28-12-07

E arrivato Charlie

Een van mijn beste vrienden heeft sinds gisteren een zoon.

Zijn naam is Charlie, ik houd nu al van hem.

Ik hoop dat hij de intelligente ingetogenheid en de rust van zijn moeder erft. Van zijn vader mag hij het inzicht overnemen.

De rest zal hij wel zelf uitzoeken en ontwikkelen.

Ik hoop dat hij RSCA'S newest Fan is, Sporting Hasselt is ook goed.

Auguri Charlie, benvenuto.

live your life

 

21:07 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: charlie becks |  Facebook |

16-12-07

JOM KIPPOER

Vorige donderdag, de dag van Sinterklaas, liep ik door de Brusselse binnenstad vergezeld van een goede vriend uit Amsterdam. Een gelijkgestemde veertiger. Assertieve Amsterdammer, stedeling, trouwe Ajacied en voetbalromanticus. De man is een autoriteit in de coulissen van het internationale topvoetbal. Hij gaat met Marco Van Basten op vakantie, belt wekelijks met Zlatan Ibrahimovic, de rumoerige Zweed van Internazionale Milano, en werkt voor het bedrijf dat o.m. de Premier League op televisie brengt en het Wembley stadion exploiteert. Fulco is mijn eregast voor de UEFA Cup wedstrijd RSC Anderlecht – Tottenham Hotspur FC. ‘S middags dineren we heerlijk in een van mijn lievelingsrestaurants, “De Vismet”, hartje Brussel. De lunch zou normaal plaatsgevonden hebben in “La Belle Maraichère”, even verderop. De wekelijkse sluitingsdagen vallen op woensdag en donderdag, niet toevallig Europa Cup avonden. De eigenaars, de onafscheidelijke broers Eddy en Freddy De Vreker, zijn met lijf en leden gebonden aan RSCA. Eddy, de chef, maakte talloze Europese verplaatsingen mee als de officiële kok van de club. De gouden jaren. Constant Vanden Stock en Michel Verschueren vertrouwden de keuken achter het ijzeren gordijn niet meer en stelden hem aan als culinaire waakhond van de raspaarden van het eerste. Hij is inmiddels gestopt maar blijft een trouwe aanhanger. De dag staat in het teken van vriendschap, voetbal en mijn geliefde hoofdstad. Tijdens de wandeling wijs ik Fulco het restaurant aan waar groten der aarde als Jan Mulder en Koning Albert II nog steeds vaste klant zijn. “La Belle Maraichère” is een monument. Daarna lopen we richting Grote Markt. Tottenham supporters hebben de binnenstad ingenomen. Voor de Beurs doet het Ierse concept café O’Reilly’s dienst als hoofdkwartier. Tottenham’s stadsrivaal Chelsea FC had de pub twee seizoenen eerder ook al ingepalmd. Een Ierse Pub als voetballokaal voor Engelse Clubs. Britten hebben in het buitenland géén last van communautaire opsrispingen. Spurs vlaggen, Union Jack’s en “Yids On Tour” spanddoeken wapperen trots in de grauwe Brusselse wind. Tottenham is een Joodse club met heerlijke zelfrelativerende humor: “twee Joodse Spurs supporters, Ted en Manny, komen elkaar tegen voor het nieuwe seizoen. Ted meldt dat de belangrijkste wedstrijd, tegen erfvijand Arsenal, op de Joodse feestdag Jom Kippoer valt. “Er zit niets anders op. We moeten het maar opnemen”, zegt Manny.  “Wat? De volledige dienst?” antwoordt Ted”. Géén supporter van Anderlecht te bespeuren. Vierentwintig jaar geleden liep ik hier ook, vol onbeheersbare testosteron en angst. De heenwedstrijd van de UEFA Cup finale RSCA – Tottenham Hotspur was een hoogdag voor het hooliganisme. Afschuwelijke rellen teisterden de binnenstad. Er viel zelfs een dode in de Aarschotstraat. Vandaag slenteren ex-hooligans geruisloos door de Koninginnegalerij. Kale veertigers, stevig uit de kluiten gewassen, getooid in trendy merkkledij en Spurs merchandising, peperdure en stijlvolle Neuhaus en Corné Port-Royal pralinezakjes in de hand. De tijden zijn gelukkig onherroepelijk veranderd. Even later genieten we op de Grote Markt in kerststemming. “Zo prachtig” zucht Fulco “Antwerpen is géén stad. Hier kom ik graag. Dit is tenminste echt Buitenland voor ons, Nederlanders”. Ik heb fijngevoelige vrienden. Mijn dag kan niet meer stuk. Mijn stad, een voetbaltopper en vriendschap. Méér moet dat niet zijn.

