27-06-07

Vespa

Maandag 18 juni

 

Ik haat maandagen, sinds mijn schooltijd. Dat zal nooit veranderen. Kids hebben proefwerken. Meetkunde, vraagstukken...niet aan mijn dochters besteed. Ze hebben gelukkig verbeelding. Taalkundig en ongeduldig. De appel valt niet ver van de boom. Mijn lieve vrouw vangt ze goed op.

 

Dinsdag 19 juni

 

’s middags lunch met vooraanstaande leiders (en vrienden) van Belgische topclub. Interessant en amicaal. Ik geniet van de onpubliceerbare kleedkamer verhalen. Voetballers zijn kleine kinderen met te veel geld. Dat moet zo blijven. Het kleurt mijn verwondering.

 ‘S avonds diner met gezellige en talentvolle mensen van communicatiebureau Caipirinia. Happy after work :). Heerlijke avond. Wereld grondig hervormd. Te veel wijn gedronken.

 

Woensdag 20 juni

 

Oorpijn. Arme kinderen blijven worstelen met proefwerken. Lang vervlogen schooltrauma’s komen boven. “0,05 x 5,2 = ?”. Ik proef het stofferig krijt van de muffe klas weer. “Hoe lang nog?” vroeg ik destijds al tijdens het eerste lesuur aan de enige uurwerkbezitter van mijn klas. “Nog 20 minuten”. “Zo lang nog” mompelde ik moedeloos. Alsof het gisteren was.

Het ging wat beter met vriend E. Alles wordt beter, mijn vriend.

 

Donderdag 21 juni

 

Lunch met een van de rijkste mannen van België. Bewonderenswaardige self made man. Is benieuwd naar mijn inzichten inzake voetbal. Eenvoud siert.

’S Avonds jaarlijks etentje met mijn teamgenoten van de armste club van België, RitterKlub Jette . We zijn tweede geeindigd met de veteranen. Ik heb sinds descember niet meegespeeld wegens geknelde zenuw. Ouderdom. Goed gelachen. Vast besloten om volgende seizoen 2O goals te maken. 

 

Vrijdag 22 juni

 

Vergadering bij het Koninklijk Ballet Van Vlaanderen. Voormalige Antwerps schepen van Sport is er Directeur Communicatie. Fijne vrouw. Volgende week met de oudste naar “Sleeping Beauty”. Mannen in collants gaan bewonderen. Balletdansers zijn topsporters.

’ S avonds met Oostends "oestroegeen superduo" Pascal en Trui gaan eten in Vismet, hartje mooiste stad van de wereld (Brussel) . Chef is van Koningin der badsteden (2de mooiste stad). Daarna half en halfkes in Cirio. Ward was erbij. Gezellige avond.

 

Zaterdag 23 juni

 

VESPA GEKOCHT! 250 i.e.. Zwarte met Crème zadel.  Forza Italia. Ik mocht van eega er een bak op plaatsen. Gekocht in Anderlecht. Vespa in Anderlecht.

Nieuwe bril klaar*. Een week eerder gekocht in Oostende, bij Dreese. prachtige zaak. Forza Italia, Forza Prada. Lang gebeld met Stefan H.

Heerlijk en hartverwarmend gesprek.

Huwelijk Ollie O., in St Laureints, Eeklo. Andere Ollie, goede maat, linksback RSCA, aan onze tafel samen met verdediger Sam van RAFC. Bruidegom Ollie O. lijkt op zijn vader en grootvader. 

 

*Reactie van negenjarige dochter op mijn nieuwe bril: “dat is wel hip, hoor papa, bij de jeugd van tegenwoordig”

 

Zondag 24 juni

 

Samen met Julia, de jongste, spreekbeurt over Hockey gemaakt. “O papa, dat heb je mooi gemaakt, met die foto’s enzo. Kijk mama hoe mooi”. Trots.

 

Maandag 25 juni

 

Ik haat maandagen.

