27-01-08

IN DE NAAM VAN DE VADER

Vader kwam regelmatig naar mijn voetbalwedstrijden kijken. Een kwartier na de aftrap verscheen hij op de vervallen tribune. Voor het eindsignaal was hij allang weer verdwenen. Lof kreeg ik zelden. Negatieve opmerkingen sneden door merg en been. Zolang ik genoot was het allang goed. Zonen spelen om hun vader te behagen. Nu ik zelf sportende kinderen heb, begrijp ik hem beter.Een goede vriend heeft een zoon, een twaalfjarige Brusselse ket, opgroeiend in de stedelijke verscheidenheid. De jongen kan voetballen, is technisch sterk en speelt met branie en overgave. Dat helpt om te overleven op de Noord-Brusselse pleintjes. Vorig seizoen werd hij weggeplukt door een vierdeklasser waar hij de pannen van het dak speelt. Zijn vader ondergaat wekelijks overdreven lof en hatelijke jaloezie. Het is niet makkelijk als je wat talent hebt. Vraag maar aan Pierre Kompany. Mijn vriend kijkt lijdzaam toe en houdt zich zo afzijdig mogelijk van het Freudiaans gewoel. Zoonlief wordt op een rustige en nuchtere wijze bijgestaan. Daar ben ik de eerste getuige van. Onredelijke emoties en misplaatste vaderlijke projectie worden vermeden. Hij vertelt me regelmatig over de onwelvoeglijkheid van vele andere vaders rond de jeugdvelden. Scheldend en onwezenlijk agressief. De ergste zijn de mannen waarvan de zonen van Ronaldinho, Kakà en Robinho houden maar hen in géén honderd jaar zullen benaderen. Erger nog, vaders die hun eigen frustraties en nooit geconsumeerde dromen op hun onschuldige zonen projecteren. De druk op de jongetjes is wreed en neigt naar kindermishandeling. Vorige woensdag was ik te gast op het Gala van de Gouden Schoen. Kijkers en zaalpubliek kregen drie emotionele filmpjes te verwerken. Televisie. De vader van winnaar Steven Defour vertelde met trillende stem dat hij aan de jeugdtrainers van zijn zoon vroeg om hem “onder zijn voeten te geven wanneer hij slecht bezig was”. Hij had jarenlang bijgeklust om de voetbalverplaatsingen te kunnen betalen. De moeder van de jonge Argentijn van Anderlecht Luca Biglia, snikte dat ze hem miste, dat hij zijn eerste voetbalgeld afstond om de familie een beter leven te geven. Dat hij van kleinsaf heel speciaal was. Leuk voor zijn broers en zus. Biglia keek toe en weende, overmand door heimwee en peinzend aan de vele ontberingen om Profvoetballer te worden. Brusselaar Marouane Fellaini zag dan weer zijn vader toegeven dat hij zijn eigen voetbalcarrière gemist had. Zijn talentrijke zoon moest en zou hem overtreffen. Dat is intussen gebeurd. Marouane is international, sterkhouder van Standard en wordt gegeerd door buitenlandse topclubs. Extra trainingen, verplicht hardlopen van en naar school, door weer en wind, achter zijn fietsende vader rennen totdat hij niet meer kon hebben Marouane staalhard gemaakt. Alles stond in het teken van zijn loopbaan. Zijn broers vertelden over de vele verhuizingen naar de omgeving van de clubs waar Marouanne voor voetbalde. Merci papa. Fellaini werd zevende op de ranglijst van de gouden schoen. Tijdens de receptie word ik plots aangesproken door een licht aangeschoten Fellaini senior. Indrukwekkend man. “hoe kan het dat Marouane maar Zevende werd? Wat een gebrek aan respect. World Soccer plaatst hem in de topvijf van Europa, wat een schande...”  ratelt hij. Na de monoloog van een halfuur neemt een franstalige journalist het van mij over. Gelukkig. Ik ben blij voor Marouanne Fellaini en zijn broers dat hij het gehaald heeft.

13:55 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fellaini en defour |  Facebook |

