09-10-06

RICHARD LEEUWENHART "TSJARE" ORLANS

Vrijdag 6 oktober werd Richard Orlans 75 jaar. De levende legende heeft een indrukwekkend en eerbiedwaardig palmares bij elkaar gevoetbald. Hij stamt uit de tijd van de rijke clubs en de arme voetballers. In België heetten zijn tegenstanders Coppens, Houf, Mees, Lembrechts, Piters, De Cleyn – nog altijd topschutter aller tijden van de Eerste Klasse -  en in het buitenland mocht hij het opnemen tegen Sir Stanley Matthews, Puskas, Kocsis, Kopa, Gento, Hidgekuti, Hanapi en Di Stefano. Spelers waar mijn vader de mond van vol had.

 

De rechtsvoetige linksbuiten versloeg ooit Real Madrid met Anderlecht in 1963. Met paarswit won hij twee titels. Hij speelde met “zijn” Gantoise drie keer tegen de Braziliaanse wereldclub Santos onder aanvoering van de beste voetballer ooit, Pélé, en vernederde hen twee keer. De geboren en getogen Gentenaar debuteerde op zeventienjarige leeftijd in het eerste van de Buffalo’s. Hij voetbalde veertien jaar lang (1950 T/M 1964) onafgebroken in de hoogste afdeling, voor drie verschillende clubs. AA Gent – toen nog ARA La Gantoise, Cercle Brugge en RSC Anderlecht. Na de periode in de Aartevelde stad ging hij op dertigjarige leeftijd een seizoen tegen de degradatie spelen bij Cercle Brugge. De onvergetelijke Anderlecht trainer Sinibaldi, apostel van het verfijnde technische voetbal, haalde hem naar het Astrid Park. Paarswit was Orlans niet onbekend. Enkele jaren voordien (1956) had Richard als speler van AA Gent een voetbaltrip van bijna een maand meegemaakt als gastspeler.

Tussen 1954 en 1963 voetbalde hij 26 selecties voor de nationale ploeg bij elkaar. Hoogtepunt was ongetwijfeld de met 5-4 gewonnen wedstrijd tegen het grote Hongarije op 3 juni 1956. Na 45 minuten stond België 1-3 achter. Orlans zette de achterstand recht met twee doelpunten. Hij nette de gelijkmaker en winning goal. De 72.000 aanwezigen in het Heizelstadion – het hoogste aantal ooit -  gingen collectief uit de bol. Richard Leeuwenhart is nog altijd Gents recordinternational. De enige die hem vandaag als Oost-Vlaming naar de kroon kan steken is Olivier Deschacht.

In naam van alle voetballiefhebbers: Gelukkige verjaardag en bedankt.

15:34 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voetbalhelden |  Facebook |

21-09-06

KRC GENK

K.S.

 

Twintig jaar geleden werkten maar liefst twintig duizend mijnwerkers in de Limburgse mijnen. Limburg heeft veel te danken aan de mijnindustrie. Mijn falilie ook. Grootvader Salvatore emigreerde zestig jaar geleden om in de schachten de Zuid-Italiaanse armoede te ontlopen. Mijn oom Rocco speelde voor Waterschei maar koos, omdat in ploeg functioneren hem niet afging, om wereldberoemd te worden als zanger. Mijn moeder groeide er ook op. Limburg heeft voor een stuk mijn leven bepaald.

 

Steenkool heeft de Provincie in minder dan honderd jaar van de feodaliteit in het industriële tijdperk gekatapulteerd.

Ook het voetbal floreerde dankzij de mijnen. De “mijnclubs”, FC Winterslag en Thor Waterschei, zijn jarenlang vaste waarden geweest in de geschiedenis van het Belgisch voetbal. Tot de gitzwarte jaren tachtig van vorige eeuw. In het seizoen 1982-1983 degradeerde FC Winterslag. Datzelfde jaar verkocht Thor Waterschei - gesticht door de grootvader van mijn vorige baas, minister Guy Vanhengel - een sleutelwedstrijd aan Standard Luik, om hen kampioen te maken. Sindsdien is het trouwens nooit meer helemaal goed gekomen met Standard. Het schandaal gecombineerd met de sluiting van de vijf mijnsites bespoedigden een voor de hand liggende fusie. In 1988 was het zover. Als stadion werd gekozen voor het "plein" van Waterschei waardoor veel rood zwarte Winterslag “die hards” voor eeuwig wegbleven. Maar dat kon het nieuwe KRC Genk niet deren. Premier Wilfried Maertens had een top manager binnengehaald, de in Nederlands Nieuw-Guinea geboren Thyl Gheyselinck. Hij zou de inmiddels beruchte reconversie van de Kempische Steenkoolmijnen (KS) in goede banen leiden leiden. De man had 100 miljard oude belgische franken overheidsgeld ter beschikking om de economisch gehavende streek weer leefbaar te maken. Maar liefst 315 miljoen BEF werd voor KRC Genk opzij gezet. De reuzensom kon het onheil echter niet vermijden: het fonkelnieuwe KRC Genk met o.m. Carmel Busuttil, Domenico Oliveiri en Berto Bosch eindigde 18de (laatste) en degradeerde na een seizoen bij de elite. Vier jaar later barst een van de grootste fraudeonderzoeken uit de Belgische geschiedenis uit. De KS had betaalde 1,35 miljard BEF voor waardeloze Super Club aandelen. Pas na de eeuwwisseling (2001) werd het onderzoek afgerond en de vonnissen uitgesproken. Hollandse Tyl werd veroordeeld tot vijf maanden met uitstel en een boete.

 

Ondertussen bouwde KRC Genk verder aan haar toekomst. Het indrukwekkende Fenix stadion rees uit de zwarte grond en sportief groeide blauwwit uit tot een populaire subtopper. KRC werd tweemaal kampioen (1999 en 2002) en veroverde tweemaal het Heizelstadion, als bekerwinnaar in 1998 en 2000. Een indrukwekkend palmares voor een jonge club.

 

Misschien wordt dit seizoen een nieuw gloriejaar. Het is alvast goed begonnen onder de ervaren Hugo Broos, trainer met een onvolprezen palmares.

Met een dergelijke trainer en turbulent verleden is KRC Genk bijna een traditieclub. Bijna.

23:08 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: krc genk voetbal |  Facebook |

19-09-06

"El Hezichado", "De Betoverde"

 

 

In 1666 bereikten de Spanjaarden een klein dorpje in Wallonië, Charnoy. Het was een tijd dat het Spaanse koninkrijk de halve wereld bezat. Het rijk der (Spaanse) Habsburgers strekte zich destijds uit over het huidige Italië, Spanje, Portugal, België en van Mexico tot de Filippijnen. Dat jaar bouwde het Spaanse leger een fort in een klein Waals dorpje, Charnoy, dat ze naar hun koning, de zesjarige Karel II (Charles II) noemden. Charleroi was geboren. Het Spaanse volk geloofde dat Karel II “betoverd” was. Zijn eigenaardige humeurschommelingen en fysieke problemen inspireerden zijn onderdanen tot de bijnaam “El Hechizado”, “De Betoverde”. Het was nooit stil rond Spaanse koning. Zijn fratsen gingen over de tong van de miljoenen onderdanen. Exorcisme en andere therapieën werden op hem toegepast maar het mocht niet baten. De koning stierf kinderloos op 39 jarige leeftijd (1700). De Spaanse Habsburgers dynastie stierf samen met hem uit.

 

Intussen is dat kleine dorpje uitgegroeid tot een belangrijke Waalse stad waar het nog steeds rumoerig aan toe gaat. Zo ook bij Stamnummer 22, Royal Sporting Club Charleroi, de lokale voetbalclub. Hoewel de Zebra’s sinds het seizoen ‘85/’86 onafgebroken in de Belgische Eerste Klasse voetballen – afgezien van de ‘grote drie’  Anderlecht, Standard en Club Brugge een record in de eerste klasse -, heeft de rivaal van Standard Luik eigenlijk nog niets gewonnen.