Mijn oudste moet vanavond vraagstukken studeren. Ocharme. “Dat is niet erg hoor papa. Dat doe ik graag. Daar zit tenminste een verhaaltje in”. Ontroerd.  

21:23 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vespa |  Facebook |

24-06-07

Le Grand Jacques

Politiek en voetbal is een vervaarlijke combinatie. De voetbalwereld is gesloten, een microcosmos met eigen onuitgesproken wetten en rituelen. Voetbal verdraagt geen recuperatie.

De band tussen Jean-Luc Dehaene en Club Brugge is vanzelfsprekend en oprecht. Bourgondisch en provinciaals. Genieten van oeverloos gewroet in de modder, het lof der inzet, de ode aan oerkracht. Stedelijke klasse en branie worden verafschuwd. De loodgieter van Vilvoorde zit ook met hart en ziel op tribune tegen Dessel Sport, tweede ronde van de beker.

Patrick Janssens is een Kielse Rat. Hij houdt met aandoenlijke overgave van zijn club. Een keer ontspoorde de Burgemeester van Antwerpen. Patrick gaf een aftrap voor een wedstrijd van zijn grote liefde, Beerschot. Een capitale blunder. De meest humoristische harde kern van het land vervloekte hem meteen met een oorverdovend “Ratten stemmen rechts olé olé”. Supporters willen geen politici zien op een voetbalveld. Hun gras is heilig. Het behoort exclusief tot hun helden, de spelers. Bij Barcelona of Inter Milaan heb ik nooit ofte nimmer een politicus de heilige grond zien betreden, tenzij als onderdeel van een ceremonie. In echte voetballanden zitten Politici bedeesd en nederig in het stadion, al dan niet op de eretribune.

Bert Anciaux, minister van cultuur, sport en Brussel is wel eens te zien naast Johan Vermeersch, de Voorzitter van FC Brussels. Uitsluitend tijdens topwedstrijden wanneer tientallen camera’s draaien. De Brussels Boys, de harde kern, hebben eenmaal de eer gehad hem in hun midden te mogen ontvangen. Uit, bij partijgenoot Janssens, op Beerschot. De aanwezigheid van een cameraploeg van het FC Brussels magazine “Studs” zal wel toeval geweest zijn. Aan de andere zijde van Vermeersch zit soms eens Philippe Moureaux, Burgemeester van Molenbeek. Intrigerend beeld.

Zouden zij, ontmaagd van status, ook een seizoenskaart hebben?

Sta me toe hardop te twijfelen.  

Brussel Minister-President Charles Picqué is ook Burgemeester van St-Gillis. Of hij van voetbal houdt is niet geweten maar zo nu en dan bezoekt hij het Dudenpark. Onopvallend. Picqué misbruikt Union niet. Hij helpt zijn club, in alle stilte, vanuit zijn kabinet. Zijn collega Guy Vanhengel had, reeds Minister en lang daarvoor, een anoniem abonnement op RSC Anderlecht. Totdat hij, vanwege zijn status, op de ere-tribune verzeilde onder druk van de omgeving en Michel Verschueren. Oprecht.

Tony Blair, aftdredend Eerste Minister van Groot-Brittanië en wereldleider, huldigde dezelfde houding. Hij gebruikte de mooiste sport ter wereld zelden als communicatiemiddel. Tony was slim. Wanneer de BBC hem in november 2005 polst naar zijn drie geliefkoosde spelers uit de Premier League, kiest hij niet voor wereldsterren Thierry Henry (Arsenal), Steven Gerrard (Liverpool) of Frank Lampard (Chelsea). Tony Blair uit zijn liefde voor “meelopers” Steed Malbranque (Fulham), Arjan De Zeeuw (Portsmouth) en Teddy Sheringham (Aston Villa). Een intelligente uiting van bezieling. Herman Van Rompuy zit elke week discreet op Anderlecht. 

Zoals de voormalige Burgemeester van Anderlecht. Hij was present bij elke thuiswedstrijd van RSCA, meestal met zijn zoon. De eloquentste persoonlijkheid van de Brusselse politiek beleefde de wedstrijden zoals wij, de gewone stervelingen.

Monsieur Jacques Simonet is een sportingboy, voor eeuwig.

13:56 Gepost door David Steegen in voetbal | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jacques simonet |  Facebook |

20-06-07

VOETBAL

IK MIS CLUB VOETBAL.

17 KEER PER DAG HET NET OP, VELE KRANTEN DOORNEMEN OP ZOEK NAAR TRANSFERS EN ANDER NIEUWS GROOT EN KLEIN.

TERGEND.

21:01 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetbal |  Facebook |

17-06-07

Met dank aan Oranje

De strijd is gestreden. De verkiezingen zijn voorbij. Onverwacht resultaat. Als Vlaamse consensuele Brusselaar schrik ik van Vlaanderen. Zo veel verzuring.

Yves Desmet verwoordt mijn gevoel treffend in zijn column (De Morgen 17 juni).

 

Gelukkig is daar het voetbaltriomf van de jonge voetbalbelgen. Eindelijk een succesje. Oranje was lief en vriendelijk voor ons. We mogen voor het eerst sinds 1976 weer eens een ploeg afvaardigen naar de Olympische Spelen.

 

Dit weekend eindelijk weer eens naar Oostende. Wat een lekkere stad. Met mijn teergeliefde “half en halfkes” gaan nuttigen in Hotel Du Parc. Dan met de kinderen gaan zwemmen en ’s avonds met Gio C. en zijn gevolg naar Trui, in het onvolprezen “kombuis”. Fijn en gezellig.

Op zondag, gelijkgestemde vrienden in het Gentse bezocht. Heerlijke namiddag.

Bedankt Ingrid, Joris, Zahna, Hedwig en Franky en Victor.

 

Het mooiste moment was echter het gesprek op dinsdag met mijn oudste dochter (9 jaar): “Papa, ik ben op iemand” zegt ze verlegen “op wie vraag ik?”. “Op B.”, antwoordt ze verlegen. “maar wel op zijn gezicht en niet op zijn lijf” voegt ze er snel en verrassend aan toe. Ik schiet in de lach. “Wat bedoel je daar nu mee?”

“Hij is zo klein, Papa”. 

22:47 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oranje |  Facebook |

TIJD VOOR VERANDERING

 

Ik kick af. Een leven zonder voetbal is aangebroken. Ik lijd. De permanente queeste naar voetbalnieuws moet de leemte opvullen. Wij, de grote massa voetbalwezen, moeten het stellen met nietszeggende berichten. Zsoltan Petö verlengt zijn contract bij FC Brussels, net als zijn collega brandweerman/keeper Patrick Nys die in augustus zijn 192ste seizoen in Molenbeek zal aanvatten. Nys vist. Dit jaar trekt hij naar Ierland, hij zal er een week lang zijn hengel uitwerpen op rivier de Shannon. Keepers zijn eigenaardig. Profvoetballers opteren meestal voor volstrekte ledigheid aan Turkse en Spaanse stranden omgeven door vrouwelijk en ander schoon. Altijd al profvoetballer willen worden.

Union St Gilloise zag haar bestuur en haar trainer vertrekken. Fc Brussels zoekt, na een mislukte poging van grote broer RSC Anderlecht, toenadering tot de Unionisten. Union en FC Brussels. Van hetzelfde laken een pak. Sympathiek en traditioneel. Twee lokale clubs met talloze onzichtbare supporters. Zij verplaatsen zich zich zelden of nooit naar het stadion. Naar het schijnt zijn alle echte Bruggelingen voor Cercle. Brugge is blijkbaar niet erg groot.

