09-06-07

STOETEL

 

“Ik kan Dunga aanraken”. Ik ontvang dit smsje vrijdagavond van een goede vriend. De man bekleedt een topfunctie in de internationale voetballerij. Hij heeft net plaatsgenomen op de ere-tribune van het onwaarschijnlijke Wembley stadion, Londen. Ik sta op hetzelfde ogenblik te keuvelen op een receptie na de avant-première van een prachtige Vlaamse kortfilm, “Tot Ziens” van tekenaar, scenarist en regisseur Klaus Verschueren. Champagne, hapjes en veel mensen met rare kleren en dito accessoires.

Toch liever voetbal. Het seizoen ’06 – ‘07 is officieel voorbij, op de eindronde in tweede klasse, enkele EK kwalificatiewedstrijden en wat vriendenwedstrijden na.

Resten ons, voetbalminnende belgen, het vooruitzicht van twee cruciale interlands, thuis tegen Portugal en uit in Finland. De laatste stuiptrekkingen van een rijk gevuld voetbaljaar. Sommige naties sparren. Engeland speelt vriendschappellijk tegen Brazilië. Mijn vriend zit net achter de bank van de Brazilianen aangevoerd door coach Carlos Caetano Bledorn Verri.

Voetbalnaam Dunga, de Portugese vertaling van “Dopey” (“Stoetel”), een van de zeven dwergen.

De bijnaam past niet bij hem. Dunga, voormalig captain van de Seleçao, is een geboren leider. De gewezen verdedigende middenvelder was een heerser, een verdeler wiens schijnbaar sober voetbalspel stoelde op technisch vernuft en geniaal intellect. Eenvoud is ingewikkeld. Prijzen worden gewonnen met intelligente centrale voetballers. Dunga de veldheer leidde Brazilië naar een vierde wereldtitel in 1994 (USA). Het WK waar de Rode Duivels van Nederland wonnen met een kopbaldoelpunt van Philippe Albert, ook al een as-speler. De wereldbeker van de Arabier Saeed Al-Owairan die de Duivels na een lange rush voor schut zette door na vijf minuten te scoren voor Saudi Arabië. In een klap wereldberoemd in België. Winnen van Nederland en verliezen van een dwergstaat. Belgische charme. In de tweede ronde werden we onverdiend naar huis gestuurd door Duitsland, geholpen door de corrupte Zwitserse ref Röthlisberger. Het is en was penalty op nieuwe Belg Josip Weber. Lang vervlogen tijden.

De dag na Engeland-Brazilië (1-1) maak ik me op om de huidige lichting Rode Duivels aan te moedigen in het Heizel stadion. De wedstrijd van de laatste kans. Portugal telt evenveel inwoners als wij en speelt finales (EK 2004) of minstens halve finales (EK 2000 en WK 2006). Voor ons is het van 1986 geleden. We gaan alweer ten onder, ditmaal met opgeheven hoofd. Ze zijn echt wel beter. Onze coach, net als Dunga een voormalige verdedigende middenvelder, is de enige Rode Duivel die ooit in een finale scoorde, EK ’80, 2-1 verlies tegen West-Duitsland. Ik snak naar betere tijden. Het lijden heeft lang genoeg geduurd.  

Trainer René Vandereycken staat net na de wedstrijd op enkele meters van mij.

Ik weet niet of ik hem wil aanraken.   

16:20 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode duivels |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.