19-10-07

POSEURS

We leven in het tijdperk van het beeld. Live TV. Vele trainers hebben hun gedrag aan de camera’s aangepast. De eeuwige Manchester United manager, Sir Alex Ferguson, zou de eerste geweest zijn om de camera’s te bespelen. De Schot is nimmer extatisch noch euforisch. Stoicijns staart hij voor zich uit, de grimmige blik op het toneel gericht. De score schijnt Ferguson niets uit te maken. Vele collega’s zijn intussen in zijn voetstappen getreden. Ze staan - of zitten - met een blik van kijk-eens-wat-een-vastberaden-man-van-visie-ik-ben-door-zo-kwaad-mogelijk-te-staren. Ferguson is succesvol, daar niet van. Een glimlach kan er niet af, nooit eens een uitdrukking van kinderlijke tevredenheid en welbehagen. Zoals iemand die zich plots de namen van de cast van “The Naked Gun” herinnert. Ik houd niet van Alex Ferguson. Streng en ernstig wordt verward met leiderschap. Turen naar het lot in de hoop die te kunnen bedwingen en beheersen. Ze acteren op een denkbeeldige “cue” van de regisseur. Dat gedoe is ook tot bij ons doorgedrongen. Jacky Mathijsen van Club Brugge. Bij zijn vorige werkgever, Charleroi, stond hij naast de bank. Niet ervoor, of zittend aan de zijde van zijn assistenten. Ernaast. Op gezette tijden stoof hij naar voren om de vierde scheidsrechter te interpelleren en iedereen de huid vol te schelden. Sporting Charleroi is de meest grove en onbeleefde club van de Jupiler League. Bij Club Brugge gedraagt hij zich anders. Beleefder. Michel D’Hooghe is Abbas Bayat niet. Club Brugge is Charleroi niet. Toch ontspoort de Limburger regelmatig. Wat begonnen is als een zelf opgelegde mediahouding is onbeheersbaar geworden. Jacky M. verliest zichzelf in een denkbeeldig rollenspel. Glen De Boeck, altijd slim op de achtergrond als assistent bij Anderlecht, verbaast vriend en vijand als hoofdcoach van zijn nieuwe vereniging, Cercle Brugge. Hij staat kaarsrecht. Soms blijft hij zitten. Zonder misbaar. Sereen. De Boeck heeft tegen Real Madrid, Lazio Roma en Manchester United gevoetbald. Mathijsen balde wat bij Lommel en Ferguson bij Aberdeen. Het verschil is merkbaar. De Boeck is een intelligente, natuurlijke en geloofwaardige leider. Werelds. Het zieltogende Olympique Marseille heeft Eric Gerets aangeworven. Zijn eerste wedstrijd: Liverpool uit, Champions League. De Leeuw Van Luik is steeds zichzelf. Camera’s of niet. De twaalfde speler. Hij voert zijn troepen aan in trainingspak. Als een veldheer. Marseille won omdat de coach zichzelf was. Gedreven, emotioneel, assertief en rechtlijnig. Eric Gerets is niet in staat te poseren. Net als zijn illustere voorganger en mentor, wijlen Raymond Goethals. Die arriveerde in Marseille in zijn aftandse goudkleurige Opel Ascona, waarschijnlijk gekregen van Opel Mabille, Sint Jans Molenbeek. Ook hij bleef immer zichzelf. De piepjonge en assertieve wisselspeler, Eric Cantona, kwam zich op een dag beklagen over zijn bankzitterstatuut, in de derde persoon, in het bijzijn van de hele groep. De ultieme test voor een coach. “Eric Cantona zal niet op de bank zitten” sprak Eric-Le-King de borst vooruit. “Dan pakt hij maar een stoel en gaat hij naast de bank zitten”, antwoordde Goethals gevat. Even later werd Marseille kampioen en won, als eerste enige Franse club ooit, de Europa cup 1. Zonder Cantona. Net zo met Jan Ceulemans. Een voetbalman uit een stuk. Frankie Vercauteren heeft een palmares bij elkaar gevoetbald waar géén enkele van zijn spelers aan kan tippen. Vercauteren is Vercauteren, in voor- en tegenspoed. Hij zou te stug en te professioneel zijn. Ach wat? Hij behoort tot de cuvée Goethals, Gerets, Broos, Ceulemans en Michel Preudhomme. Frankie gaat weer eens Europa in. Jacky niet.  

09:29 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankie vercauteren |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.