20:12 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsca - spurs |  Facebook |

08-12-07

SPEECH TOTTENHAM HOTSPUR - RSC ANDERLECHT

Please find herewith the speech written in honour of Spurs visit to RSC Anderlecht (UEFA CUP TIGH of december 6th 2007. 1-1). The speech might have been used by Anderlecht Chairman, Roger Vanden Stock. 

"Mr CHAIRMANMEMBERS OF THE BOARDLADIES and GENTLEMAN, It is a great honour for Royal Sporting Club Anderlecht and all our supporters to welcome Tottenham Hotspur to Brussels.Welcome.In name of the board of directors and all the members of the club, I hope that you are enjoying your stay in our fine city.Tottenham Hotspur is the most continental club in England.Loyal followers of the “PASSING GAME”, attacking football based on skill and talent. A game that we like to describe here as “Champagne Football”. No wonder that Spurs was the first English club to win a European Trophy when you defeated Atletico Madrid (5-1) in the 1963 Cup Winner’s Cup Final.No wonder that Spurs employed the first foreigner (Max Seeburg 1907) in the English football league. A sign of a permanent desire to improve the game. No surprise that charismatic and talented professionals like Danny Blanchflower, Ray Clemence, Glenn Hoddle, world champions, Martin Peters, Osvaldo Ardiles and Ricardo Villa all played for Tottenham. Not to forget Paul Gascoigne and today’s BBC Star, Gary Lineker who played in the famous white and navy blue kit.Royal Sporting Club Anderlecht is in some ways very similar to Tottenham Hotspur:Tottenham and Anderlecht are both proud to represent their countries’ capital.We are both, season after season, ambitious Our house style and football soul are nearly identical: We try to play fast and skilled attacking football.We both won the first European Club title for our countries and we are considered as true football institutions in England, Belgium and Europe.(As a reminder: we have beaten your city rivals of West Ham United in 1976)And we are both experiencing some “challenges” this season. Therefore, the UEFA Cup is an essential target for both clubs We played an unforgettable final in 1984 against each other that we lost on penalties after thrilling home and away games. RSCA Club icon, Arnor Gudjonson missed a penalty that night and we intend to set the record straight tonight.Anyway, I would like to conclude this speech with the wise words of Spurs Legend, Bill Nicholson: “It’s no use just winning, we’ve got to win well” Thank you very much for your attention and good luck."

21:35 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tottenham hotspur fc |  Facebook |

 

Het internationaal clubvoetbal wordt gekenmerkt door vaste rituelen. Zo is het een diepgewortelde traditie dat het bestuur van de thuisclub de collega’s van de bezoekende tegenstander op een officieel diner vergast voor de wedstrijd. Het gezellig samenzijn wordt steevast ingeleid door een welkomsttoespraak van de Voorzitter van de thuisclub, die vervolgens beantwoord wordt met een dankwoord van de bezoekende Voorzitter.

Op donderdag 6 december 2007 ontvangt RSC Anderlecht het Londense Tottenham Hotspur FC.  Hieronder leest u de in Nederlands vertaalde speech van Voorzitter Roger Vanden Stock. Of hij hem gebruikt heeft, is niet geweten.

