19-07-07

Royal Nord

Tijdens de julimaanden van mijn kindertijd speelden we “Tour De France”. We verzamelden ’s ochtends en vertrokken om heuse tourritten te racen in de Brusselse straten en ver daarbuiten. Voor de eerste op de Grote Markt als apotheose van drie weken wielergenot. Ik reed, als enige, op een “Royal Nord”, de anderen op een rode of oranje “Ludo”. De fietscultuur was nog niet trendy. Mijn wielerhelden heetten Moser en rivaal Saronni, Merckx, Sercu en Fondriest. Franse – die lelijke paardestaart van Fignon - en Nederlandse renners – melkmuilen met een metalen brilletje - konden mij niet bekoren en toen later de eerste Amerikaan, Lemond, de dienst begon uit te maken, doofde mijn interesse stilletjes uit. ’s Namiddags gingen we voetballen en ’s avonds keken we naar de aankomst op TV.

Ik volg de Tour nog steeds, met een half oog. De schoonheid van de wielersport onderkennend, tracht ik mij over te laten aan de heroïek van Pozzato, Boonen en hun collega’s. Ze mogen allen, zonder uitzondering, op mijn eerbied rekenen. Een prachtsport, de ploegsport der individualisten. Vraag maar aan Steegmans.

Vandaag vertaalt mijn belangstelling zich in het ongeduldig afwachten van de wekelijkse en, naar mijn gevoel, superieure column in “De Morgen” van sportschrijver Hans Vandeweghe. Een echte persoonlijkheid. Een allrounder. Hij houdt oprecht van vele sporten. Vandeweghe is een van de laatste onafhankelijke journalisten. Goede banden met sommige atleten en andere sport- en media mensen hebben weinig of géén invloed op zijn schrijfsels. Hij opinieert moedig. De Gentenaar is eigengereid. Ik betrap er mij op dat de praatbarakken van Carl Van Nieuwkerke (één) en Mart Smeets (NOS) volledig aan mij voorbijgaan. De nieuwsflashes van het avondjournaal en de publicaties van Vandeweghe volstaan ruimschoots. Enkele jaren geleden kreeg ik nog een koersoprisping dankzij de enige Brusselse wielerprof sinds mensheugenis (Eddy Merckx), Koen De Koker. Géén kampioen maar een mooie atleet.

Dit weekend ging ik fietsen. Twee maal 43 kilometer. Horden wielertouristen kruisten mijn fietspad. Zestigjarige afgetrainde fanatici met geschoren benen, West-Vlaamse “treinen” zoefden mij geruisloos voorbij aan onwelvoeglijke snelheden. Lijden is eenzaam. Ronald Waterreus, voormalig sluitstuk van PSV Eindhoven en Oranje was liever wielrenner geweest. Het is louterend, het maakt het hoofd leeg. Jan Ceulemans maalde maandenlang, bijna dagelijks, honderden kilometers om zijn wrede verwijdering bij Club Brugge te verwerken. Franky Van Der Elst is er ook aan begonnen, samen met Willy Wellens. Yves Vanderhaeghe fietst zich te pletter om zijn conditie aan te scherpen. Gino Gylain, commercieel manager van FC Brussels is een taaie Flandrien. Dat komt van pas bij het werven van fondsen voor FC Brussels. Fietsen wendt depressies af en sterkt de ziel. 

Ik zal fietsen tot 3 augustus, de dag van KV Mechelen – RSC Anderlecht.     

22:26 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tour de france |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.