27-10-07

HOCKEY EN VOETBAL

De Préminiemen (meisjes) van Royal White Star Evere zegevierden alweer in Antwerpen. Sterspeelster Zazie scoorde haar zoveelste hattrick. Mijn zevenjarige dochter speelt steeds beter. Ze tatert al wat minder met haar hartsvriendin tijdens de actie. Haar exploten verdiepen mij in de geheimen van de hockeysport. De primaire voetbalvooroordelen ebben stilaan weg. Het laagje vernis, doorgedreven snobisme bij sommige clubs, heb ik bijna definitief weggeschraapt. Snobisme heeft tenminste het voordeel van de etiquette, de elegante omgangsvorm. Wat Italianen “bella figura” noemen. Hockey duldt géén jeugdtrainers die op supporters kloppen. De sport cultiveert “fair play”, wellevenheid en normbesef. Géén sport voor de familie Bayat. De uitzondering heet Bernard Devresse, de hockey spelende streaker (België Armenië) en jeugdtrainer van het Dilbeekse “Baudouin”. Hockey trekt aan. Volgende week start het Euroleague toernooi – vergelijkbaar met de voetbal Champions League – in Antwerpen. Men zal er vier (ipv twee) speelhelften introduceren ten voordele van de beleving, de  televisie. Buitenspel hebben de instanties jaren geleden al afgeschaft. Innoverend en progressief. Het spel lijkt tactisch op voetbal. Dezelfde bewegingen en looplijnen. Vrijlopen, vleugels en ruimte zoeken, diep spelen, meeverdedigen en scoren.  Sinds mijn jongste de hockey sport toegedaan is, krijgen we maandelijks een erg goed gemaakt boekje van de Belgische hockeybond in de bus. Betrokkenheid.  De hockeygemeenschap leeft. Vooraanstaande bedrijven scharen zich achter het sprookje van de nationale herenploeg die, sinds 1976, kwalifieerden voor de Olympische Spelen in Peking.  Vorige zondag eerde RSC Anderlecht de nationale hockey-heren voor de wedstrijd tegen AA Gent. De band tussen voetbal en hockey is innig. Baron Raoul Daufresne de la Chevalerie was Voorzitter van Cercle Brugge (1905-1907) en atleet. De baron was coach van de nationale voetbalploeg op de Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen en won de Gouden Medaille. De enige echte trofee van de nationale voetbalploeg. Op diezelfde Spelen was hij tennisser en jockey. Als hockey-speler behaalde hij brons. Andere tijden. Dat de vaandeldrager van de populairste sport van België hulde brengt aan een minder populaire sport is respectvol. De natuurlijke band tussen voetbal en hockey wordt hersteld. De eerste hockeyclub van Anderlecht (1930) was een afdeling van voetbalclub Royal Sporting Club Anderlecht. Toenmalig RSCA Voorzitter Theo Verbeeck liet hen op het derde veld spelen. Jaren later fuseerde het met l’Amicale (1974). RSCH Amicale Anderlecht staat vandaag tweede op één punt van de leider, La Gantoise.Eén voetbalman was bijzonder opgetogen met het eerbetoon van zondag. De Secretaris-Generaal van RSC Anderlecht, Philippe Colin, speelde voor de nationale Hockeyploeg op de Spelen van 1972 in München. Royal Sporting Club Anderlecht is een club met allure.    