Het uitpluizen van de transfergeruchten verzacht de pijn veroorzaakt door een gebrek aan echt voetbal. Komt de assertieve straatjongen François Sterchele naar het Astrid Park? Ik hoop het. Ook de Georges Leekens saga beroert heel even de voetbalgemeenschap. De  oude politieke cultuur is weer helemaal terug.

Ach, het is allemaal gemorrel in de marge. Zoals uil op de lat van nationale doelman Stijnen in Finland. Komisch, net als de prestatie. Nog even en en we belanden in de pot van San Marino, Andorra en Lichtenstein. Dat kan zelfs de nakende staatshervorming niets aan veranderen. Ik mis het stadion, de spelers, de sfeer, de stadionvrienden, de pinten, de euforie en de teleurstelling.  

Gelukkig zijn daar twee Brusselse toppolitici. Anderlechts oppositielid Walter Vandebossche (CD&V) schoot de hoofdvogel af. Nadat hij eigenhandig 2377 handtekeningen verzamelde om de grootste club van het land een nieuw broodnodig stadion te ontzeggen in zijn eigen gemeente, eist hij nu dat RSCA in het Astrid Park blijft. Hij stelt “(...) (dat) de club in het centrum moet blijven. Niet alleen de handelaars, maar ook de lokale bevolking kan zich geen Anderlecht inbeelden zonder voetbalclub in het Astridpark!”. Eerst contra de uitbouw, dan pro, weliswaar op een plek waar uitbreiding onmogelijk is. Deze boodschap wordt gelukkig niet opgepikt door pers. VDB heeft ooit een rol gespeeld in het Brussels “volkstejoeter”. Blijkbaar een goede leerschool als entertainer. De optie “normbesef” zat niet in het lessenpakket.

De andere die voor kortstondige voetbalopwinding zorgde is Alain Courtois, MR kamerlid, nu officieel op WK kruistocht. Hij wil het WK 2018 naar de Benelux halen. Courtois vormt tandem met reality tv ster Jean-Marie Pfaff. Naar verluidt is Pfaff ooit keeper geweest. Dat UEFA voorzitter Michel Platini het olijke duo geen schijn van kans geeft kan hen niet deren. Hoogmoed of gezonde ambitie? We zullen wel zien. Ik wil Walter, Alain en Jean-Marie danken voor de kortstondige verstrooing.

Het is hoog tijd voor verandering.

 

 

22:25 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsca |  Facebook |

09-06-07

VERKIEZINGEN

Morgen stemmen. Ik heb er zin in. Altijd spannned. Ik volg zoveel mogelijk debatten. Nog nooit zo veel media aan politiek gewijd. Te veel. Iedereen zegt hetzelfde, steeds weer. Journalisten worden vedetten. De lijn tussen objectieve registratie en opiniering is bijna helemaal verdwenen. We weten nu zelf op wie topjournalisten Mia Doornaert, Peter Vandermeersch en BV’s als An Van Elsen stemmen. Relevant? Ik denk het niet. Soit, Sign of the times

Morgenvroeg in de lange rij staan en je afvragen op wie het schuifelend oud vrouwtje voor mij zal stemmen. Of die jongen die ik regelmatig in het park kruis tijdens het joggen. Zou die mooie blondine wat verderop MR of  PS stemmen? Ik woon in Brussel. Negen op de tien stemt franstalig. Daar, de buren. Ik twijfel. Zij stemt blauw of rood, hij oranje of blauw. Morgen ben ik naar goede gewoonte nerveus wanneer ik mijn identiteitskaart aanreik. In het hokje heb ik altijd zin om kattekwaad uit te steken. De Belgische reflex. Hopelijk vergis ik mij niet. Ik hoop dat ik een paar mensen niet vergeet te belonen met mijn stem. Wie weet maakt “mijn” stem het verschil. De kans is miniem. Je gedurende twintig seconden God wanen. Dat is democratie.

 

We hebben het nog nooit zo goed gehad. Dat mag beloond worden.

Wat de uitslag ook weze. Ik word gevierd. Vaderdag! Mijn dochters popelen om mij te behagen. Ik popel ook.

Stemmen, met lieve vrouw en kinderen in de “Syphon” in Damme lunchen, dan golfinitiatie om de dag met de verkiezingsshow in Brussel af te sluiten. Zal mijn stem het verschil gemaakt hebben?

Het wordt een heerlijke dag.

22:12 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen 07 |  Facebook |

STOETEL

 

“Ik kan Dunga aanraken”. Ik ontvang dit smsje vrijdagavond van een goede vriend. De man bekleedt een topfunctie in de internationale voetballerij. Hij heeft net plaatsgenomen op de ere-tribune van het onwaarschijnlijke Wembley stadion, Londen. Ik sta op hetzelfde ogenblik te keuvelen op een receptie na de avant-première van een prachtige Vlaamse kortfilm, “Tot Ziens” van tekenaar, scenarist en regisseur Klaus Verschueren. Champagne, hapjes en veel mensen met rare kleren en dito accessoires.

Toch liever voetbal. Het seizoen ’06 – ‘07 is officieel voorbij, op de eindronde in tweede klasse, enkele EK kwalificatiewedstrijden en wat vriendenwedstrijden na.

Resten ons, voetbalminnende belgen, het vooruitzicht van twee cruciale interlands, thuis tegen Portugal en uit in Finland. De laatste stuiptrekkingen van een rijk gevuld voetbaljaar. Sommige naties sparren. Engeland speelt vriendschappellijk tegen Brazilië. Mijn vriend zit net achter de bank van de Brazilianen aangevoerd door coach Carlos Caetano Bledorn Verri.

Voetbalnaam Dunga, de Portugese vertaling van “Dopey” (“Stoetel”), een van de zeven dwergen.

De bijnaam past niet bij hem. Dunga, voormalig captain van de Seleçao, is een geboren leider. De gewezen verdedigende middenvelder was een heerser, een verdeler wiens schijnbaar sober voetbalspel stoelde op technisch vernuft en geniaal intellect. Eenvoud is ingewikkeld. Prijzen worden gewonnen met intelligente centrale voetballers. Dunga de veldheer leidde Brazilië naar een vierde wereldtitel in 1994 (USA). Het WK waar de Rode Duivels van Nederland wonnen met een kopbaldoelpunt van Philippe Albert, ook al een as-speler. De wereldbeker van de Arabier Saeed Al-Owairan die de Duivels na een lange rush voor schut zette door na vijf minuten te scoren voor Saudi Arabië. In een klap wereldberoemd in België. Winnen van Nederland en verliezen van een dwergstaat. Belgische charme. In de tweede ronde werden we onverdiend naar huis gestuurd door Duitsland, geholpen door de corrupte Zwitserse ref Röthlisberger. Het is en was penalty op nieuwe Belg Josip Weber. Lang vervlogen tijden.

De dag na Engeland-Brazilië (1-1) maak ik me op om de huidige lichting Rode Duivels aan te moedigen in het Heizel stadion. De wedstrijd van de laatste kans. Portugal telt evenveel inwoners als wij en speelt finales (EK 2004) of minstens halve finales (EK 2000 en WK 2006). Voor ons is het van 1986 geleden. We gaan alweer ten onder, ditmaal met opgeheven hoofd. Ze zijn echt wel beter. Onze coach, net als Dunga een voormalige verdedigende middenvelder, is de enige Rode Duivel die ooit in een finale scoorde, EK ’80, 2-1 verlies tegen West-Duitsland. Ik snak naar betere tijden. Het lijden heeft lang genoeg geduurd.  

Trainer René Vandereycken staat net na de wedstrijd op enkele meters van mij.

Ik weet niet of ik hem wil aanraken.   

