschiedenis. Voormalig tenniskampioen Ivan Lendl en Milan speler Marek Jankulovski zijn in de grijze industriestad geboren. FC Banik Ostrava is een vaste waarde van de Tsjechische competitie. De traditie van de Europabeker wil dat de ontvangende club een galadiner organiseert. Constant Vanden Stock en het voltallige Anderlecht gevolg worden hartelijk ontvangen in een select restaurant. Na de gerbruikelijke plichtplegingen, nemen beide delegaties plaats aan de grote tafel. Voorzitter Vanden Stock zit naast zijn Tsjechische evenknie. Een gezellig maar erg warm open haardvuur verwarmt de ruimte. De Banik Voorzitter is kwistig met sterke drank. Constant Vanden Stock begrijpt al snel dat hij uitgedaagd wordt. De man wil de Voorzitter onder tafel drinken. Vanden Stock ondergaat waardig het onuitgesproken duel. De haard brandt hevig in hun rug. Na een paar uur slaat het noodlot toe. De Tsjech wankelt, hij slaat groen uit en is misselijk. De gezellige avond wordt abrupt afgesloten. Bij het buitengaan kan Vanden Stock een glimlach niet onderdrukken. Tegen een van de paarswitte getrouwe zegt hij: “k’èm em goe vastgehad, daan Pei”.(ik heb die mens goed vastgehad,nvdr) De Tsjech hebben ze niet meer gezien. De kracht van Constant Vanden Stock.Paul Van Himst, Robbie Rensenbrink, Juan Lozano, Marc Degrijze, Jef Jurion, Attila Ladinsky, François Van der Elst, Milan Jankovic, Gilles Van Binst, Jean Thissen, Per Frimann, Ludo Coeck, Vincenzo Scifo, Morten Olsen, Benny Nielsen, Franky Vercauteren en zo veel andere voetbalgoden hebben we aan zijn voetbalkennis te danken. Constant Vanden Stok, de voetbalkenner. Constant Vanden Stock is de beste Voorzitter van de wereld.           

00:34 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsc anderlecht |  Facebook |

15-02-08

BRUSSEL HOOFDSTAD VAN EUROPA

De Europa Cup is de mooiste voetbalcompetitie ter wereld. Internationale stammenoorlog. Victoria Setubal – Feyenoord. Het is altijd donker wanneer historie geschreven worden. Het maakt clubvoetbal tijdloos. FC Brussels is het resultaat van vier mislukte fusies en veel ellendige financiële en andere wanorde maar de heldhaftige verloren halve finale tegen Atletico Bilbao van 1977 (UEFA Cup) vergeten we nooit. Een van de talrijke voorlopers van FC Brussels, Royal White Star Brussels, haalde al een rondje Europees voetbal in 1972. Een jaar later smolt het stuntelig samen met Daring Club Molenbeek, een volkse vereniging met traditie en supporters. De voorloper, Daring Club de Bruxelles, stamnummer 2, was de aartsrivaal van Union Sint- Gillis. De club had al geschiedenis geschreven door een einde te maken aan de historische reeks ongeslagen wedstrijden (60) van Union. Na de tweede wereldoorlog speelde Daring zelfs Europees. De beker der Jaarbeursteden, de voorloper van de huidige Europese bekercompetities. Brussel is de koning der Jaarbeurssteden. We zijn sterk in kermis vieren, congressen en expo’s organiseren. Altijd al gastvrij geweest, de blik boergondisch naar buiten gericht. Brussel, de culturele spons. De uitheemse prestaties van Anderlecht hebben de status van het Belgisch voetbal in het buitenland bepaald. Anderlecht, ooit voetbalhoofdstad van Europa. Een geslaagde Europese campagne van een Belgische club doet meer voor ons imago dan geldverslindende promotiecampagnes.  De Premier League, de engelse voetbalcompetitie, wil een extra (39ste) speeldag toevoegen aan het reguliere kampioenschap. De speeldag moet echter in een buitenlandse stad gespeeld worden. De Premier League is een wereldmerk geworden. Engelse topclubs schuimen de aardbol nu al af om exhibitiewedstrijden te voetballen in de vijf werelddelen. Wereldsteden als New York, Bangkok, Tokio en Peking staan nu al te drummen om die extra speeldag te verwelkomen. Het is ooit anders geweest. In de jaren vijftig verbood de Football Association, de Engelse voetbalbond, haar clubs om Europees te spelen.  De bonzen vreesden praktische problemen die de lokale competitie zouden schaden. Manchester United veegde de richtlijn aan haar laars en ging, na het winnen van de landstitel in 1957, toch Europa in. De eerste Europa Cup wedstrijd van United op het continent van tegen RSC Anderlecht (1957). ManU wint twee maal, 0-2 en 10 – 0 gewonnen. De Schot Matt Busby, de legendarische coach van United, was ervan overtuigd dat voetbal een wereldsport is. Ondanks de vliegtuigramp van 6 februari 1958 in München, waarin zeven United spelers het leven lieten, heeft Busby gelijk gekregen. Vorige week werd de 5O ste verjaardag van de vliegtuigramp herdacht. Het onleefbaar en belastend schuldgevoel van Busby – had hij naar de FA geluisterd, was er géén ramp geweest – is een zegen gebleken voor het voetbal. Busby’s anarchie ligt aan de basis van het mooiste voetbal ter wereld, de Champions League. Die 39ste speeldag mag naar Brussel komen, de hoofdstad van Europa.

20:28 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

27-01-08

IN DE NAAM VAN DE VADER

Vader kwam regelmatig naar mijn voetbalwedstrijden kijken. Een kwartier na de aftrap verscheen hij op de vervallen tribune. Voor het eindsignaal was hij allang weer verdwenen. Lof kreeg ik zelden. Negatieve opmerkingen sneden door merg en been. Zolang ik genoot was het allang goed. Zonen spelen om hun vader te behagen. Nu ik zelf sportende kinderen heb, begrijp ik hem beter.Een goede vriend heeft een zoon, een twaalfjarige Brusselse ket, opgroeiend in de stedelijke verscheidenheid. De jongen kan voetballen, is technisch sterk en speelt met branie en overgave. Dat helpt om te overleven op de Noord-Brusselse pleintjes. Vorig seizoen werd hij weggeplukt door een vierdeklasser waar hij de pannen van het dak speelt. Zijn vader ondergaat wekelijks overdreven lof en hatelijke jaloezie. Het is niet makkelijk als je wat talent hebt. Vraag maar aan Pierre Kompany. Mijn vriend kijkt lijdzaam toe en houdt zich zo afzijdig mogelijk van het Freudiaans gewoel. Zoonlief wordt op een rustige en nuchtere wijze bijgestaan. Daar ben ik de eerste getuige van. Onredelijke emoties en misplaatste vaderlijke projectie worden vermeden. Hij vertelt me regelmatig over de onwelvoeglijkheid van vele andere vaders rond de jeugdvelden. Scheldend en onwezenlijk agressief. De ergste zijn de mannen waarvan de zonen van Ronaldinho, Kakà en Robinho houden maar hen in géén honderd jaar zullen benaderen. Erger nog, vaders die hun eigen frustraties en nooit geconsumeerde dromen op hun onschuldige zonen projecteren. De druk op de jongetjes is wreed en neigt naar kindermishandeling. Vorige woensdag was ik te gast op het Gala van de Gouden Schoen. Kijkers en zaalpubliek kregen drie emotionele filmpjes te verwerken. Televisie. De vader van winnaar Steven Defour vertelde met trillende stem dat hij aan de jeugdtrainers van zijn zoon vroeg om hem “onder zijn voeten te geven wanneer hij slecht bezig was”. Hij had jarenlang bijgeklust om de voetbalverplaatsingen te kunnen betalen. De moeder van de jonge Argentijn van Anderlecht Luca Biglia, snikte dat ze hem miste, dat hij zijn eerste voetbalgeld afstond om de familie een beter leven te geven. Dat hij van kleinsaf heel speciaal was. Leuk voor zijn broers en zus. Biglia keek toe en weende, overmand door heimwee en peinzend aan de vele ontberingen om Profvoetballer te worden. Brusselaar Marouane Fellaini zag dan weer zijn vader toegeven dat hij zijn eigen voetbalcarrière gemist had. Zijn talentrijke zoon moest en zou hem overtreffen. Dat is intussen gebeurd. Marouane is international, sterkhouder van Standard en wordt gegeerd door buitenlandse topclubs. Extra trainingen, verplicht hardlopen van en naar school, door weer en wind, achter zijn fietsende vader rennen totdat hij niet meer kon hebben Marouane staalhard gemaakt. Alles stond in het teken van zijn loopbaan. Zijn broers vertelden over de vele verhuizingen naar de omgeving van de clubs waar Marouanne voor voetbalde. Merci papa. Fellaini werd zevende op de ranglijst van de gouden schoen. Tijdens de receptie word ik plots aangesproken door een licht aangeschoten Fellaini senior. Indrukwekkend man. “hoe kan het dat Marouane maar Zevende werd? Wat een gebrek aan respect. World Soccer plaatst hem in de topvijf van Europa, wat een schande...”  ratelt hij. Na de monoloog van een halfuur neemt een franstalige journalist het van mij over. Gelukkig. Ik ben blij voor Marouanne Fellaini en zijn broers dat hij het gehaald heeft.

