16-06-08

de rellen van Anderlecht

Mohamed Ouahbi is de bezielende trainer en begeleider van de U11, de min-elf jarigen van RSC Anderlecht. Mohamed is onderwijzer. Pedagogie is zijn leven. De spelertjes komen van overal: Cureghem, Lokeren, Brazilië, Antwerpen, Sint Pieters-Leeuw en Molenbeek. Alle rangen en standen zijn vertegenwoordigd. Mohamed houdt van zijn missie bij Sporting Club Anderlecht. De spelertjes zijn erg gehecht aan hun coach. Zijn schoolkinderen leven in achtergestelde wijken. Ouahbi staat elk kind nauwgezet met raad en daad bij. De opvoeder is duidelijk. Streng en zacht wanneer het moet. Duidelijkheid en rechtlijnigheid primeren. De kinderen zijn dol op hem. Jerôme Nzolo kwam twaalf jaar geleden aan in ons land. Hij studeerde hier af aan de Universiteit en maakte op korte tijd carrière in de scheidrechtergilde. Nzolo is een gewaardeerde opvoeder van moeilijke jongeren in de hoofdstad. Hij vocht tegen alle raciale vooroordelen, de eerste kleurling die de elite bereikte. Nzolo is vorige maand voor de tweede maal op rij uitgeroepen tot scheidsrechter van het jaar. Marouane Fellaini is Brusselaar, van Marokkaanse oorsprong en voelt zich Belg. Kampioen met Standard Luik. Marouane had in Brussel een ander pad kunnen volgen. Vader hield hem kort en onderwierp hem een haast spartaanse opvoeding. Marouane Fellaini wordt een hele grote, de Belgische voetbalhoop in bange dagen.Vincent Kompany. Opgegroeid aan het Noord Station. Doorzettingsvermogen, intelligentie en goede ouders stuwen hem naar de top. Kompany zal hoogstwaarschijnlijk voor Arsenal, de absolute top in Europa, spelen. Dilmurat en Mourad kwamen nog géén vijf jaar geleden in België aan. De ene uit Kirgizië, de andere uit Kazakhstan. Zonder geld en vooruitzichten. Economische vluchtelingen. Ze spraken en begrepen bij aankomst géén benedijd woord Nederlands en Frans. Vandaag hebben beide een job, oefenen ze een “knelpuntberoep” uit en de kinderen gaan plichtsbewust naar een Nederlandstalige school. Het duo is er inmiddels in geslaagd om zich in beide landstalen uit te drukken. Mede dankzij het voetbal, ze spelen bij de veteranen van Ritterklub. De taalkennis is niet perfect maar voldoende om een sociaal leven uit te bouwen, persoonlijk- en gezinsgeluk na te streven en een degelijke toekomst aan hun nageslacht te bieden. Mourad en Dimurat volgen de regels van het spel. Ze doen hun best, de autochtonen doen de rest. Als geboren en getogen Brusselaar laaf ik mij aan de verscheidenheid van de hoofdstad. Ik onderga ze ook. Zoals velen. Gratuit gekraste auto’s, inbraken, vandalisme en pesterijen van hangjongeren- en kinderen maken het leven van velen zuur. Ouahbi, Fellaini, Kompany, Nzolo, Dilmurat en Mourad hebben het niet makkelijk gehad. Sport, opvoeding en hun sterke persoonlijkheden hebben de weg gewezen. Ze vertegenwoordigen een meerderheid.  De rellen in Anderlecht hebben niets met voetbal te maken, noch met “geviseerde allochtonen”. Die bestaan niet meer. Het zijn Belgische deliquenten zonder referentiekader. De rellen zijn veroorzaakt door een banale wraakactie van het zoveelste straatincident, ingezet door twee kinderen van tien en elf jaar.   De overheid, de sport- en culturele wereld scheppen genoeg voorwaarden om hen uit de miserie te helpen.  Zoals volksvertegenwoordiger en ervaringsdeskundige Fouad Ahidar het stelde net na de ongeregeldheden: “waar waren de ouders?”Ahidar heeft gelijk.        

20:44 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de rellen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.