10:56 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hockey |  Facebook |

19-10-07

POSEURS

We leven in het tijdperk van het beeld. Live TV. Vele trainers hebben hun gedrag aan de camera’s aangepast. De eeuwige Manchester United manager, Sir Alex Ferguson, zou de eerste geweest zijn om de camera’s te bespelen. De Schot is nimmer extatisch noch euforisch. Stoicijns staart hij voor zich uit, de grimmige blik op het toneel gericht. De score schijnt Ferguson niets uit te maken. Vele collega’s zijn intussen in zijn voetstappen getreden. Ze staan - of zitten - met een blik van kijk-eens-wat-een-vastberaden-man-van-visie-ik-ben-door-zo-kwaad-mogelijk-te-staren. Ferguson is succesvol, daar niet van. Een glimlach kan er niet af, nooit eens een uitdrukking van kinderlijke tevredenheid en welbehagen. Zoals iemand die zich plots de namen van de cast van “The Naked Gun” herinnert. Ik houd niet van Alex Ferguson. Streng en ernstig wordt verward met leiderschap. Turen naar het lot in de hoop die te kunnen bedwingen en beheersen. Ze acteren op een denkbeeldige “cue” van de regisseur. Dat gedoe is ook tot bij ons doorgedrongen. Jacky Mathijsen van Club Brugge. Bij zijn vorige werkgever, Charleroi, stond hij naast de bank. Niet ervoor, of zittend aan de zijde van zijn assistenten. Ernaast. Op gezette tijden stoof hij naar voren om de vierde scheidsrechter te interpelleren en iedereen de huid vol te schelden. Sporting Charleroi is de meest grove en onbeleefde club van de Jupiler League. Bij Club Brugge gedraagt hij zich anders. Beleefder. Michel D’Hooghe is Abbas Bayat niet. Club Brugge is Charleroi niet. Toch ontspoort de Limburger regelmatig. Wat begonnen is als een zelf opgelegde mediahouding is onbeheersbaar geworden. Jacky M. verliest zichzelf in een denkbeeldig rollenspel. Glen De Boeck, altijd slim op de achtergrond als assistent bij Anderlecht, verbaast vriend en vijand als hoofdcoach van zijn nieuwe vereniging, Cercle Brugge. Hij staat kaarsrecht. Soms blijft hij zitten. Zonder misbaar. Sereen. De Boeck heeft tegen Real Madrid, Lazio Roma en Manchester United gevoetbald. Mathijsen balde wat bij Lommel en Ferguson bij Aberdeen. Het verschil is merkbaar. De Boeck is een intelligente, natuurlijke en geloofwaardige leider. Werelds. Het zieltogende Olympique Marseille heeft Eric Gerets aangeworven. Zijn eerste wedstrijd: Liverpool uit, Champions League. De Leeuw Van Luik is steeds zichzelf. Camera’s of niet. De twaalfde speler. Hij voert zijn troepen aan in trainingspak. Als een veldheer. Marseille won omdat de coach zichzelf was. Gedreven, emotioneel, assertief en rechtlijnig. Eric Gerets is niet in staat te poseren. Net als zijn illustere voorganger en mentor, wijlen Raymond Goethals. Die arriveerde in Marseille in zijn aftandse goudkleurige Opel Ascona, waarschijnlijk gekregen van Opel Mabille, Sint Jans Molenbeek. Ook hij bleef immer zichzelf. De piepjonge en assertieve wisselspeler, Eric Cantona, kwam zich op een dag beklagen over zijn bankzitterstatuut, in de derde persoon, in het bijzijn van de hele groep. De ultieme test voor een coach. “Eric Cantona zal niet op de bank zitten” sprak Eric-Le-King de borst vooruit. “Dan pakt hij maar een stoel en gaat hij naast de bank zitten”, antwoordde Goethals gevat. Even later werd Marseille kampioen en won, als eerste enige Franse club ooit, de Europa cup 1. Zonder Cantona. Net zo met Jan Ceulemans. Een voetbalman uit een stuk. Frankie Vercauteren heeft een palmares bij elkaar gevoetbald waar géén enkele van zijn spelers aan kan tippen. Vercauteren is Vercauteren, in voor- en tegenspoed. Hij zou te stug en te professioneel zijn. Ach wat? Hij behoort tot de cuvée Goethals, Gerets, Broos, Ceulemans en Michel Preudhomme. Frankie gaat weer eens Europa in. Jacky niet.  