“Geachte Voorzitter,

Beste bestuursleden,Dames en heren, Het is een enorme eer voor Royal Sporting Club Anderlecht en alle supporters om het bestuur, de spelers en de fans van Tottenham Hotspur FC in Brussel te mogen ontvangen.  Welkom in de hoofdstad van Europa.Ik hoop dat u een prettig verblijf in onze geliefde stad mag beleven. Tottenham Hotspur is de meest continentale club van Engeland. De club draagt de edele kunstvorm van “the passing game” uit, technisch, aanvallend en attractief voetbal. Wat wij hier graag “Champagne voetbal” noemen.   Géén wonder dat Spurs de eerste Engelse club was die een Europabeker won in 1963. U versloeg glansrijk Atletico Madrid (5-1) in de finale van de Europabeker voor bekerwinnaars.Géén wonder dat u, als eerste engelse profclub, een buitenlander aantrok. Max Seeburg in 1907. Een blijk van intelligentie en drang naar vernieuwing. Géén wonder dat charismatische, briljante kampioenen als Danny Blanchflower, Ray Clemence, Glenn Hoddle, wereldkampioenen Martin Peters (UK), Osvaldo Ardiles en Ricardo Villa (Argentina) voor de club voetbalden. Ook de onvergetelijke Paul Gascoigne en de huidige BBC ster Gary Lineker hebben met succes de prachtige blauwwitte uitrusting gedragen. Royal Sporting Anderlecht vertoont veel gelijkkenissen met Totteham Hotspur FC. Beide zijn hoofdstedelijk en bijgevolg ambitieus. Onze huisstijl en ziel zijn nagenoeg identiek. We proberen technisch, mooi en aanvallend voetbal te brengen.we wonnen beide de eerste Europa Cup voor ons land en genieten de status van gerenomeerde voetbalinstelling in Engeland, België en Europa. Ik herinner u daarom graag aan onze eerste gewonnen finale tegen uw  stadsgenoten en rivalen, West Ham United in 1976.We ondergaan allebei wat onvoorziene uitdagingen dit seizoen. Daarom is de huidige UEFA Cup-campagne een belangrijke mijlpaal voor zowel Tottenham als Anderlecht. We kwamen elkaar in 1984 al tegen. De spannende UEFA Cup finale werd nipt door Tottenham Hotspur gewonnen. Een thriller beslecht door strafschoppen. De misser van RSCA grootheid Arnor Gudjonson staat gekerfd in ons geheugen. Het is hem natuurlijk vergeven maar ik hoop dat we dit vanavond stijlvol kunnen rechtzetten.    Graag besluit ik met de wijze woorden van Spurs legende Bill Nicholson:“het heeft géén zin om alléén te winnen, maar we moeten ook goed winnen” (“It’s no use just winning, we’ve got to win well”) Ik dank u voor de aandacht en wens u veel geluk vanavond.” 

21:28 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tottenham |  Facebook |

FC BORAT

We wisten het eigenlijk al na de eerste kwalificatiematch, het grijze gelijkspel tegen FC Borat, de Republiek Kazakstan. Geen Europees Kampioenschap voetbal 2008 voor de Belgen. Doorheen de overbodige campagne groeide de verontwaardiging, gevolgd door diepe ergernis en eindigend met diepgewortelde onverschilligheid. Er is niets ergers dan onverschilligheid. De laatste vier wedstrijden zijn mij zelfs helemaal ontgaan. Zo kleurloos. Bovendien verkies ik clubvoetbal boven internationaal voetbal. Union – KV Kortrijk, FC Brussels – SV Dender, RSC Anderlecht – Standard  Brugge, Chelsea – Aston Villa en Internazionale Milano - Fiorentina ruiken naar gras en leren ballen. Het staat dichter bij de beleving, de mensen, dan  pakweg Portugal – Finland. Interlands hebben iets feestelijks. Wat is de charme van een wedstrijd tegen Zuid-Korea, Algerije of Griekenland? Folklore. Verplichte nummers.  Landenvoetbal is uitsluitend boeiend als men superieur wint of onverwacht stunt. Toch voor kleine naties als de onze. De finale van het EK’80 in Italië waar elf moedige Duivels het gastland heroisch uitschakelden en jammerlijk sneuvelden tegen West-Duitsland, de gewonnen openingswedstrijd tegen wereldkampioen Argentinië op het WK’82, de verloren halve finale tegen Maradona en de zijnen op het WK’86 in Mexico en, tijdens het WK’90, de onterecht verloren wedstrijd tegen Engeland. David Platt. Weet u nog dat we als beste derde (in groepen van vier), uit een groep bestaande uit wereldvermaarde voetbalnaties als Mexico, Paraguay en Irak, doorstootten naar de tweede ronde? De thriller tegen Rusland en bovenvermelde halve finale maken intussen deel uit van onze genen. Die andere wedstrijden bestaan niet méér. Een wereldkampioenschap telt twee matchen, hoogstens drie. Eindrondes zijn relevant voor grote voetbalnaties. Klassiekers als Italië-Duitsland en Engeland – Frankrijk.    Mijn Britse collega Simon en voetbalgelijkgestemde heeft sinds vorige donderdag een depressie. De Engelsen hadden genoeg aan een gelijkspel, thuis in Wembley, tegen de reeds geplaatste Kroaten. Ze verloren onverwacht. Simon kon het niet geloven, neersclachtig worstelde hij zich door de dag. Woedend en droef. Ik ben jaloers. Dat intense gevoel is me vreemd sinds de onterecht verloren wedstrijd tegen Brazilië op het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea. Simon’s geraas tegen de falende trainer Stuart McLaren klonk als een liefdesverklaring. Liefde voor de natie, de nationale elf. Mc Laren de dommerik, de verrader. Vlijmscherpe verbittering ingegeven door de wanprestatie van elf flauwe veelverdienende voetbalgoden. De schaamte van het verlies. Ontroostbaar verdriet. De voetbaldepressie hield vierentwintig uur stand maar blijft vandaag nog sluimeren. Als blijk van troost maak ik hem diets dat een EK in Mickey Mouse voetballanden als Oostenrijk en Zwitserland zelfs met het fiere “England” nooit boeiend kan zijn, dat ze er tenminste een topcompetitie hebben enz...ik sorteer het omgekeerde effect. Hij kijkt me boos aan. Totdat ik hem vraag zich even in te beelden hoe het voor ons is, de Belgen? Gelijkspelen tegen FC Borat. Simon glimlacht. Verlegen.