RESERVOIR DOGS

Trainers en voetballers.Wanneer Haiti zich plaatst voor het WK 1974 in het toenmalige West-Duitsland, barst een ongekend volksfeest uit in de straten van de hoofdstad Port-au-Prince. Het starschot voor een onwaarschijnlijke vormcrisis van de nationale elf. Hoe dichter het WK komt, hoe slechter ze voetballen. Dat is zéér tegen de zin van dictator Baby Doc Duvallier. De bloeddorstige tiran dreigt. De eer van de natie staat op het spel. De afgang moet vermeden worden, of anders... De schrik slaat om het hart van steraanvaller Emmanuel Sanon, destijds de grote vedette van Beerschot. Sanon kan géén deuk méér in een pakje boter shotten. Hij is compleet uit vorm. Antoine Tassy, de bondscoach, wil het tij keren en spreekt zijn spelers toe. De kleedkamer davert op haar grondvesten. Om de donderpreek te benadrukken, neemt hij een startpistool in de hand en vuurt alle kogels af in het plafond. Daarna richt hij de loop naar topschutter Sanon die, in een roekeloze reflex, de dolgedraaide Tassy het pistool afhandig maakt en hem onder vuur neemt. Sanon weet dat er geen kogels meer zijn en haalt de trekker over. Click. Reservoir Dogs avant la lettre. Tassy trekt wit weg en verlaat de kleedkamer. Even later staat het nietige Haiti met knikkende knieën tegenover vice-Wereldkampioen Italië. Mirakels bestaan. Sanon scoort het openingsdoelpunt. De eerste tegengoal van de squadra in twaalf wedstrijden. De eer is gered. Na de wedstrijd vallen Tassy en Sanon elkaar in de armen en Baby Doc stuurt gelukwensen ondanks het 3-1 verlies. In 1930 spelen de Verenigde Staten het eerste WK in Uruguay. De USA is op dat ogenblik een bont allegaartje van Engelse en Schotse voetballers. De meesten vervelen zich stierlijk en gaan op visvangst. De ex-pats vinden een vijver, gooien er een pak dynamiet in en halen de dode vissen na de explosie op. Even later staan ze hun buit lachend te verkopen op een lokaal marktplein. Trainer Jack Coll kan er niet om lachen. Géén enkele van zijn spelers neemt de verantwoordelijkheid op voor de wonderlijke maar illegale visvangst. Integendeel, de internationals schrijven een brief naar de V.S. officials met de dreiging het WK te boycotten als de bondscoach de beschuldigingen niet intrekt. Coll had géén bewijzen en laar de zaak rusten, sterk tegen zijn zin. De VS hervat de training en bereikt de halve finale. Tijdens het toernooi vindt Coll elke dag stukjes vis in zijn hotelkamer en in zijn boekentas. De dader is onbekend gebleven. Elk jaar, tot aan zijn dood in 1960, ontvangt Jack Coll een verjaardagskaart, door alle spelers ondertekend. Op de postkaart prijkt steeds weer een mooie vis.Het Brussels voetbal zit in de knoop. Albert Cartier van FC Brussels en zijn collega van Anderlecht, Ariël Jacobs, moeten hun respectieve clubs uit het slop halen. De eerste kreeg zeven nieuwe spelers om het tij te keren, de andere drie. Tien verschillende persoonlijkheden inpassen is niet makkelijk.

Reservoir Dogs in Brussel. Cartier is alvast ontslagen.

    

13:54 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reservoir dogs |  Facebook |

12-01-08

Een Nieuwe Wind

Het beweegt sinds Ivan De Witte (Voorzitter) en Ludwig Sneyers (Algemeen Directeur) de Liga Beroepsvoetbal aanvoeren. Er waait een lichte vernieuwingsbries aan de Houba De Strooperlaan.

Beide trachten de achttien eersteklassers op een lijn te krijgen. De vernieuwde eerste klasse is bijna een feit.

De Witte en Sneyers schuwen de taboes niet. Hun taak is aartsmoeilijk: een beter voetbalcontract binnenrijven en de competitie hervormen. Beroepshalve volg ik vele buitenlandse voetbalcontracten. De buurlanden staan al erg ver. Nederland en Duistland zijn voorbeelden van vernieuwing en creativiteit.We maken on sterk dat het hen lukt. ze studeren, zijn bescheiden en trachten de achttien clubs wat op te voeden, te informeren. Beide zijn de eersten die voetbal uit het afremmend mikrosmosje van het incestueuze milieu proberen te halen. Andere sporten en economische sectoren staan al veel verder. Voetbal is slachtoffer van haar eigen populariteit. Frans Schotte, de Voorzitter van Cercle Brugge, is ook zo iemand. Dat Cercle eerste of laatste staat maakt niets uit. Schotte heeft zich omringd met vakbekwame mensen van verschillende pluimage. ze volgen een sobere en nuchtere strategie en wijken niet. Emoties reserveren ze voor de wedstrijddagen. De rest van de tijd wordt gewerkt en beheerd. Met visie. Mannen als Schotte zijn niet alléén. Vincent Mannaert bij Zulte Wraegem is ook zo iemand. Intelligent, voetbalkundig en gedreven door de wil tot verbetering van "ons" voetbal.

We maken ons sterk dat doorbraken zullen volgen. Bescheiden en vastberaden leiders staan met mondjesmaat op.

Laat hen maar doen.

 

13:21 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eerste klasse |  Facebook |

ALLES KAN BETER

Ik ben weer niet gevraagd door Humo. De eindejaarsvraagjes. Daarom maak ik voor een keer graag misbruik van het forum verleend door deze kwaliteitskrant.Mooiste momenten 2007 : Een Brusselse club voetbalkampioen van België. Alweer. Voor de 29ste keer in het bestaan van stamnummer 35.  Het voortbestaan van Union Sint-Gillis is verblijdend.   Dieptepunt 2007 : De slecht functionerende lichtmasten van FC Brussels. Hopelijk geen symptoom van een definitieve duisternis. Ook het ontslag van Franky Vercauteren is een droeve mijlpaal in de Brusselse voetbalgeschiedenis. RSCA zal hem ooit weer in de armen sluiten.  De dood van de hongaar Andras “Bandi” Béres. Als speler voetbalde hij aan de zijde van grootheden als Ferenc Puskas en Sandor Kocsis. In 1956 vluchtte hij naar Nederland. Hij voetbalde eerst voor de voorloper van Twente, SC Enschede. Na een avontuur in Luxemburg werd hij trainer van Beerschot in 1962. Vier jaar later, mijn geboortejaar 1966, kreeg hij Sporting Anderlecht onder zijn hoede en werd prompt kampioen. Enkele maanden later vloog hij buiten en trachtte hij Daring Club De Bruxelles te redden. Zonder veel succes. De opvolger van Pierre Sinibaldi blijft echter een paarswit icoon.Beste Voetballer 2007:Tot augustus 2007: Lucas Biglia. Danst de tango met de bal dankzij een magische zool.Slechtste Voetballer 2007:Sinds augustus 2007: Lucas Biglia. De overdaad aan zooltjes. Vooral lateraal en naar achter. RSCA mag maar een voetbalrichting kennen: rechtdoor.Voetballer Van het jaar:Steven Defour. Branie, straatslim, intelligent, sluw, charisma, dartel, hard en ambitieusVoetbakneuzen Van het jaar:De Bayats van Charleroi. Ze verdienen de club niet. Sporting Charleroi is een van de mooiste, warmste voetbalclubs van het land. Sinds jaar en dag. De zebra’s verdienen beleefde en waardige bestuurders.Beste trainer 2007:Michel Preudhomme. Als ik Standard voor mijn pensioen (binnen een twintigtal jaar) kampioen wil zien, zal het dit seizoen zijn.Slechtste trainer 2007: In dit land hangt het lot van elke trainer aan een zijde draadje. Ze kunnen allemaal iets.Beste bestuur 2007:Frans Schotte & co. Ingetogen, met visie en sociale empathie. Bij Cercle Brugge heerst ouderwetse warmte in moderne tijden. Ook de onvoorwaardelijke trouw aan het budget en de traditie van de vereniging. Ik ken Cercle bestuurders die hun koffie weigeren te drinken in een blauwe kop. Leve Cercle.Slechtste bestuur 2007:Sint-Truiden VV. Geld is niet alles of “hoe omring ik me zo slecht mogelijk”? Meest ongelukkige club 2007:FC Brussels. Hoewel het éénmansbestuur niet vrijuit gaat, lijdt de fusieclub onder een ontstellend gebrek aan geluk.  Veel kwetsuren gecombineerd met een bedenkelijke transferpolitiek richt de club (bijna) ten gronde.  Meest gelukkige club:Club Brugge. Slecht spelen en veel winnen. Waarschijnlijk kampioen.Mooiste Uitrusting 2007:Geen enkel. De kakofonie aan kleuren en sponsors op konten, schouders en borsten is hemeltergend, niemand lijkt nog trouw te blijven aan het originele uniform. Op de blauwzwarte set van Club Brugge en de Paarse set van RSCA na.  Lelijkste uitrusting 2007:Waar beginnen? Zulte Waregem heeft een italiaanse kledingsponsor. Het mag niet baten. De clubkleuren blijven wansmakelijk.Grote hoop 2007:Defour, Sterchele, Vadis Odjidja, Dembele, Mirallas, Gillet, Vermaelen, Vertonghe, Kompany, Poccognoli, Cordaro enz, ...er is veel talent op komst.Terleurtelling 2007:RSCA sinds augustus. FC Brussels verdient ook een vermelding.Beste Wensen aan:De voetbalbond. Geen excuses meer. Het moet beter.FC Brussels: ontwikkel de jeugdschool. Wat minder buitenlanders met belastingskorting, aub.RSCA: graag een structurele samenwerking met FC Brussels en Union om Brussels toptalent klaar te stomen.Cyrille Théreau. Alles wordt beter. 

12:56 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nieuwjaar |  Facebook |