09:29 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankie vercauteren |  Facebook |

ZEELEEUW

 De bal opwippen en doorkoppen, in één beweging, is moeilijk. Het vergt jaren training. Proberen en herbeginnen, telkens weer, totdat de lichaamscoordinatie en de balbeheersing perfect op elkaar ingestemd zijn.  Verdediger Coelho van het Braziliaanse Belo Horizonte is geschorst omdat hij spits Kerlon van Cruzeiro onderuit schopte. De aanvaller waagde zich stoutmoedig aan een “zeeleeuw”. Hoe zou u zelf zijn? Voor aap staan door een circustruuk. Voetbalgodsdienstig Brazilië staat in rep en roer. De voorstanders van spectaculaire geinigheden aanbidden spelers als Kerlon, de anderen verafschuwen vernederende frivoliteiten. Dunga, de huidige Braziliaanse bondscoach is tegen. Truukjes horen niet thuis in topwedstrijden, oordeelt hij.  Het debat is boeiend en herleidt voetbal tot de kernvraag: is het een sport of een spel? Wat maakt de schoonheid van voetbal? De lange dribbel van Diego Maradona tegen Engeland in de halve finale van de wereldbeker 1986? Maradona start op eigen helft en dribbelt negen Britse zoutpilaren. De keeper incluis. “Pluisje” kan minstens tien keer afspelen maar doet het gelukkig niet. Van Dunga zou hij straf gekregen hebben. De dribbel in combinatie met die andere geniale ingeving, het handspel, “de hand van God”, maakten van de match een klassieker. Een wereldbeker eerder dweilde Jan Ceulemans in 1982 de hele flank af tegen Hongarije. Een raid van tientallen meters. Sierlijk was het niet maar het oogde onmenselijk, heldhaftig. De lang uitgesponnen ren bepaalde het lot van de Belgen. Voor eeuwig in het collectief geheugen gegrift. Na de rush schonk Caje de bal aan Czerniatynski die de gelijkmaker erin frommelde. De raid en het doelpunt plaatste België voor de tweede ronde. Een wedstrijd eerder worstelden de Rode Duivels met het nietige El Salvador. Het midden-Amerikaanse land verkeerde op dat ogenblik in staat van bloedige burgeroorlog en had net 10-1 verloren van de Hongaren. Wijlen Ludo Coeck, de mooiste Belgische balkunstenaar ooit, besliste de vervelende en stroeve partij met een onbeschrijfelijk afstandschot. De perfecte trap. Een gelijkaardig doelpunt van heilige Ludo tegen de DDR is jarenlang gebruikt in de begingeneriek van “Sportweekend” op de BRTN, voorloper van de VRT. Het individu als meerwaarde van het collectief. Het is cultureel bepaald. In Frankrijk worden de fijnzinnige technici aanbeden, in bepaalde delen van Vlaanderen zijn kracht en oeverloze inzet voorwerp van adoratie. Liever Philippe Clément dan Ahmed Hassan. Italië huldigt de kampioenencultus. De manier is ondergechikt aan het hogere belang. In Brussel heerst de cultus van de techniek, de schoonheid van de beweging. Er wordt gebrugd (bal door de benen) dat het een lieve lust is, de “bycicletten” (in de loop, al fietsend over de bal bewegen), de “roulettes” (over de bal draaien met beide voetzolen, de ene na de andere) en de “ailes de pigeons” (de bal met buitenkant voet in de lucht stil leggen of devieren) volgen elkaar op. Stedelijk voetbal, toekomstige profspelers – mits de juiste begeleiding - met briljante ingevingen die op volwassen leeftijd in hen verankerd zullen zitten. Net als Maradona, Zidane, Ronaldinho en Vincent Kompany. Geniale lefgozers. De Zeeleeuw hoort thuis in het top voetbal. Het individu maakt altijd het verschil.

 

09:27 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |