26-05-07

Paolo Maldini en Ukkel Callevoet

Zondagavond 20 mei

 

Gala van de Profvoetballer van het jaar in het casino van Spa. Ietwat vergane glorie maar mooi. Leuke afsluiter van de competitie met iets te weinig profvoetballers ter plaatse. Goede (tweetalige) show want uitsluitend over voetbal. De deugdelijkheid van het noorden tegenover de latijnse improvisatie. Belgisch surrealisme rules! Fijne avond gehad met de collega's van Studio 1; Vele oude bekenden gesproken. Iets te lang overigens.

 

Maandag 21 mei

 

Vader is jarig. Kater en vermoeid. Voor de eerste maal in jaren krachten opgedaan in fastfood keten. Ik voel ik me fysiek niet optimaal. Fijn e-mail verkeer met Bart B. (come sempre) en Chelsea boys in U.K., cheers. Veel humor “he shoots, he scores, he eats your labradors, Ji Sung Park, Ji Sung Park”.

Gelukkig met Stefan’s “temps suspendu” van zaterdag. CHELSEA!

Dag goed doorpsarteld.

 

Dinsdag 22 mei

 

Champions League finale moeten afzeggen wegens belangrijk contract voor Alfacam. Jammer maar het loonde de moeite. ’s Avonds gaan lopen met de Keppie. Detox.

 

Woensdag 23 mei

 

39 redenen om gelukkig te zijn. I saw some scousers crying and I enjoyed it. Ik kan het - 29 mei 1985 - hen nog steeds niet vergeven. Weer niets voor “hen”. Goed.

De schande van Istanbul uitgewist. Il bel Paolo era magistrale, un rè.

Winnen is weer Italiaans. Niemand die zo goed in de weg kan lopen als Pippo, de man waarvan we nooit zullen weten of hij eigenlijk kan voetballen. De grinta van Gattuso, Kaka beslist de wedstrijd...En zeggen dat ik voor Internazionale ben.

 

Donderdag 24 mei

 

Hard gewerkt. Chris van RSCA op bezoek. Fijne vergadering en veel plezier gehad. Erkenning en wederzijds respect. Bart started a company. Top. Dieumerci Mbokani naar Standard. Djudejudedju.

 

Vrijdag 25 mei

 

“He won it five times, he won it fives times, Paolo Maldini won it five times”. Ik geniet van de mooie blog van mijn goede vriend Dirk D. (zie links). Doe zo verder. En anglais en plus! 

Michel L.: merci, tu es un homme juste et honnête. L’omerta sévit à partir d’aujourd’hui. Respect.

Avond: topfeest in Ukkel/Calevoet van Frank en Els met Hans en Natasha en Tom en Anja en Jacquot en Inge en Tamara en Jacques en vele anderen...Al het negatieve een nacht lang verdrongen. Fijn om goede vrienden te hebben. Laat de midlife nu maar beginnen, dat we er avanf zijn. We zijn – bijna - allemaal 40. 

Het was een feest waar de DJ een balans kan lezen en het personeel Brussels kan spreken.

 

Zaterdag 26 mei

 

Nog geen midlife in zicht. 

Moet veteranen toernooi aan mij voorbij laten gaan: overslapen en ziek (bloeddruk schommelingen). Dan toch begin midlife? De makkers zullen lastig zijn. Goede vriend ontmoet Alain D., ex profvoetballer en nu spelersmakelaar. Hij bevestigt: Izzet Akgül gaat van Charleroi naar SV Roeselare. Een Scoop op mijn blog J

Zou het dan toch waar zijn? Dat sommige mannen om de drie seconden aan voetbal denken ...Straks bekerfinale in een VOL stadion. Even 29/5/85 vergeten. Weer drie seconden voorbij. Heb Michel P., Pierre F. van Standard, Luc D; en Filips D. Van Club Brugge succes gewenst. Dat van drie seconden klopt niet, het is om de twee seconden.    

 

19:41 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: paolo maldini |  Facebook |

Tuuveneir van de platou

Dieumerci Mbokani, het nieuwe goudhaantje van RSC Anderlecht, scoorde twee speeldagen geleden drie wondermooie doelpunten tegen het armlastige Beveren. Een hattrick, een echte.  Een dikke eeuw geleden nam het voetbal de term “hattrick” over van de Cricketsport. De “bowler” (werper) die erin slaagt om drie keer na elkaar een “wicket” (de paaltjes die verticaal staan) te raken werd beloond met een hoed, een “hat”. De truuk (trick) van de hoed, letterlijk. Volgens kenners is een Cricket-hattrick een waar huzarenstukje. Veel moeilijker dan scoren tegen Beveren. Toch zijn de goals van de Congolees uitzonderlijk.  Hij scoorde met de rechter, de linker en het hoofd. De ongepubliceerde hattrick-regels stellen dat een “Mbokani hattrick” de enige echte loepzuivere hattrick is. Merci Dieumerci.