16:20 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode duivels |  Facebook |

03-06-07

De Glimlach van Jerôme

Het voetbalseizoen wordt elk jaar ritueel afgesloten met het gala van de Profvoetballer van het jaar en de bekerfinale. “De Profvoetballer” is een authentieke voetbalprijs. Uitsluitend profvoetballers mogen de beste keeper, de beste jongere, de meeste sportieve voetballer, de beste trainer, de beste speler en de beste scheidsrechter kiezen. Ik mocht gepriviligieerd tussen het kruim van het Belgisch voetbal zitten. Ik zat tussen de vriendin van Lucas Biglia en co-Brusselaar Manu Ferrera, de assistent-coach van Standard. Ook Sergio Conceiçao en Michel Preudhomme, Daniel Zitka en De Wilde zaten in mijn buurt. Ik voelde me als een kind in een bollenwinkel, tussen de helden die week in week uit mijn humeur bepalen. Mijmerend over het voorbije voetbaljaar, kruiste mijn blik het gezelschap dat zich immer onwennig door de voetbalgemeenschap beweegt, de scheidsrechters. Ze zijn onontbeerlijk maar horen er nooit echt bij. Hondenstiel. Arbiters raken bekend door het negatieve, door hun fouten. De man in het zwart krijgt zelden erkenning.

Ik moest plots denken aan Tofik Bakhramov, de Russische lijnrechter van de WK finale Engeland – Duitsland in 1966. De finale van het rare doelpunt. Beide naties zijn aan elkaar gewaagd totdat Geoff Hurst de onderkant van de lat raakt en de bal loodrecht naar beneden stort. Volgens de Duisters op de lijn, volgens de Britten erachter. Lijnrechter Bakhramov (vandaag heten ze assistent scheidrechter) moest onmiddellijk op appel bij de zilvergrijze Zwitserse scheidsrechter Gottfried Dienst. Even later wees Dienst – overigens een goede naam voor een arbiter – naar de middenstip. Engeland gaf de voorsprong niet meer prijs. Wereldkampioen. Eenenveertig jaar later weet het men het nog steeds niet. Tot zelfs wereldvermaarde Universiteiten hebben talloze fondsen vrijgemaakt om uitsluitsel te krijgen over de meest controversiële goal uit de wereldvoetbalgeschiedenis. Tevergeefs.

Tofik Bakhramov, eigenlijk een Azerbeidjaan, werd in een klap wereldberoemd. De ex-voetballer, voortdurend gestremd door blessures, besloot al snel om scheidsrechter te worden. Na zijn dood in 1996 werd het nationaal stadion in Baku herdoopt tot de “Tofik Bakhramov stadion”. Enkele jaren later, net voordat Engeland een kwalificatiewedstrijd (WK) moest spelen tegen Azeirbeidjan, onthulde FIFA voorzitter Sepp Blatter in de hoofdtad een standbeeld ter ere van de heer Bakhramov. Geoff Hurst was, passend, aanwezig.

Toen vorige zondag de beste scheidsrechter verkozen werd, ging er een siddering van opgewektheid door de zaal. De winnaar stond wat onhandig op. Beduusd keek hij rond. Hij kon het niet geloven. Stamelend en zichtbaar ontroerd dankte hij een aantal mensen. Jerôme had het moeilijk. Hij verliet zijn geboorteland Gabon in 1995 om te studeren aan de Universiteit van Charleroi. Nog géén tien jaar later klom hij op tot de elite van de vaderlandse scheidsrechtersgilde. Jerôme is een verademing. Jerôme doet normaal. Hij is niet onfeilbaar en fluit letterlijk en figuurlijk met de glimlach. Zelden zoveel stressbestendigheid gezien. De man is dan ook opvoeder in de Brusselse instelling “La Sonatine” waar hij moeilijke jeugd op het rechte pad tracht te brengen. Geen wonder dat hij Sergio Conceiçao & co in toom kan houden. Alle voetballers houden van Jerôme. Hij is goed op weg om onze Tofik Bakhramov te worden, om de juiste reden.

Jerôme Efong Nzolo is de beste Referee van het land.

10:35 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |