08-12-07

FC BORAT

We wisten het eigenlijk al na de eerste kwalificatiematch, het grijze gelijkspel tegen FC Borat, de Republiek Kazakstan. Geen Europees Kampioenschap voetbal 2008 voor de Belgen. Doorheen de overbodige campagne groeide de verontwaardiging, gevolgd door diepe ergernis en eindigend met diepgewortelde onverschilligheid. Er is niets ergers dan onverschilligheid. De laatste vier wedstrijden zijn mij zelfs helemaal ontgaan. Zo kleurloos. Bovendien verkies ik clubvoetbal boven internationaal voetbal. Union – KV Kortrijk, FC Brussels – SV Dender, RSC Anderlecht – Standard  Brugge, Chelsea – Aston Villa en Internazionale Milano - Fiorentina ruiken naar gras en leren ballen. Het staat dichter bij de beleving, de mensen, dan  pakweg Portugal – Finland. Interlands hebben iets feestelijks. Wat is de charme van een wedstrijd tegen Zuid-Korea, Algerije of Griekenland? Folklore. Verplichte nummers.  Landenvoetbal is uitsluitend boeiend als men superieur wint of onverwacht stunt. Toch voor kleine naties als de onze. De finale van het EK’80 in Italië waar elf moedige Duivels het gastland heroisch uitschakelden en jammerlijk sneuvelden tegen West-Duitsland, de gewonnen openingswedstrijd tegen wereldkampioen Argentinië op het WK’82, de verloren halve finale tegen Maradona en de zijnen op het WK’86 in Mexico en, tijdens het WK’90, de onterecht verloren wedstrijd tegen Engeland. David Platt. Weet u nog dat we als beste derde (in groepen van vier), uit een groep bestaande uit wereldvermaarde voetbalnaties als Mexico, Paraguay en Irak, doorstootten naar de tweede ronde? De thriller tegen Rusland en bovenvermelde halve finale maken intussen deel uit van onze genen. Die andere wedstrijden bestaan niet méér. Een wereldkampioenschap telt twee matchen, hoogstens drie. Eindrondes zijn relevant voor grote voetbalnaties. Klassiekers als Italië-Duitsland en Engeland – Frankrijk.    Mijn Britse collega Simon en voetbalgelijkgestemde heeft sinds vorige donderdag een depressie. De Engelsen hadden genoeg aan een gelijkspel, thuis in Wembley, tegen de reeds geplaatste Kroaten. Ze verloren onverwacht. Simon kon het niet geloven, neersclachtig worstelde hij zich door de dag. Woedend en droef. Ik ben jaloers. Dat intense gevoel is me vreemd sinds de onterecht verloren wedstrijd tegen Brazilië op het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea. Simon’s geraas tegen de falende trainer Stuart McLaren klonk als een liefdesverklaring. Liefde voor de natie, de nationale elf. Mc Laren de dommerik, de verrader. Vlijmscherpe verbittering ingegeven door de wanprestatie van elf flauwe veelverdienende voetbalgoden. De schaamte van het verlies. Ontroostbaar verdriet. De voetbaldepressie hield vierentwintig uur stand maar blijft vandaag nog sluimeren. Als blijk van troost maak ik hem diets dat een EK in Mickey Mouse voetballanden als Oostenrijk en Zwitserland zelfs met het fiere “England” nooit boeiend kan zijn, dat ze er tenminste een topcompetitie hebben enz...ik sorteer het omgekeerde effect. Hij kijkt me boos aan. Totdat ik hem vraag zich even in te beelden hoe het voor ons is, de Belgen? Gelijkspelen tegen FC Borat. Simon glimlacht. Verlegen.

21:26 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode duivels |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.