De week die volgde op de Waasland-sloop stond in het teken van de hoofdstad. De derby, een echte. Het begon al op maandag, op Studio1, de voetbaltalkshow van de RTBF (La Deux) alwaar ondergetekende de “voix de Flandre” wekelijks mag vertolken. Als Brusselaar kan dat tellen. Mijn franstalige collega’s hadden bij wijze van vooruitblik op de derby FC Brussels Voorzitter Johan Vermeersch ondervraagd over zijn verhouding met de buren. Hetzelfde gebeurde met Paarswit manager Herman van Holsbeeck. Beide mannen zijn niet echt vrienden. Groot was mijn verbazing toen Van Holsbeeck hem spontaan de hand reikte om alles eens goed uit te praten na de wedstrijd. Vermeersch repliek was goddelijk en laconiek, “het hangt af van wat ik op dat moment doe en waar ik ben”. Njet dus. Het werd erger. Naarmate 12 mei naderde, kwam Vermeersch, op kruissnelheid. Er ging “bloed aan de paal kleven”, hij beloofde een dubbele premie aan “zijn” jongens, schreeuwde dat “Genk de titel meer verdient” en “ (hij) wordt onheus behandelt” , hij eist “méér respect”. Anderlecht reageerde zoals het hoort, zoals vroeger, met een grijns en opgeheven kin. That’s entertainment. Beide clubs speelden hun rol voortreffelijk. De ietwat gefrustreerde underdog tegen de arrogante machtige winnaar. Eindelijk weer commotie rond een Brusselse voetbalmatch.

Zaterdag 12 mei ‘07 werd een hoogdag. ’S Ochtends werd het nieuwste stripverhaal van echte ketjes De Marck & De Wulf, “De magicien van de Platou”, met het spook van Raymond Goethals in de hoofdrol, plechtig aan de buitenwereld voorgesteld in het Gemeentenhuis van Koekelberg. In het Brussels, in het Vlaamse en het Frans. Het stripverhaal gaat over voetbal, over de derby. Sporting Braavers tegen Daring Baawers. “De Platou”, uit te spreken als “plateau”, is de wijk van en rond de Basiliek. Wijlen Raymond Goethals is er opgegroeid en heeft er zijn eerste voetbalstappen gezet. De tovenar woonde er zijn levenslang, de buitenlandse intermezzi niet meegerekend. Ik woon er, heb er school gelopen, jarenlang lid van scouts-Basiliek, mijn kinderen spelen vandaag op dezefde pleintjes en paadjes van het Elisabeth Park. Tijdens de grauwe namiddag van 12 mei steeg de spanning. ’S Avonds werd FC Brussels ingeblikt, Charleroi deed de rest. De 29ste titel werd een feit. De ontlading was intens en immens. De moedige, wat aandoenlijke, FC Brussels fans bleven in het vak om zich te vergapen aan het vuurwerk en de feestelijkheden.

Alles kwam samen die 12de mei. De roots, de humor, de rivaliteit, de volksaard. Een van de mooiste dagen van mijn leven.

Binnenkort (hopelijk) verhuist Anderlecht naar een nieuw paleis. Van mij mag Vermeersch het bouwen.  

 

18:11 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

22-05-07

I AMSTERDAM

I Amsterdam.

Géén wonder dat Grote Geesten als Spinoza en Descartes er hun gedachten op papier gezet hebben. Ik ben verliefd op Amsterdam en haar inwoners. Het is de stad  der geniale dichters Bredero, PC Hooft en Vondel. De democratie in Nederland is ontstaan aan de oevers van de Amstel. Ook veel ellende gekend, Anne Frank en de hongerwinter. Amsterdam is compact en leefbaar. Veelzijdige, pluralistische stad. Een assertieve kunststad. De stad van AJAX.

Ik ken er fijne mensen. Ondernemers met een groot hart en veel goede smaak.

Charles en Nicoline.

Mag ik langs deze weg hun toprestaurant aanraden? Restaurant Dauphine aan het Prins Berhnard plein, in de schaduw van het Amstelstation. www.dauphine.nl. Dauphine is prachtig ingericht in een voormalige Renault garage (Renault Dauphine). De vorm is wonderlijk, de inhoud nog meer. Heerlijke wijnkaart en nog beter eten. Al ooit een van een “Colonel” gehoord, laat staan geproefd? Het is op maat gemaakt van de heerlijk ondeugende Nicoline. Sterk, frivool en flamboyant.

