03-06-07

De Glimlach van Jerôme

Het voetbalseizoen wordt elk jaar ritueel afgesloten met het gala van de Profvoetballer van het jaar en de bekerfinale. “De Profvoetballer” is een authentieke voetbalprijs. Uitsluitend profvoetballers mogen de beste keeper, de beste jongere, de meeste sportieve voetballer, de beste trainer, de beste speler en de beste scheidsrechter kiezen. Ik mocht gepriviligieerd tussen het kruim van het Belgisch voetbal zitten. Ik zat tussen de vriendin van Lucas Biglia en co-Brusselaar Manu Ferrera, de assistent-coach van Standard. Ook Sergio Conceiçao en Michel Preudhomme, Daniel Zitka en De Wilde zaten in mijn buurt. Ik voelde me als een kind in een bollenwinkel, tussen de helden die week in week uit mijn humeur bepalen. Mijmerend over het voorbije voetbaljaar, kruiste mijn blik het gezelschap dat zich immer onwennig door de voetbalgemeenschap beweegt, de scheidsrechters. Ze zijn onontbeerlijk maar horen er nooit echt bij. Hondenstiel. Arbiters raken bekend door het negatieve, door hun fouten. De man in het zwart krijgt zelden erkenning.

Ik moest plots denken aan Tofik Bakhramov, de Russische lijnrechter van de WK finale Engeland – Duitsland in 1966. De finale van het rare doelpunt. Beide naties zijn aan elkaar gewaagd totdat Geoff Hurst de onderkant van de lat raakt en de bal loodrecht naar beneden stort. Volgens de Duisters op de lijn, volgens de Britten erachter. Lijnrechter Bakhramov (vandaag heten ze assistent scheidrechter) moest onmiddellijk op appel bij de zilvergrijze Zwitserse scheidsrechter Gottfried Dienst. Even later wees Dienst – overigens een goede naam voor een arbiter – naar de middenstip. Engeland gaf de voorsprong niet meer prijs. Wereldkampioen. Eenenveertig jaar later weet het men het nog steeds niet. Tot zelfs wereldvermaarde Universiteiten hebben talloze fondsen vrijgemaakt om uitsluitsel te krijgen over de meest controversiële goal uit de wereldvoetbalgeschiedenis. Tevergeefs.

Tofik Bakhramov, eigenlijk een Azerbeidjaan, werd in een klap wereldberoemd. De ex-voetballer, voortdurend gestremd door blessures, besloot al snel om scheidsrechter te worden. Na zijn dood in 1996 werd het nationaal stadion in Baku herdoopt tot de “Tofik Bakhramov stadion”. Enkele jaren later, net voordat Engeland een kwalificatiewedstrijd (WK) moest spelen tegen Azeirbeidjan, onthulde FIFA voorzitter Sepp Blatter in de hoofdtad een standbeeld ter ere van de heer Bakhramov. Geoff Hurst was, passend, aanwezig.

Toen vorige zondag de beste scheidsrechter verkozen werd, ging er een siddering van opgewektheid door de zaal. De winnaar stond wat onhandig op. Beduusd keek hij rond. Hij kon het niet geloven. Stamelend en zichtbaar ontroerd dankte hij een aantal mensen. Jerôme had het moeilijk. Hij verliet zijn geboorteland Gabon in 1995 om te studeren aan de Universiteit van Charleroi. Nog géén tien jaar later klom hij op tot de elite van de vaderlandse scheidsrechtersgilde. Jerôme is een verademing. Jerôme doet normaal. Hij is niet onfeilbaar en fluit letterlijk en figuurlijk met de glimlach. Zelden zoveel stressbestendigheid gezien. De man is dan ook opvoeder in de Brusselse instelling “La Sonatine” waar hij moeilijke jeugd op het rechte pad tracht te brengen. Geen wonder dat hij Sergio Conceiçao & co in toom kan houden. Alle voetballers houden van Jerôme. Hij is goed op weg om onze Tofik Bakhramov te worden, om de juiste reden.

Jerôme Efong Nzolo is de beste Referee van het land.

10:35 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.