21:26 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode duivels |  Facebook |

FRANKY VERCAUTEREN

Marco Van Basten en Wim Kieft, twee Hollandse sluipmoordenaars. Supersterren van Wereldniveau. De legendarische testwedstrijden, twee rechtstreekse confrontaties tussen België en Nederland, een ware broedermoord beslisten over de deelname van de Rode Duivels aan het Wereldkampioenschap in Mexico ’86. Het onvergetelijke doelpunt van Geroges Grün in de terugwedstrijd in een volgepakte Rotterdamse Kuip zit sindsdien in ons collectief geheugen gegrift. De enige verlieswedstrijd die als een triomf gevierd werd. 2-1 verlies. Bij 2-0 zouden de Nederlanders naar Mexico gegaan zijn. De ingetogen Grün kreeg alle aandacht. Niet helemaal terecht.  We zijn het met zijn allen vergeten maar de beslissing viel een dikke maand eerder, in het Constant Vanden Stock stadion, op 16 oktober 1985. Het Heizeldrama had de nationale elf naar Anderlecht verbannen. De wedstrijd start hevig. Oorlog. Na enkele minuten klieft Vercauteren Kieft doormidden. Een welgemikte en doelbewuste stamp op de knie. Intimidatie op het hoogste niveau. De anders erg aimabele Nederlander trapt dom in de val. Hij deelt de Prins van het Astrid Park een oorveeg uit. Frank Vercauteren zijgt neer, alsof hij in de rug geschoten is. De Napolitaanse ref Elio D’Elia, niet ongevoelig voor enige overdrijving, speelt gretig in op Franky’s acteerprestatie en danst als één overjaarse ballerina naar boosdoener Kieft, tast zwierig naar zijn borstzak en sluit hem onmiddellijk uit. Een kaakslag voor de Nederlanders. Het incident blijft Oranje de hele wedstrijd parten spelen. Zelfs Van Basten is het noorden kwijt en incasseert even later een stupiede gele kaart. De beste aanvallers geschorst voor de terugwedstrijd. Na twintig minuten scoort de kleine Prins het enige doelpunt van de wedstrijd. Merci Franky.Vercauteren is een onverzettelijke leider. Volgens sommige een nors en koppig man, voor anderen, zoals ik, een echte kampioen. Kampioenen zijn géén makkelijke jongens. Ze weten wat ze willen. Frank Vercauteren maakt wezenlijk deel uit van de mooiste periode van de Rode Duivels (EK ’80, WK ’82 en het WK’86) en “zijn” RSC Anderlecht. Van 1966 tot 1987. Géén toeval. Als profspeler voetbalde hij Vijf Europese finales bij elkaar en won er drie. Van alle voetballers van paarswit ooit, heeft hij de meeste prijzen gewonnen in verschillende competities. Voeg daar 367 wedstrijden in de Belgische Eerste klasse aan toe en 92 doelpunten. De geniale linkspoot is een levende legende. De Gouden Schoen van 1983 bezat de gave van de meest zuivere voorzet ooit. Géén enkele voetballer die hem later, als trainer, diende was beter dan hemzelf. Bovendien is Frank Vercauteren een rasechte Brusselaar, een van de actoren van mijn mooiste voetbalherinneringen. De afgemeten voorzet voor Erwin Vanderbergh is de prachtigste. 1-0 tegen het Argentinië van Maradona tijdens de openingswedstrijd van het WK ’82.  Ik heb seizoenen lang met zijn naam trots op de borst gevoetbald.  “Frank Vercauteren Sport”, zijn sportwinkel op “de spiegel”, het Koningin Astrid plein in Jette, sponsorde de jeugd van SCUP. Winnen en verliezen, van de cadetten tot en met de juniores, met Franky op de buik en in het hart. Frank Vercauteren, kom terug. En snel. Als technisch directeur van paarswit of, nog liever, als hoofd opleidingen en voetbalzaken bij de Koninklijke Belgische Voetbalbond. De Koninklijke heeft dringend een Prins nodig.

