17-06-07

Met dank aan Oranje

De strijd is gestreden. De verkiezingen zijn voorbij. Onverwacht resultaat. Als Vlaamse consensuele Brusselaar schrik ik van Vlaanderen. Zo veel verzuring.

Yves Desmet verwoordt mijn gevoel treffend in zijn column (De Morgen 17 juni).

 

Gelukkig is daar het voetbaltriomf van de jonge voetbalbelgen. Eindelijk een succesje. Oranje was lief en vriendelijk voor ons. We mogen voor het eerst sinds 1976 weer eens een ploeg afvaardigen naar de Olympische Spelen.

 

Dit weekend eindelijk weer eens naar Oostende. Wat een lekkere stad. Met mijn teergeliefde “half en halfkes” gaan nuttigen in Hotel Du Parc. Dan met de kinderen gaan zwemmen en ’s avonds met Gio C. en zijn gevolg naar Trui, in het onvolprezen “kombuis”. Fijn en gezellig.

Op zondag, gelijkgestemde vrienden in het Gentse bezocht. Heerlijke namiddag.

Bedankt Ingrid, Joris, Zahna, Hedwig en Franky en Victor.

 

Het mooiste moment was echter het gesprek op dinsdag met mijn oudste dochter (9 jaar): “Papa, ik ben op iemand” zegt ze verlegen “op wie vraag ik?”. “Op B.”, antwoordt ze verlegen. “maar wel op zijn gezicht en niet op zijn lijf” voegt ze er snel en verrassend aan toe. Ik schiet in de lach. “Wat bedoel je daar nu mee?”

“Hij is zo klein, Papa”. 

22:47 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oranje |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.