De turbulente traditieclub met het mooie stadion werd vice-kampioen in 1969, verliezend bekerfinalist in 1978 en kwalificeerde zich tweemaal voor de UEFA Cup (’95 en ’96). Ondanks dit magere palmares, worden ze door vriend en vijand gevreesd. De Carolo’s zijn “giant killers”, de supporters vurig en sinds de komst van de huidige bewindslui bruist het als nooit tevoren in de “Stade du Pays de Charleroi”. De neven van Voorzitter Abbas Bayat, belast met de dagelijkse leiding van de club, laten wekelijks van zich horen. Vooral de oudste neef kijkt nooit om. Hij is erg direct en laat geen gelegenheid onbetuigd om zijn mening te ventileren, tot ergernis van velen. Zijn houding lijkt te passen bij de ziel van de club en de streek. Flamboyant, wisselvallig en rumoerig. Soms gaat het te ver - cfr een recente BBC reportage dat op zijn minst dubieuze handelingen aan het licht bracht - , de vele incidenten stapelen zich op maar het woelige gedrag lijkt te staan in het teken van een onnavolgbare liefde voor de club en haar supporters.

 

Gelukkig is daar ook het sportief en rustbrengend meesterschap van trainer Jacky Mathijsen en Dante Brogno. Zoals Matt Busby, legendarische kampioenenmaker van Manchester United, ooit zei tegen het ontsporende wonderkind Georges Best: “je bent een groot voetballer, maar niets of niemand is groter dan club”.

Royal Sporting Club Charleroi is klaar voor RSC Anderlecht.

21:26 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voetbal sporting charleroi |  Facebook |

11-09-06

Frituur Piramide, Adeline, mijn familie en het debuut van C.TEVEZ

Kent u Moeskroen? Een wat ingeslapen grensstadje in Henegouwen, aanleunend tegen het wereldse Kortrijk. Moeskroen is niet rijk, noch arm. Ik ben er zaterdag naartoe gereden om het plaatselijke Excelsior te zien voetballen tegen RSC Anderlecht. Veel valt er niet te vertellen. Anderlecht beter, l'Excel moedig, in de laatste minuut 1-1 na een overbodige fout van Juhasz in de laatste minuut. Moeskroen bleef het langst wakker en sleepte een puntje uit de brand.

 

Na de match ben ik de persconferentie gaan beluisteren (en bekijken). De eerlijkheid van Frankie Vercauteren - trainer van paarswit - was eerlijk en dus profesioneel. Even later trok ik samen met goede vriend Danny O. en naar het voorbeeld van Gui Polspoel naar de beste frituur van het land: Frituur Piramide. De kwaliteit van een frituur meet men eerst aan de quantiteit. Daarna pas aan de kwaliteit - ja, ze vervangen hun vet elke dag - Frituur Piramide aan het station van Moeskroen is de beste van het land. Dank je Gui! De uitbater rijdt met de camion en wist ons te vertellen dat een Champions League wedstrijd op Lille (tegenstander van RSCA) maar 11 euro kost (op Anderlecht: 57 euro voor de duurste plaatsen). Anderlecht heeft dan ook drie europacups gewonnen, zeker?

 

Na het niet bepaald lichte avondmaal vloog ik naar de kust, naar mijn stilaan vaste geliefde Oostende om er vrouw, zuster, mijn twee kinderen, Anna en Julia en mijn neefjes Luca en Mattia te vervoegen bij "Adeline" (Pleintje aan de vistrap), het andere beste restaurant van Oostende, de enige echte koningin der badsteden. Naast "het Kombuis", raad ik u graag "Adeline" aan, geniaal in al haar eenvoud...We hebben er heerlijk de avond afgesloten.

'S ochtends straalde Oostende. We trokken met alle kinderen en de moeders naar het strand, in de schaduw van een immer indrukwekkend casino. Ik weet niet hoe het komt maar ik voel me het best in de nabijheid van monumenten en instellingen. Zekerheden...

 

Slapen, ravotten met de kids en een "Rollerblade tocht" naar Middelkerke. Nu ja, rollerbladen, ik leek eerder op een Malinees die voor de eerste keer gaat schaatsen. Ik ben maar drie keer uitgelachen. Een goed gemiddelde op de ongeveer tienduizend dagjestoeristen die ik op dat uur en twintig minuten gekruist heb. Oefening baart kunst wordt gezegd...Ik heb nog een lange weg te gaan.

 

Omstreeks 21u00 terug naar Brussel getrokken en na twee uur ergerlijke file eindelijk thuis. De slaapdronken kinderen naar bed en net op tijd om van Match Of The Day 2 te genieten. Het was briljant! Heb het debuut van Carlos Tevez in Upton Parc (West Ham) mogen aanschouwen. Ik had zin om de hele wijk wakker te maken. Om  burenruzies te vermijden heb ik een mailtje gestuurd naar gelijkgestemde Stefan H. in Londen.

 

Raad eens, hij keek ook "toevallig".

 

Wat een top weekend: frituur Piramide in Moeskroen, Adelintje en gezinsgeluk in Oostende om te eindigen met volstrekte kunst: Voetbaltango in Londen met Carlos Tevez, de kruising van Maradona en Faas Wilkes...

 

17:59 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-08-06

STANDARD DE LIEGE

Wat een week. Zondagnacht (of liever, maandagmorgen) om 4u00 thuisgekomen na een avond RSCA-Club Brugge. Een puntendeling ware verdiend geweest. Rechtvaardigheid bestaat niet in voetbal. Gelukkig maar. Het genie is beloond geweest. Een briljante ingeving van de Egyptische magiër Ahmed Hassan en de koele Poema van het Astrid Park, Mémé Tchité, beslisten de topper in een koelbloedige, verleidelijke flits. Baseggio is niet meer. Mijn beste vriend, Stefan H., CFO van een internationaal topbedrijf, Belgische blauwzwarte expat in Londen, vader van drie prachtzonen en echtgenoot van sierlijke Trees, Chelsea "Headhunter" en bovenal lid van de VZW Club Brugge, even door voetbal gepassioneerd als ik, is er nog steeds van aangedaan. Ik weet niet wat ik ermee moet. Alhoewel, ik weet het maar al te goed. Mijn Brussels hart gloeit nu nog van geluk.

 

Wat een heerlijke nacht. Wanneer ik thuiskom ligt een van de mooiste geschenken klaar - gekregen van vriend Stefan, mijn huwelijksgetuige - die ik ooit heb mogen krijgen: een erfstuk van Stefan, een originele 16de Eeuwse kaart van (een deel van) Vlaanderen, met mijn gemeente en teergeliefde geboortestad Brussel op afgedrukt. Zelden zo ontroerd geweest. Ik mail terstond naar Stefan en zijn vrouw. Het is een eerbetoon aan de perfecte vriendschap en liefde voor hem, zijn vrouw en Hilde, mijn echtgenote. Brussel! Voor een keer had paarswit mogen verliezen van Club. Voor Stefan. Ik huiver nog wanneer ik de kaart bekijk en voel me bijna schuldig voor het technisch vernuft van de Anderlechtse Arabieren...

 

Maandagavond ruil ik het druilerige Brussel in voor het luchtige Oostende waar ik vrouw en kinderen uitgelaten aantref. Mijn dochters Anna (8j) en Julia (6j) zijn door het dolle heen. De verrassing is intens en groot. Fijn om je door je eigen vlees en bloed geliefd te voelen. Ik neem de liefde van mijn leven mee - Hilde - voor een verkwikkende wandeling op de zeedijk. De koningin der badsteden heerst. De prachtige pier neemt statig en rustig bezit van een wilde zee. De dijk is verlaten net als vele knusse restaurantjes. Na een paar heerlijke zeetongetjes te hebben verorberd (weer teveel lekkere frieten gegeten, dedju!) in "het kombuis" (van iseghemlaan, dichtbij hotel New Astor) werkgever van onze lieve vriendin - helaas met verlof vorige maandag - guitige Trui, wandelen we naar huis terug. Als ik oud ben zal ik ongetwijfeld een groot deel van het jaar in Oostende toeven. Dat staat bijna vast. Als ik heel rijk word, trek ik het andere deel naar Italië, mijn ander vaderland, naar Verona, als het even kan. Ik neem dan ook een seizoenskaart bij Internazionale Milano, even monumentaal als de Senaat, even mooi als de Grote Markt in Brussel en in hetzelfde jaar gesticht als RSC Anderlecht (1908), die andere mooiste club ter wereld. Inter verleidde mij in 1978, toen de Beverse Bob Stevens Inter uitschakelde na een wondermooie assist van Wim Hofkens. De Wase semiamateurs kegelden de trots van Lombardije uit de Europabeker. De Italianen dropen niet af. Ze stapten verslagen maar assertief, dominant, mannelijk, trots en kaarsrecht het veld af. "Hier moeten we tenminste nooit meer voetballen" zag je ze denken... 

 

Dinsdag zware training ondergaan op ce club, de veteranen van Ritterklub, 3de Provinciale, Afgezien maar aangeklampt.

'S avonds krijg ik een sms van een medewerkster die het ontslag van Johan Boskamp, de eerste buitenlands Gouden Schoen winnaar (1975) en de kersverse coach van Standard, voorspelt. Ik dank haar voor het weetje en denk aan de rondborstige Bossie, kampioen met RWDM in '75, kampioenenmaker van RSCA, een zegen voor de jeugd, integer en bijna belgisch boergondisch. De Rotterdammer is een geboren winnaar en heeft te lijden (2 op 12) in Luik. De gevoelsclub lijkt hem op het lijf geschreven maar het wringt. Ik wens bijna dat het waar is. Zoveel leed verdient hij niet. Boskamp is onschuldig. Om in Luik succes te hebben moet je Raymond Goethals heten, of André Riou of nog beter: Cor Van der Hart, de Nederlander die begin jaren 70 de viriele stijl in Luik introduceerde. Hij maakte van Standard een mannenclub. Al 24 jaar is Standard op zoek naar haar geweldig verleden. Waar zijn ze gebleven, de venten van Luik? Theo Poel, kom terug!

 

Woensdag is het zover. Bossie ligt eruit. Genadeloos. Rechtvaardigheid bestaat niet in voetbal. Nietwaar Stefan?

 

Ach, Johan Boskamp, moest u dit lezen, Standard paste niet bij u. Geniet van de sabbat. Mijn  respect heeft u, voor wat het waard is...   

 

 

21:32 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-06

Oostende

Mijn lieve vrouw en ik hebben, de midlife in het zicht en onze ongebreidelde liefde voor het nageslacht (twee dochters) voortdurend in het hart en in gedachte, een appartementje aan de kust gekocht. Als rustpunt en belegging. Nu, ik haatte de kust. Ik ben een Brusselaar die erg verknocht is aan zijn (hoofd)stad. Ik houd ook van de Belgische chaos, de tegenstellingen en heb een natuurlijke afkeer van uniformiteit, tenzij het om voetbal gaat waar en herkenbarheid in stijl en (club)kleuren nogal essentieel zijn om de stammen te onderscheiden.

 

De Vlaamse kust heeft voor mij altijd synoniem gestaan voor eenzijdigheid. U bent vertrouwd met de clichés: in Knokke de parvenu's, in Oostduinkerke senioren en kinderen en in St Idesbald de (pseudo)kunstkenners...Vergeef me zoveel overdrijving (latijnse roots). De kust is nooit echt mijn ding geweest.

 

De voorbije weken ging ik echter, uit liefde voor mijn gezin, naar Oostende om te acclimatiseren aan de omgeving, om het intense geluk van de dochters (8 en 6 jaar) te beleven en Hilde, mijn echtgenote, haar stralende gelukzaligheid tot mij te nemen.

Wanneer mijn drie meisjes content zijn, ben ik het ook. 

 

Welnu, sta mij toe om even hulde te brengen aan Oostende en mijn voormalige bekrompenheid vaarwel te zeggen. De hoofdstad van de kust is een heerlijk stad, helemaal op mijn maat gemaakt. Het is alsof ik in de gezelligste wijk van "mijn" stad, Brussel, vertoef met daarachter de zee. Ik doe alles te voet - ik heb zelfs een caddy gekocht om boodschappen te doen -, ik fiets er vele tientallen kilometers om mijn stresshoofd te ledigen en ik ga elke avond moe en ontspannen slapen. Ook onze Oostendse vrienden, Pascale en Trui, zijn waardige vertegenwoordigers van hun stad. Hartelijk en hulpvaardig leiden ze ons rond in Arno's geboortestad.

Het allermooiste aan Oostende is dè tegenstelling. Armoede, rijkdom, boergondisch genieten en een eigen, typische volksaard zijn de algemene delers van de enige echte stad van de kust...

 

Ik zal nooit definitief verhuizen maar Oostende heeft al een grote vernieuwing in mijn leven geintroduceerd: ze helpt me te ontspannen, een eigenschap die ik nooit aan de kust heb toegemeten...

 

Grazie Oostende

18:05 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |