19-10-07

ZEELEEUW

 De bal opwippen en doorkoppen, in één beweging, is moeilijk. Het vergt jaren training. Proberen en herbeginnen, telkens weer, totdat de lichaamscoordinatie en de balbeheersing perfect op elkaar ingestemd zijn.  Verdediger Coelho van het Braziliaanse Belo Horizonte is geschorst omdat hij spits Kerlon van Cruzeiro onderuit schopte. De aanvaller waagde zich stoutmoedig aan een “zeeleeuw”. Hoe zou u zelf zijn? Voor aap staan door een circustruuk. Voetbalgodsdienstig Brazilië staat in rep en roer. De voorstanders van spectaculaire geinigheden aanbidden spelers als Kerlon, de anderen verafschuwen vernederende frivoliteiten. Dunga, de huidige Braziliaanse bondscoach is tegen. Truukjes horen niet thuis in topwedstrijden, oordeelt hij.  Het debat is boeiend en herleidt voetbal tot de kernvraag: is het een sport of een spel? Wat maakt de schoonheid van voetbal? De lange dribbel van Diego Maradona tegen Engeland in de halve finale van de wereldbeker 1986? Maradona start op eigen helft en dribbelt negen Britse zoutpilaren. De keeper incluis. “Pluisje” kan minstens tien keer afspelen maar doet het gelukkig niet. Van Dunga zou hij straf gekregen hebben. De dribbel in combinatie met die andere geniale ingeving, het handspel, “de hand van God”, maakten van de match een klassieker. Een wereldbeker eerder dweilde Jan Ceulemans in 1982 de hele flank af tegen Hongarije. Een raid van tientallen meters. Sierlijk was het niet maar het oogde onmenselijk, heldhaftig. De lang uitgesponnen ren bepaalde het lot van de Belgen. Voor eeuwig in het collectief geheugen gegrift. Na de rush schonk Caje de bal aan Czerniatynski die de gelijkmaker erin frommelde. De raid en het doelpunt plaatste België voor de tweede ronde. Een wedstrijd eerder worstelden de Rode Duivels met het nietige El Salvador. Het midden-Amerikaanse land verkeerde op dat ogenblik in staat van bloedige burgeroorlog en had net 10-1 verloren van de Hongaren. Wijlen Ludo Coeck, de mooiste Belgische balkunstenaar ooit, besliste de vervelende en stroeve partij met een onbeschrijfelijk afstandschot. De perfecte trap. Een gelijkaardig doelpunt van heilige Ludo tegen de DDR is jarenlang gebruikt in de begingeneriek van “Sportweekend” op de BRTN, voorloper van de VRT. Het individu als meerwaarde van het collectief. Het is cultureel bepaald. In Frankrijk worden de fijnzinnige technici aanbeden, in bepaalde delen van Vlaanderen zijn kracht en oeverloze inzet voorwerp van adoratie. Liever Philippe Clément dan Ahmed Hassan. Italië huldigt de kampioenencultus. De manier is ondergechikt aan het hogere belang. In Brussel heerst de cultus van de techniek, de schoonheid van de beweging. Er wordt gebrugd (bal door de benen) dat het een lieve lust is, de “bycicletten” (in de loop, al fietsend over de bal bewegen), de “roulettes” (over de bal draaien met beide voetzolen, de ene na de andere) en de “ailes de pigeons” (de bal met buitenkant voet in de lucht stil leggen of devieren) volgen elkaar op. Stedelijk voetbal, toekomstige profspelers – mits de juiste begeleiding - met briljante ingevingen die op volwassen leeftijd in hen verankerd zullen zitten. Net als Maradona, Zidane, Ronaldinho en Vincent Kompany. Geniale lefgozers. De Zeeleeuw hoort thuis in het top voetbal. Het individu maakt altijd het verschil.

 

09:27 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.