13:55 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fellaini en defour |  Facebook |

28-12-07

E arrivato Charlie

Een van mijn beste vrienden heeft sinds gisteren een zoon.

Zijn naam is Charlie, ik houd nu al van hem.

Ik hoop dat hij de intelligente ingetogenheid en de rust van zijn moeder erft. Van zijn vader mag hij het inzicht overnemen.

De rest zal hij wel zelf uitzoeken en ontwikkelen.

Ik hoop dat hij RSCA'S newest Fan is, Sporting Hasselt is ook goed.

Auguri Charlie, benvenuto.

live your life

 

21:07 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: charlie becks |  Facebook |

27-10-07

HOCKEY EN VOETBAL

De Préminiemen (meisjes) van Royal White Star Evere zegevierden alweer in Antwerpen. Sterspeelster Zazie scoorde haar zoveelste hattrick. Mijn zevenjarige dochter speelt steeds beter. Ze tatert al wat minder met haar hartsvriendin tijdens de actie. Haar exploten verdiepen mij in de geheimen van de hockeysport. De primaire voetbalvooroordelen ebben stilaan weg. Het laagje vernis, doorgedreven snobisme bij sommige clubs, heb ik bijna definitief weggeschraapt. Snobisme heeft tenminste het voordeel van de etiquette, de elegante omgangsvorm. Wat Italianen “bella figura” noemen. Hockey duldt géén jeugdtrainers die op supporters kloppen. De sport cultiveert “fair play”, wellevenheid en normbesef. Géén sport voor de familie Bayat. De uitzondering heet Bernard Devresse, de hockey spelende streaker (België Armenië) en jeugdtrainer van het Dilbeekse “Baudouin”. Hockey trekt aan. Volgende week start het Euroleague toernooi – vergelijkbaar met de voetbal Champions League – in Antwerpen. Men zal er vier (ipv twee) speelhelften introduceren ten voordele van de beleving, de  televisie. Buitenspel hebben de instanties jaren geleden al afgeschaft. Innoverend en progressief. Het spel lijkt tactisch op voetbal. Dezelfde bewegingen en looplijnen. Vrijlopen, vleugels en ruimte zoeken, diep spelen, meeverdedigen en scoren.  Sinds mijn jongste de hockey sport toegedaan is, krijgen we maandelijks een erg goed gemaakt boekje van de Belgische hockeybond in de bus. Betrokkenheid.  De hockeygemeenschap leeft. Vooraanstaande bedrijven scharen zich achter het sprookje van de nationale herenploeg die, sinds 1976, kwalifieerden voor de Olympische Spelen in Peking.  Vorige zondag eerde RSC Anderlecht de nationale hockey-heren voor de wedstrijd tegen AA Gent. De band tussen voetbal en hockey is innig. Baron Raoul Daufresne de la Chevalerie was Voorzitter van Cercle Brugge (1905-1907) en atleet. De baron was coach van de nationale voetbalploeg op de Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen en won de Gouden Medaille. De enige echte trofee van de nationale voetbalploeg. Op diezelfde Spelen was hij tennisser en jockey. Als hockey-speler behaalde hij brons. Andere tijden. Dat de vaandeldrager van de populairste sport van België hulde brengt aan een minder populaire sport is respectvol. De natuurlijke band tussen voetbal en hockey wordt hersteld. De eerste hockeyclub van Anderlecht (1930) was een afdeling van voetbalclub Royal Sporting Club Anderlecht. Toenmalig RSCA Voorzitter Theo Verbeeck liet hen op het derde veld spelen. Jaren later fuseerde het met l’Amicale (1974). RSCH Amicale Anderlecht staat vandaag tweede op één punt van de leider, La Gantoise.Eén voetbalman was bijzonder opgetogen met het eerbetoon van zondag. De Secretaris-Generaal van RSC Anderlecht, Philippe Colin, speelde voor de nationale Hockeyploeg op de Spelen van 1972 in München. Royal Sporting Club Anderlecht is een club met allure.    