21:25 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: franky vercauteren |  Facebook |

FUTSAL

Ik zag hem voor het eerst aan het werk in Rio, vorige zomer. Zijne Koninklijke Hoogheid Alessandro Rosa Vieiri. Kortweg Falcao. De virtuoos met nummer 12, de beste zaalvoetballer ter wereld.  Hondertachtig miljoen fans aanbidden hem. Ronaldinho en Robinho zijn de twee bekendste.  Bebeto, Braziliaanse WK voetbalster van 1994, probeert géén enkele wedstrijd van de magiër te missen. Het genie van Falcao beschrijven is onbegonnen werk. De benamingen van zijn honderden onnavolgbare dribbels zijn even spitsvondig als de bewegingen zelf. Eentje wil ik u niet onthouden: de “Lambretta” (Italiaanse Scooter). Een eigen creatie van de meester. Bovenaardse behendigheid. Gelukkig is er YouTube. Ik nodig u uit “Falcao” te “youtuben”. Zaalvoetbal stoelt op iventiviteit, individuele creativiteit en perfecte coordinatie. De bal is een vriend, een trouwe partner. In tegenstelling tot voetbal, waar stijve, atletische harken wèl een carrière kunnen uitbouwen, duldt futsal uitsluitend technish vernuft. Futsal is een zuivere versie van Voetbal, de ultieme stadssport. Falcao beweert dat Futsal “als een dans is. Neem de bal weg en ik bak er niets meer van. Mijn vrouw houdt van dansen maar ik kan het gewoonweg niet. Wel met een bal, uitsluitend met een bal”. Brazilianen hebben zich massaal tot het zaalvoetbal bekeerd na de exodus van voetbalsterren als Ronaldo, Kaka, Adriano en co. Falcao’s ster begon begin jaren negentig te rijzen en hij werd al gauw een nationaal idool. Zijn club Associacao Desportiva Jaragua-Malwee speelde ooit een vriendschappellijke wedstrijd ergens ten lande. Tijdens de eerste helft werd Koning Falcao uitgesloten. De tienduizenden toeschouwers pikten dit niet en werden uitzinnig. Duizenden muntstukken belandden op het veld, de supporters joelden, sommige vertrokken zelf. Ze wilden Falcao aanbidden. De organisatoren besloten dan maar de referee uit te wedstrijd te halen en hem te vervangen. Falcao begon aan de tweede helft en de rust keerde terug. Hij won de gouden bal en de gouden schoen op het wereldkampioenschap in Taipei (2004) en ontving datzelfde jaar de eerste “Futsal World Player” trofee, officieel uitgereikt in het hart van de FIFA hoofdzetel in Zurich door opperbaas Sepp Blatter. Falcao werd ook verleid om te voetballen, elf tegen elf, bij Sao Paolo. Braziliaanse topklasse. Het avontuur duurde zes maanden. De start was veelbelovend. Tijdens zijn eerste optreden – Falcao voetbalt niet, hij treedt op - , tegen het onbeduidende Ponte Preta, bekoorde hij het stadion onmiddellijk. Tegenstanders incluis. Gras of zaal leken hem niets uit te maken. Schijnbewegingen, zolen, kappen, draaien, millimeter werk op een vierkante centimeter. Sao Paolo in de ban van de meester. Show en vertier. Falcao leek op weg om de eerste Futsal speler te zijn die vlot beide disciplines zou combineren. Helaas, daar stak trainer Emerson Leao een stokje voor. Ondanks de smeekbeden van fans en medespelers kluisterde Leao de beste vriend die een bal ooit gehad heeft op de bank. Maandenlang. Hij viel zes keer in op eenentwintig wedstrijden. Falcao mocht van hem géén interviews geven en zijn opwarming gebeurde in de spelerstunnel. Ver van de volgelingen. Het zingen van Falcao’s naam klonk als een gesel voor de kleingeestige coach. Falcao aanvaarde het vanzelfsprekend niet en keerde terug naar zijn zaalvoetbalclub waarmee hij de titel won en de Copa Libertadores (de Zuid-Amerikaanse Champions League). Vandaag verdient Falcao bakken geld, bezit hij een eigen kledingslijn en is uitermate gelukkig. De stad bouwde zelfs een nieuwe Arena om vijftienduizend fans te kunnen ontvangen. In Brussel lopen honderden Falcao’s rond. Pingelend doden ze de tijd op de pleintjes.  De jaarlijkse Brusselse zaalvoetbalcompetitie georganiseerd door de Vlaamse Gemeenschapscommissie is dan ook een puike beleidsdaad. Het stopzetten van de stadssteun aan zaalvoetbalclub Brussels United is dan weer een regelrechte schande. Géén Brusselse club bij de elite.Brussel zal het nooit leren.   

21:23 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: futsal falcao |  Facebook |

JOHAN VERMEERSCH

Wijlen Albert De Meester was betonboer en een van de markantste Voorzitters van AA Gent. Een kleurrijk man. Bij aanvang van zijn voorzitterschap kende hij het verschil niet tussen handbal en voetbal maar dat duurde niet lang. In 1977 vig hij een glimp op van Cruyff en Neeskens bij FC Barcelona (1977). Zelfs de voetbalonkundige De Meester begreep onmiddellijk dat het duo uitzonderlijk was. Hij besloot hen naar de Artevelde stad te halen. Na een kort gesprek met de manager zag hij af van die ambitie. Eén miljard oude Belgische Franken was, zelfs voor De Meester, iets te hoog gegrepen. Albert De Meester was een doener en een natuurlijke leider. Een patron van de oude stempel. Gedreven door clubliefde en een ongebreideld ego, gebruikte hij zijn bijna mateloos wit en zwart fortuin om van de Buffalo’s een topclub te maken. De Meester stond aan het roer van blauwwit 1976 tot 1984. Het verhaal gaat dat hij zijn jaguar tijdens trainingen op de middenstip parkeerde. Trainer en spelers wisten niet wat ze hiermee aan moesten en dribbelden geruisloos angstig rond de slee. Hij bemoeide zich met alles. Niemand sprak hem tegen. Ooit sprak hij de spelers toe in de kleedkamer. Mijnheer Albert was woedend en brulde heel Gent bij elkaar. Zo luid dat trainer Robert Goethals verschrikt wegrende, zo hard dat het plafond van de kleedkamer naar beneden donderde. Letterlijk. Andere tijden. Ook de voetballers verschilden. Harde mannen uit een stuk, het kaf werd snel van het koren gescheiden. Op natuurlijke wijze. De groep corrigeerde voortdurend. Ellenlange psychologische praatsessies waren onbestaand. Weerbare mannen. De rangorde was duidelijk. De Voorzitter van de capo di tutti capi, gevolgd door de trainer en de spelers. Kleedkamerverhalen bleven waar ze hoorden, binnenskamers. De Meester kwam ooit voor een belangrijke wedstrijd de kleedkamer binnen. Hij stak vier vingers in de lucht met de mededeling dat elke speler op vierduizend frank kon rekenen bij winst. Aad Koudijzer, de mondige Nederlander, vroeg hem of hij kramp had in zijn duim. De Meester gaf toe. Vijfduizend frank. Hij hield van zijn voetballers. Journalisten waren destijds de bondgenoten van het voetbal. Het “nieuws” was ondergeschikt aan de liefde voor de corporatie. Er werd wel eens iets gelekt, natuurlijk wel. Maar het bleef binnen de perken. De corpulente De Meester werd de klok rond bijgestaan door Jules Verwee, manager avant-la-lettre. Wanneer een veter van De Meester’s schoen loskwam, siste de Voorzitter: “Verwee, knoop dat eens vast”. Wat prompt gebeurde. De Verwee’s van vandaag zouden een rechtzaak aanspannen, of tenminste het gebeuren lekken. Johan Vermeersch, de bullebak van FC Brussels, voetbalde voor De Meester. Hij is, tot vandaag, zijn groot voorbeeld.

21:22 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fc brussels |  Facebook |

PARTICULARISTEN

De wereld is aan de particularisten. We ondergaan de dictatuur van de groupuscules. Mondige burgers die hun gram goed georganiseerd van de daken uitschreeuwen. De eigen leefwereld wordt verward met het algemeen belang. Ze remmen belangrijke beslissingen af en houden politici jarenlang zinloos aan de waggel. De voorbeelden zijn legio. De comités tegen de nachtvluchten. CEO’s en andere hooggeplaatsten, trotse bewoners van imposante villa’s in de Brusselse rand, een welbepaalde categorie welgestelde Brusselse heren en dames wiens herenhuizen ingericht zijn met het mooiste van Alessi, Starck, Lucitalia en ander exclusief design. Schrander en assertief verzetten ze zich tegen het overvliegen van de toestellen waarmee ze jaarlijks op winter- en zomervakantie gaan. Tijdens het weekend verpozen ze in trendy kastelen alwaar ze fysiek en mentaal herbronnen, het champagne glas in de hand. Lusten, vooral géén lasten.De gemeente Jette huisvest twee amateurvoetbalclubs. Tweede Provincialer RSD Jette en derde Provincialer Ritterklub. De eerste geniet gemeentelijke steun, de andere niet. Terecht. Goede jeugdwerking. RSD voetbalt op twee locaties met evenveel kantines. De opbrengst vloeit volledig terug naar de club. Beide sportcomplexen bevinden zich in het Jetse groen, aan de rand van het Laarbeekbos en aan de Heymbosch. Ritterklub is arm. Het kleine broertje, een volkse vereniging met tweehonderd jeugdspelertjes. Stuk voor stuk echte Brusselaars, de volmaakte afspiegeling van de stedelijke werkelijkheid. Vlamingen, Franstaligen en jongetjes van “vreemde” origine. Echte ketjes. Ritter moet het stellen met twee velden die gedeeld worden met RSD. Eetfestijnen en wat steun van de Vlaamse Gemeenschapscommissie helpen het clubje te overleven. Sommige jongetjes slagen er immers niet in hun lidgeld te betalen. Ritter snakt naar eigen infrastructuur en een zelfbedruipende kantine om de opvang van de jongetjes te verzekeren. Vlaanderen, het Brussels Gewest en de Vrije Universiteit Brussel slaan daarom de handen in elkaar om de broodnodige sportsite gestalte te geven. Ook de VUB studenten zijn er welkom. Het perfecte huwelijk. Enkele volkstuintjes zouden sneuvelen. Het weegt niet op tegen de voordelen van de weldaad van sport in clubverband. In het verenigingsleven is iedereen gelijk, het sociaal bindmiddel bij uitstek, heilzaam voor de complexe stedelijke samenleving. Amateursport is onschatbaar voor Brussel en de rest van de wereld. Zo niet volgens sommige ecologisten. De groene jongens en meisjes maken zich zorgen om een paar volkstuintjes en een kolonie – of is het een zwerm ? - vleermuizen. De nachtvogels zouden kunnen last hebben van het licht en het lawaai rond de voetbalpleinen. Op honderd meter van de Brusselse Ring? De wenkbrauwen trekken pijnlijk samen. De plotse alliantie van universitaire ecowarriors met de volkstuinders is ook bizar. Gearrangeerde huwelijken zouden strafbaar moeten zijn. Hemeltergend. Voordat het overbodige gezwets beslecht wordt, ploetert Ritterklub verder. Het volgende eetfestijn serveert “vogel zonder kop”. Iedereen is welkom.   

21:20 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sportbeleid |  Facebook |