We verkeerden in fantastich gezelschap. Dan smaakt alles beter.

Ik ken nog iemand in Amsterdam. Fulco. Voetbalbeest met een hart. Hij verzamelt elk jaar de Europese voetbaltop in spe. Zijn “torneo del futuro” is waarschijnlijk het beste jeugdtoernooi van Europa. De tienjarigen van o.m. Ajax, PSV, Internazionale Milan, Barcelona, Sparta, KRC Genk, FC Barcelona, Shalke 04, Bayer Leverkusen en zijn eigen SV Rap streden met elkaar op twee prachtige velden. Oogstrelend, onbevangen en onbezoedeld voetbal. Hoogst professionele orgnisatie, onwaarschijnlijk spelniveau en Henk Spaan (Voetbal ’80, Spaan en Vermeegen...) maakten het weekend voor ons – vrouw en kinderen waren erbij – onvergetelijk. De linksback van Inter – toch wel een beetje mijn club – werd verkozen tot beste speler van het toernooi. (www.torneodelfuturo.com)

Bedankt Denise, Ralph en Fulco, Charles en Nicoline. Goede mensen in een fijne stad.

I Amsterdam.   

21:47 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: amsterdam |  Facebook |

13-05-07

subbuteo

Jan Bucquoy is een opmerkelijk man. Hij krijgt de Vlaamse minister van sport en cultuur zover om een Brussels café, De Dolle Mol, waar al jaren niemand méér komt, met belastingsgeld open te houden. Tweeduizend euro per maand, het maandloon van de Burgervader van Damme. We mogen hopen dat de maatregel onder “cultuur” valt. Taartengooier Bucquoy wil er een kunstenaarscollectief in onder brengen. Op café? Dee zelfverklaarde subversieve – nu mèt staatssteun - anarchistische filmmaker en kunstenaar houdt ook van voetbal. Hij was supporter van Racing Harelbeke. Failliet gegaan, mede omdat niet erg veel mensen de schrale tribunes bevolkten. Het nieuwe Harelbeke vecht tegen de degradatie in de derde klasse A. De club heet vandaag Sporting West en heeft weer geldzorgen. Misschien kan de Minister hier ook een (financieel) handje toesteken?

De wereld zit vol rare vogels.

Als kleine jongen zocht ik, na tragische nederlagen en glorierijke triomfen van de clubs waar ik van hield, toevlucht tot een geweldig voetbalspel: Subbuteo. Halfweg de jaren zeventig werd het RWDM van Johan Boskamp Europees uitgeschakeld door Athletico Bilbao. Ik was er het hart van in. Na de wedstrijd rende ik naar huis en herspeelde de wedstrijd met mijn Subbuteo. Anderhalf uur later won RWDM de Europacup 1 na een bloedstollende finale, 2-1 tegen FC Carl Zeis Jena (altijd leuk om Duitsers te verslaan). Peter Adolph, Queens Park Rangers supporter, ambtenaar op het Brits Ministerie van pensioenen en ornitholoog - Subbuteo komt van “de Falco Subbuteo”, een of andere valk - heeft het spel net na de tweede wereldoorlog ontworpen. De Britten hadden nood aan vertier na vijf donkere oorlogsjaren. Het werd al snel een wereldhit. De eerste Subbuteo wereldbeker werd georganiseerd in augustus, 1970 in het prestigieuze Savoy Hotel, Londen. Bobby Moore en Gordon Banks, Engelse internationals en net terug van het “echte” WK in Mexico woonden de finale bij. België verloor jammerlijk van West-Duitsland, 2-0. Het wonderbaarlijke voetbalspel werd zelfs het onderwerp van een heuse hit. In “My Perfect Cousin” van The Undertones zingt Feargal Sharkey dat zijn neef “always beats him at Subbuteo ‘cos het flicked the kick (...),” (hem altijd verslaat met Subbuteo omdat hij zijn schoten “knakte”). BBC Schotland produceerde een dramareeks gebaseerd op de exploten van het fictieve Real Falkirk, de meest prestigieuze Subbuteo club van het land. Vandaag is Subbuteo verdrongen door Playstation maar het blijft cult, voetbalnostalgia. Het internet staat vol met subbuteo websites (www.littleplasticmen.co.uk is adembenemend).

Subbuteo is een wezenlijk onderdeel van de voetbalcultuur, al méér dan een halve eeuw.

Misschien moet Jan Bucquoy er een tentoonstelling met zijn vrienden en vriendinnen aan wijden in De Dolle Mol, kwestie van echte mensen en niet alléén rare vogels over de vloer te krijgen.

Wat denkt u Mijnheer de Minister? Of is dit project niet marginaal genoeg?

 

17:39 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: subbuteo |  Facebook |

Kampioen

29

17:35 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: rsca |  Facebook |

09-05-07

Sclessin brandt

Wanneer de hoofdstad in Luik nederdaalt, brandt Sclessin.

Standard haalt dit seizoen (misschien) eindelijk een prijs. Met wat geluk gaat Brugge eraan. Hoewel, je met Standard Luik het nooit echt weet.

Daniel Zitka, trek het je niet aan. De gewonnen punten in de competitie mken alles goed. Jammer maar helaas. Sarr is een kleine winnaar, Oussalah is ook niet altijd zuiver...

Laatste opmerking: alléén Liverpool mag "You'll never walk alone" zingen. Dus stop met het door de stadions te laten schallen. Zing jullie eigen lied...

 

22:49 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sclessin |  Facebook |

05-05-07

Klein Brussel

Na de strapatsen van het Anderlechts gemeentebestuur twee weken geleden, werd ik getroffen door intense droefheid en nostalgie. Het “David Platt” gevoel, naar de schaamteloze Brit die de Rode Duivels (WK ’90) met een gruwelijk oneerlijk en onvergetelijk mooi doelpunt naar huis schopte. Onherroepelijk en verlammend wreed. Jacques Simonet en zijn wijkcomiteetje hebben het Instituut Royal Sporting Club Anderlecht nu voorgoed uit de gemeente verjaagd. Ach, het comiteetje verdient de club niet meer. RSCA is de gemeente decennia geleden ontstegen. Anderlecht heeft Europa veroverd. Wereldvoetballers- en trainers hebben het gras van de heilige grond van het Astrid Park vereerd met bovenmenselijke voetbalkunst. Van Himst, Rensenbrink, Cruyff, Sinibaldi, Lozano, Vervoort, Jankovich, Vercauteren, Raymond Goethals, De Bree en Ruiter, Nielsen, Arnesen, Beckham en Giggs, Stankovich, Raï, Socrates, Antognoni en Signori, Lampard, Terry, Scifo, Kompany, François Van der Elst, Butragueno en Michel, Rep, Kaka en Maldini. De club wordt immer uitgenodigd om galawedstrijden tegen de Koninklijke uit Madrid te spelen. Het merk Anderlecht is bekender dan het merk Brussel, het amalgaam van negentien wijkcomiteetjes. Ach, Arsenal speelt ook niet meer in Arsenal. Waar maak ik me eigenlijk druk om?  

Toch zal ik het Lindenplein missen. En Michou van La Coupe aan de Théo Verbeecklaan, het enige echte Sporting museum.

Aan de hand van mijn vader opgaan in de kolkende paarswitte massa, in het tijdperk der mannen in trenchcoats, supporters met wollen mutsen met pompon, lange, door liefhebbende moeders, dochters en zusters liefdevol gebreide sjaals, de verwondering aan het supporterskraam van Santo Stefano, de dikke siciliaan. Daarna friet en een half uur voor de match “vak P” op, Papa’s hand vastklemmend. De massa gelijkgestemden had iets dreigends. De aftrap gegeven door meter Anny Cordy, de volkse Laekense  die lichtstad Parijs had verleid met het Brussels levenslied.  Ook voor eeuwig gegrift in het collectief geheugen: de scherp klinkend “Pontiac Tic Tac” en “Toyota, toyota, een formidabele wagen” reclame en de marskapel voor de wedstrijd. Na de match vliegensvlug naar huis rijden in de witte Peugeot 504 of was het toen al de beige Citroën CX? In stilte luisterend naar een bezwerende Jan Wauters afgewisseld met interviews met allerlei mensen die voor eeuwig mijn voetbalsmaak zouden bepalen. Thuis aangekomen nemen we de televisie in beslag en vergapen we ons aan de samenvattingen. Vader en zoon. Moeder gaat zuchtend naar bed. De volgende ochtend met verkleumde voeten voetballen met Sporting Club Union Progrès Jette tegen Denderzonen Pamel. Ik waan me Robbie Renensbrink, later Jankovich. Die had ook een dik gat. Ik heb het tenminste mogen beleven.

Binnenkort is het Constant Vanden Stock verlaten, de rest van het grondgebied gedoemd tot de inzichten van Jacques Simonet en oppositieleider Walter VDB, de volksmenner van de tweeduizend handetekeningen der verzuurden. Jammer dat Jan Matterne er niet méér is. Jo De Meyer (Simonet) en Romain De Coninck (Walter VDB) in het kijk-en luisterspel het “Dapperheidspleintje”.

Vanaf heden zondag op de N.I.R..

19:01 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: klein brussel |  Facebook |