10:56 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hockey |  Facebook |

19-10-07

ZEELEEUW

 De bal opwippen en doorkoppen, in één beweging, is moeilijk. Het vergt jaren training. Proberen en herbeginnen, telkens weer, totdat de lichaamscoordinatie en de balbeheersing perfect op elkaar ingestemd zijn.  Verdediger Coelho van het Braziliaanse Belo Horizonte is geschorst omdat hij spits Kerlon van Cruzeiro onderuit schopte. De aanvaller waagde zich stoutmoedig aan een “zeeleeuw”. Hoe zou u zelf zijn? Voor aap staan door een circustruuk. Voetbalgodsdienstig Brazilië staat in rep en roer. De voorstanders van spectaculaire geinigheden aanbidden spelers als Kerlon, de anderen verafschuwen vernederende frivoliteiten. Dunga, de huidige Braziliaanse bondscoach is tegen. Truukjes horen niet thuis in topwedstrijden, oordeelt hij.  Het debat is boeiend en herleidt voetbal tot de kernvraag: is het een sport of een spel? Wat maakt de schoonheid van voetbal? De lange dribbel van Diego Maradona tegen Engeland in de halve finale van de wereldbeker 1986? Maradona start op eigen helft en dribbelt negen Britse zoutpilaren. De keeper incluis. “Pluisje” kan minstens tien keer afspelen maar doet het gelukkig niet. Van Dunga zou hij straf gekregen hebben. De dribbel in combinatie met die andere geniale ingeving, het handspel, “de hand van God”, maakten van de match een klassieker. Een wereldbeker eerder dweilde Jan Ceulemans in 1982 de hele flank af tegen Hongarije. Een raid van tientallen meters. Sierlijk was het niet maar het oogde onmenselijk, heldhaftig. De lang uitgesponnen ren bepaalde het lot van de Belgen. Voor eeuwig in het collectief geheugen gegrift. Na de rush schonk Caje de bal aan Czerniatynski die de gelijkmaker erin frommelde. De raid en het doelpunt plaatste België voor de tweede ronde. Een wedstrijd eerder worstelden de Rode Duivels met het nietige El Salvador. Het midden-Amerikaanse land verkeerde op dat ogenblik in staat van bloedige burgeroorlog en had net 10-1 verloren van de Hongaren. Wijlen Ludo Coeck, de mooiste Belgische balkunstenaar ooit, besliste de vervelende en stroeve partij met een onbeschrijfelijk afstandschot. De perfecte trap. Een gelijkaardig doelpunt van heilige Ludo tegen de DDR is jarenlang gebruikt in de begingeneriek van “Sportweekend” op de BRTN, voorloper van de VRT. Het individu als meerwaarde van het collectief. Het is cultureel bepaald. In Frankrijk worden de fijnzinnige technici aanbeden, in bepaalde delen van Vlaanderen zijn kracht en oeverloze inzet voorwerp van adoratie. Liever Philippe Clément dan Ahmed Hassan. Italië huldigt de kampioenencultus. De manier is ondergechikt aan het hogere belang. In Brussel heerst de cultus van de techniek, de schoonheid van de beweging. Er wordt gebrugd (bal door de benen) dat het een lieve lust is, de “bycicletten” (in de loop, al fietsend over de bal bewegen), de “roulettes” (over de bal draaien met beide voetzolen, de ene na de andere) en de “ailes de pigeons” (de bal met buitenkant voet in de lucht stil leggen of devieren) volgen elkaar op. Stedelijk voetbal, toekomstige profspelers – mits de juiste begeleiding - met briljante ingevingen die op volwassen leeftijd in hen verankerd zullen zitten. Net als Maradona, Zidane, Ronaldinho en Vincent Kompany. Geniale lefgozers. De Zeeleeuw hoort thuis in het top voetbal. Het individu maakt altijd het verschil.

 

09:27 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

29-09-07

RAIN OF STARS

Het beste komt uit Brussel. Dit weekend vierde het huis van vertrouwen “Neuhaus” haar 150ste verjaardag. Apotheker-Farmacist Jean Neuhaus uit het Zwitserse Neuchâtel vestigt in 1857 zijn “Pharmacie” op het nr 21 van het eerste overdekt winkelcentrum van Europa, de Koninginnegalerij. Ze verbindt de Grasmarkt met de Warmoesberg en werd ontworpen door een Nederlander, archtiect Jan-Pieter Cluysenaer. Brussel waar werelds talent altijd welkom was. De pillendraaier uit de Jura wilde smakeloze medicamenten eetbaar maken voor zijn klanten door ze met chocolade en suiker te omhullen. Zijn zoon verzorgde in 1912 de complete overschakeling naar de exclusieve productie en verkoop van pralines. Echtgenote en operazangeres aan De Munt, Luisa Agostini, vond de “Ballotin” – pralinedoos - uit. De Koninginnegalerij, waar innovatie traditie wordt. Vooraanstaande Franse schrijvers als Alexandre Dumas, Victor Hugo en Paul Verlaine bezochten er de “Café De La Renaissance” – het huidige “Taverne du Passage” – waar het literair genootschap “Le Cercle Artistique et Litéraire” gevestigd was. Brussel intellectueel en cultureel hipper dan Parijs. De eerste filmvoorstelling van België vond plaats in de Sint-Hubertus Galerij. Delvaux, de befaamde leermaker, opende er, begin vorige eeuw, zijn eerste winkel. Op huisnummer 31. Het Brusselse Delvaux heeft intussen de wereld veroverd. Kunst en visionair urbanisme – de bouw van de Koninginnegalerij maakte meteen komaf met de stinkende en onhygienische labyrinth van steegjes –, gestuwd door creatieve handelaars zijn een voorbeeld geweest voor talloze andere wereldsteden. RSC Anderlecht, de Brusselse voetbalclub, is op dezefde leest geschoeid. Een vooruitziende Brusselse self-made man met een hart  voor voetbal, brouwer Constant Vanden Stock, ontfermt zich enkele decennia geleden over Royal Sporting Anderlecht. Hij had eerst in Brugge, bij Club, geprobeerd. Conservatisme en mercantiel immobilisme stuurden hem terug naar de hoofdstad. Mijnheer Vanden Stock haalde wereldvoetballers uit binnen-en buitenland naar Brussel en veroverde, tijdens de jaren ’70 en ’80, Europa. Anderlecht, waar werelds talent altijd welkom is. Na de wonderbaarlijke jaren komt de terugval. Men plooit noodgedwongen terug op de heimat. Kampioen spelen en aan een van de twee Europacup competitie mogen deelnemen, liefst de Champions League, is het hoogst haalbare. Sommige sporting vedetten die vroeger alléén als toeschouwer het stadion mochten betreden, maken in 2007 het mooie weer uit. De nummer 10, een prachtvoetballer, speelt bij wijlen krachtenloos met dadels in de short om de Ramadan honger te stillen. Op het meest cruciale moment van het seizoen. Persoonlijke overtuiging is vandaag belangrijker dan beroespernst en de liefde voor de club. Het klopt dat de internationale voetbalwereld is veranderd. We hebben de boot gemist.    Chocolaterie Neuhaus brengt ter ere van haar verjaardag de exclusieve reeks “Rain Of Stars” op de markt. Een assortiment van de beste pralines. In mei 2008 verjaart Anderlecht voor de honderste maal. Het uitgelezen moment voor een nieuwe “Rain of Stars”. Het beste zal spoedig weer uit Brussel komen.   

15:59 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

02-09-07

ANDERLECHT A PARIS (verschenen in De Morgen van 31 Augustus 2007)

  De allereerste finale, verloren van Arsenal, (1971) is aan mij voorbijgegaan.De andere internationale triomfen heb ik bewust mogen meemaken, meestal ter plekke, live, samen met duizenden gelijkgestemden. Anderlecht, de top van Europa. Het is niet eens zo lang geleden. Wie dertig plus is, het voetbalspel liefheeft, voor of tegen RSCA is, weet en erkent het. Anderlecht heeft een beter palmares dans pakweg Chelsea. Constant Vanden Stock als stijlvolle Belgische versie van Roman Abrahamovic van de vorige eeuw. Ik was tien in 1976 toen Swatje Vanderelst – Mister Europe -  het West Ham van Frank Lampard senior wegtikte in het Heizelstadion, mijn achtertuin. De eerste Europese titel van mijn geliefd RSCA en de eerste overzeese hooligans in Brussel. De eerste internationale prijs van een Belgische club. Een jaar later, bittere tranen, roemloze ondergang tegen Hamburger SV. De verdomde Felix Magath en Kevin Keegan. De daaropvolgende finale, 1978, was de mooiste.  Robbie Rensenbrink en Gilles Van Binst vernederden de Pruisen uit Wenen, Austria, in het Parc Des Princes, heropgebouwd na baldadigheden van tuig uit Leeds het jaar voordien. Parijs ‘78 staat op mijn shortlist van mooiste en meest intense Sporting herinneringen. Ik was erbij, zwaaiend met vlag en wimpel, extatisch opgewonden, achter de moeder van rechtsback Jean Thissen. De dagen voor de wonderlijke finale dag vochten we om Rensenbrink te “zijn” op de speelplaats van het Atheneum van Koekelberg. Een boogscheut van de woonplaats van wijlen Raymond Goethals. “Anderlecht à Paris, le plus beau jour de ma vie” (op de tonen van een levenslied van Edith Piaf) werd tot in Parijs gezongen. Een wekenlange roes. De trip naar de lichtstad was een geschenk voor mijn plechtige communie. Drie Europa Cup finales op rij. Intussen haalde Anderlecht nog wat Supercups binnen, tegen Liverpool – dat Brugge geklopt had - en Bayern München. De jaren zeventig, toen Anderlecht op woensdagnamiddag, wegens géén verlichting, in het Oostblok moest voetballen tegen exotische traditieclubs als Carl Zeiss Jena en Steaua Bucarest, de club van vader Stoica en Lacatus. Alléén, getooid met mijn sjerp, in de living in het ouderlijke huis in Jette naar Sporting-ver-van-huis kijken en hopen. De seventies, Europees voetbal zonder shirt reclame. De serie finales werd in de jaren tachtig opgevolgd door nieuwe. De UEFA Cup tegen Benfica (1983) of de glans van Juan Lozano en het opportunisme van Kenneth Brylle voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Ik hoop dat ik nooit aan Alzheimer zal leiden. Tottenham Hotspur 1984 was pijnlijk. Ik zal, ondanks het leed, het hem nooit kwalijk nemen. De gemiste strafschop van Arnor Gudjohnsson. Anderlecht schakelde onder De Mos Barcelona uit, getraind door die andere betweter Johan Cruijff om te eindigen met een ietwat vergeten en verloren finale in Göteborg tegen Sampdoria Genoa. Het tijdperk van Vialli en Mancini, Versavel, Degryse, De Wilde en Emmers. Sporting en Europa, a match made in heaven. Het Internationale debuut van de piepjonge Luc Nilis, in het Olympia stadion. Het fluwelen doelpunt van Vincenzo Scifo tegen Nottingham Forest. Van die ref en die lening weet ik niets meer. RSC Anderlecht, assertief, stijlvol en hoofdtsedelijk. De introductie van de Champions League waar RSCA van in het begin bij mocht zijn. Méér dan deelnemen en enkele uitschieters zat er niet in. De bal tegen de lat van Johan Walem, thuis tegen AC Milan. De zegetocht in 2001, nog steeds als enige club de tweede ronde bereikt van het kampioenenbal. Shmeichel en Beckham met schaamrood terug Manchester gestuurd, Youla, de huurling van Lokeren, en zijn beslissend doelpunt in Eindhoven. Het doelpunt van Thomas Radzinski tegen Lazio Roma. Leeds United bleek te sterk voor paarswit in de historische tweede ronde, een geniale Alin Stoica ten spijt. Leeds is bankroet en speelt vandaag in de Engelse derde klasse. Het leed van Europees voetbal. Zoals de uitschakeling thuis, tegen KV Mechelen. De nietige Hongaren van Ferencvaros luidden de zwanenzang in van trainer Herbert Neumann, de rare Duitser. Het 6-1 verlies in Bernabeu. De rots van Dinant, Jacky Munaron, beweert vandaag nog steeds dat het volledige elftal vergiftigd werd door de Spaanse koks. De heenwedstrijd, thuis in het, toen nog, Emile Versé stadion eindigde op 3-1. Michel, Stieleke en Butragueno in Brussel weggespeeld. De recente nul op achttien is een schande maar géén trauma. Twee dagen na Fenerbahçe kan ik er nog steeds niet bij. Géén Champions League, het seizoen dat de koninklijke uit Brussel honderd jaar bestaat. Fenerbahçe. Wat heeft dat ooit gewonnen? Het meest ergerlijke is de budgetten vergelijking. Moeten we huiveren van grotere budgetten? Het houdt géén steek. Het slijt al. Ajax ligt er ook uit en Juventus speelde vorig jaar in de Serie B. Overwinteren in de UEFA cup en kampioen spelen.RSCA moet in stijl haar tweede eeuw in.          

22:11 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsca |  Facebook |

17-06-07

Met dank aan Oranje

De strijd is gestreden. De verkiezingen zijn voorbij. Onverwacht resultaat. Als Vlaamse consensuele Brusselaar schrik ik van Vlaanderen. Zo veel verzuring.

Yves Desmet verwoordt mijn gevoel treffend in zijn column (De Morgen 17 juni).

 

Gelukkig is daar het voetbaltriomf van de jonge voetbalbelgen. Eindelijk een succesje. Oranje was lief en vriendelijk voor ons. We mogen voor het eerst sinds 1976 weer eens een ploeg afvaardigen naar de Olympische Spelen.

 

Dit weekend eindelijk weer eens naar Oostende. Wat een lekkere stad. Met mijn teergeliefde “half en halfkes” gaan nuttigen in Hotel Du Parc. Dan met de kinderen gaan zwemmen en ’s avonds met Gio C. en zijn gevolg naar Trui, in het onvolprezen “kombuis”. Fijn en gezellig.

Op zondag, gelijkgestemde vrienden in het Gentse bezocht. Heerlijke namiddag.

Bedankt Ingrid, Joris, Zahna, Hedwig en Franky en Victor.

 

Het mooiste moment was echter het gesprek op dinsdag met mijn oudste dochter (9 jaar): “Papa, ik ben op iemand” zegt ze verlegen “op wie vraag ik?”. “Op B.”, antwoordt ze verlegen. “maar wel op zijn gezicht en niet op zijn lijf” voegt ze er snel en verrassend aan toe. Ik schiet in de lach. “Wat bedoel je daar nu mee?”

“Hij is zo klein, Papa”. 

22:47 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oranje |  Facebook |

26-05-07

Tuuveneir van de platou

Dieumerci Mbokani, het nieuwe goudhaantje van RSC Anderlecht, scoorde twee speeldagen geleden drie wondermooie doelpunten tegen het armlastige Beveren. Een hattrick, een echte.  Een dikke eeuw geleden nam het voetbal de term “hattrick” over van de Cricketsport. De “bowler” (werper) die erin slaagt om drie keer na elkaar een “wicket” (de paaltjes die verticaal staan) te raken werd beloond met een hoed, een “hat”. De truuk (trick) van de hoed, letterlijk. Volgens kenners is een Cricket-hattrick een waar huzarenstukje. Veel moeilijker dan scoren tegen Beveren. Toch zijn de goals van de Congolees uitzonderlijk.  Hij scoorde met de rechter, de linker en het hoofd. De ongepubliceerde hattrick-regels stellen dat een “Mbokani hattrick” de enige echte loepzuivere hattrick is. Merci Dieumerci.

De week die volgde op de Waasland-sloop stond in het teken van de hoofdstad. De derby, een echte. Het begon al op maandag, op Studio1, de voetbaltalkshow van de RTBF (La Deux) alwaar ondergetekende de “voix de Flandre” wekelijks mag vertolken. Als Brusselaar kan dat tellen. Mijn franstalige collega’s hadden bij wijze van vooruitblik op de derby FC Brussels Voorzitter Johan Vermeersch ondervraagd over zijn verhouding met de buren. Hetzelfde gebeurde met Paarswit manager Herman van Holsbeeck. Beide mannen zijn niet echt vrienden. Groot was mijn verbazing toen Van Holsbeeck hem spontaan de hand reikte om alles eens goed uit te praten na de wedstrijd. Vermeersch repliek was goddelijk en laconiek, “het hangt af van wat ik op dat moment doe en waar ik ben”. Njet dus. Het werd erger. Naarmate 12 mei naderde, kwam Vermeersch, op kruissnelheid. Er ging “bloed aan de paal kleven”, hij beloofde een dubbele premie aan “zijn” jongens, schreeuwde dat “Genk de titel meer verdient” en “ (hij) wordt onheus behandelt” , hij eist “méér respect”. Anderlecht reageerde zoals het hoort, zoals vroeger, met een grijns en opgeheven kin. That’s entertainment. Beide clubs speelden hun rol voortreffelijk. De ietwat gefrustreerde underdog tegen de arrogante machtige winnaar. Eindelijk weer commotie rond een Brusselse voetbalmatch.

Zaterdag 12 mei ‘07 werd een hoogdag. ’S Ochtends werd het nieuwste stripverhaal van echte ketjes De Marck & De Wulf, “De magicien van de Platou”, met het spook van Raymond Goethals in de hoofdrol, plechtig aan de buitenwereld voorgesteld in het Gemeentenhuis van Koekelberg. In het Brussels, in het Vlaamse en het Frans. Het stripverhaal gaat over voetbal, over de derby. Sporting Braavers tegen Daring Baawers. “De Platou”, uit te spreken als “plateau”, is de wijk van en rond de Basiliek. Wijlen Raymond Goethals is er opgegroeid en heeft er zijn eerste voetbalstappen gezet. De tovenar woonde er zijn levenslang, de buitenlandse intermezzi niet meegerekend. Ik woon er, heb er school gelopen, jarenlang lid van scouts-Basiliek, mijn kinderen spelen vandaag op dezefde pleintjes en paadjes van het Elisabeth Park. Tijdens de grauwe namiddag van 12 mei steeg de spanning. ’S Avonds werd FC Brussels ingeblikt, Charleroi deed de rest. De 29ste titel werd een feit. De ontlading was intens en immens. De moedige, wat aandoenlijke, FC Brussels fans bleven in het vak om zich te vergapen aan het vuurwerk en de feestelijkheden.

Alles kwam samen die 12de mei. De roots, de humor, de rivaliteit, de volksaard. Een van de mooiste dagen van mijn leven.

Binnenkort (hopelijk) verhuist Anderlecht naar een nieuw paleis. Van mij mag Vermeersch het bouwen.  

 

18:11 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

22-05-07

I AMSTERDAM

I Amsterdam.

Géén wonder dat Grote Geesten als Spinoza en Descartes er hun gedachten op papier gezet hebben. Ik ben verliefd op Amsterdam en haar inwoners. Het is de stad  der geniale dichters Bredero, PC Hooft en Vondel. De democratie in Nederland is ontstaan aan de oevers van de Amstel. Ook veel ellende gekend, Anne Frank en de hongerwinter. Amsterdam is compact en leefbaar. Veelzijdige, pluralistische stad. Een assertieve kunststad. De stad van AJAX.

Ik ken er fijne mensen. Ondernemers met een groot hart en veel goede smaak.

Charles en Nicoline.

Mag ik langs deze weg hun toprestaurant aanraden? Restaurant Dauphine aan het Prins Berhnard plein, in de schaduw van het Amstelstation. www.dauphine.nl. Dauphine is prachtig ingericht in een voormalige Renault garage (Renault Dauphine). De vorm is wonderlijk, de inhoud nog meer. Heerlijke wijnkaart en nog beter eten. Al ooit een van een “Colonel” gehoord, laat staan geproefd? Het is op maat gemaakt van de heerlijk ondeugende Nicoline. Sterk, frivool en flamboyant.

We verkeerden in fantastich gezelschap. Dan smaakt alles beter.

Ik ken nog iemand in Amsterdam. Fulco. Voetbalbeest met een hart. Hij verzamelt elk jaar de Europese voetbaltop in spe. Zijn “torneo del futuro” is waarschijnlijk het beste jeugdtoernooi van Europa. De tienjarigen van o.m. Ajax, PSV, Internazionale Milan, Barcelona, Sparta, KRC Genk, FC Barcelona, Shalke 04, Bayer Leverkusen en zijn eigen SV Rap streden met elkaar op twee prachtige velden. Oogstrelend, onbevangen en onbezoedeld voetbal. Hoogst professionele orgnisatie, onwaarschijnlijk spelniveau en Henk Spaan (Voetbal ’80, Spaan en Vermeegen...) maakten het weekend voor ons – vrouw en kinderen waren erbij – onvergetelijk. De linksback van Inter – toch wel een beetje mijn club – werd verkozen tot beste speler van het toernooi. (www.torneodelfuturo.com)

Bedankt Denise, Ralph en Fulco, Charles en Nicoline. Goede mensen in een fijne stad.

I Amsterdam.   

21:47 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: amsterdam |  Facebook |

23-11-06

HARRY REDKNAPP

Ik mag beroepshalve in elke Belgische voetbaltempel van de Jupiler League bijna overal gaan en staan waar ik wil voor, tijdens en na de wedstrijden. Ook naast het veld. Een intense ervaring, vooral wanneer je zelf gevoetbald hebt, ongeacht het niveau, en van het spel houdt. De bedrijvigheid en de stress van spelers, officials, bobo’s , journalisten en publiek is onbeschrijfelijk. Steeds weer, week na week. De verwondering verdwijnt nooit.  

 

Het is ook altijd wat schrikken. Twee weken geleden heb ik de topper KRC Genk - Club Brugge van op de grasmat van het Fenix stadion mogen meebeleven. Op enkele meters van beide “banken”. Cornelis, ex-Bruggeling, werd verbaal aangepakt door de “Blue Army”, de harde kern van Club en voormalige Genkenaar Koen Daerden werd dan weer uitgefloten door de “Kop” van KRC. Niet flauw over doen, zo gaat dat nu eenmaal. Het is voetbal. De spreekkoren klinken ongemeen hard als je op het veld staat.

 

In 1994 was de flamboyante Harry Redknapp, de huidige trainer van Portsmouth (UK), assistent trainer van West Ham United. Tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tegen Oxford City kreeg “Hammer” Lee Chapman bakken vernederende scheldtirades over zich heen van een van zijn eigen supporters. De luidruchtige skinhead bleef, de hele eerste helft lang, verbaal op hem inhakken. Na affluiten draaide Redknapp zich om en vroeg hem “of hij even goed kon voetballen als praten”. De man schrikt. “Wel”, zei Redknapp, “ik ga je natte droom waarmaken: je mag voor West Ham spelen. Kom naar beneden en ga je omkleden”. Tien minuten later verscheen de man beduusd in de uitrusting van zijn

dromen op het veld. “Wie is dat?” vraagt een meegereisde journalist. “Wat?” antwoordt guitige Harry “heb je de wereldbeker niet gevolgd? Dat is de Bulgaar Tittyshev!” De supporter speelde de volledige tweede helft en scoorde. Echt gebeurd. De fan, de 27-jarige Steve Davies, was zes jaar eerder met amateurvoetbal gestopt. Het bestuur van West Ham was zo onder de indruk van de aanpak van Redknapp dat hij een maand later hoofdtrainer werd.

 

Van Davies hebben we nooit meer iets gehoord, maar ik ben ervan overtuigd dat hij heel even de gelukkigste man ter wereld moet geweest zijn. Waarschijnlijk nu nog. Al heel mijn leven droom ik hiervan. Met de helden mogen voetballen moet hemels zijn. Ik word zaterdag veertig.

 

21:45 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: redknapp |  Facebook |