28-04-07

Netwerk

Een goede vriend verovert Amsterdam en is privé aan het zweven (way 2 go B.!), een andere heeft een top job bemachtigd die hem op het lijf geschreven is – bij een pinten fabrikant - (Jef, un petit verre, on a soif) , de derde is aan zijn tweede start-up begonnen (C.Gates), de vierde, de vrouw van het gezelschap, is vanaf overmorgen verantwoordelijk voor alle nieuwe media bij een van de grootste uitgevers van het land. Ook zij zal succes succes oogsten.

Allemaal talentvolle lieve ex-collega’s die vrienden of tenminste goede kennissen werden. Ik ben gelukkig voor hen. Ook ik ben wonderwel terechtgekomen. Vele nieuwe projecten in het vooruitzicht. Nationaal en internationaal.

Het netwerk van het goede heerst. Zonder wraak of haat, integendeel. Eerder medelijden voor de fijne mensen die overblijven. Met hen komt het ook goed. Olie drijft altijd boven. 

You rule: Bart, Cedric, Clo & Jef maar ook Evert, Fulco, Giovanni, Stefan, Erwin en Sven en Billy, Frank en de Keppie...Alles werd onwaarschijnlijk beter.

10:03 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: amici |  Facebook |

27-04-07

Entente Bruxelloise

Argentinië-Brazilië vriendschappellijk in Brussel? Waarom niet? Het is een gewoonte geworden in de ons omringende landen. De trend is ingezet door Londen omdat vele topvoetballers voor Europese grootheden voetballen. Het bespaart de federaties dure reiskosten, langdurige afwezigheden en het brengt veel geld op. Doorslaggevend zijn de hypermoderne nieuwe stadions van pakweg Arsenal, Wembley en le Stade de France (Parijs). Deze evenementen zijn een wezenlijk onderdeel van de citymarketing van de organisatoren.    

Helaas, Brussel is een wereldstad zonder werelds stadion. De voetbalkathedraal van RSC Anderlecht is verouderd. Het zielloze Heyzelstadion (”Koning Boudewijn” is nooit ingeburgerd) was sfeervol voordat de Liverpoolse barbaren Laken aandeden op 29 mei 1985. De zoete romantiek van de vriendschappellijke wedstrijden op leven en dood tegen Nederland, mèt Christian Piot in doel en Raymod Goethals op de bank in één avond vernietigd. Daarna volgden droge, zielloze verbouwingen. We hebben 39 redenen om het definitief te vernietigen en een nieuwe ultramoderne en multifunctionele sporttempel neer te zetten. De tempel zonder weerga zal als een fenix over de stad waken. De Heyzel bruist immers maar een avond per jaar, tijdens de Memorial Van Damme. Het is ooit anders geweest.

Het eerste stadion van Racing Brussel, aan de Ganzenvijver in het poepsjieke Ukkel, is historisch. De oudste tribune van het land pronkt er nog steeds (1902). De allereerste interland van het vastenland (1904), België-Frankrijk (3-3),  werd er gespeeld voor 1500 toeschouwers. Van stadsmarketing gesproken. Racing Hockey Club werkt er haar thuiswedstrijden af en zamelt geld in om het stukje sportpatrimonium te restaureren. In 1946 verhuisde voetbalclub Racing naar het Drie Linden Stadion aan de Nymphenlaan in Watermaal Bosvoorde. Het is surreel, de Heizel in het klein, met perfect onderhouden staanplaatsen, maar liefst 40.000. Het megalomane Racing kreeg het maar zelden volgevoetbald, behalve op 11 november 1948 toen de Brusselse Entente met 0-3 de boot in ging tegen Torino.

Union St Gilloise voetbalt achter een geklasseerde gevel (1919). Union, elf maal kampioen van België, de ex-club van o.m. Jan Verheyen (vader van), speelde ooit voor 36 000 toeschouwers (1936) tegen Standard CL (4-1 astaamblèèft). De ex-club van Jos Smolders, Georges Leekens en heel even Rik Coppens, voetbalde in het Josaphatpark, Schaarbeek. Crossing was begin jaren zeventig een degelijke eersteklasser. Vandaag mag FC Kosova Schaarbeek in het mooie maar verloederde stadion (1914) spelen. Het stadion figureert in de Jaco Van Dormael’s filmklassieker en meesterwerk “Toto Le Héros”. Uccle-Sports, vandaag Ukkel-Léopold, was net voor en na de oorlog een erg populaire voetbalvereniging. Verfijnd, technisch voetbal, op maat van de Brusselse volksaard lokte dichte drommen supporters naar Neerstalle, gebouwd in 1936. Het veld, met een van de eerste drainage systemen, dateert van 1919.

In afwachting van een Brusselse Wembley, kan Onthaal en Promotie Brussel alvast stad(ion)wandelingen organiseren. Eerste halte: Le Vivier D’Oie in Ukkel.     

22:54 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

19-04-07

Kapitein H.

Sommige voetballers zijn voor eeuwig verbonden met één enkele club. Een kleine greep uit de lange “één man=één club” lijst: Jacques Teugels en RWDM, Alessandro Del Piero en Juventus, Sandro Mazzola en Internazionale, Jan Ceulemans en Club Brugge, Jean Janssens en Beveren, Roy Keane en Manchester United, Puskas en Real Madrid, Frank Lampard en Chelsea, Franco Baresi en AC Milan, Willem Van Hanegem en Feyenoord, Steve Dugardeyn en Moeskroen, Beckenbauer en Bayern München, Eric Gerets en Standard en Guy Marchoul en RSC Anderlecht. Stuk voor stuk clubiconen die, al voetbalden ze ooit elders – wie weet er nog dat Ceulemans en Marchoul voor Lierse hebben gespeeld? -,  voor immer de ziel van één enkele vereniging uitdragen. Uitzonderingen bestaan. Johan Cruyff en Hugo Broos. De eerste belichaamt zowel Ajax als FC Barcelona, “mas que un club” (méér dan een club). Cruyff is ook méér dan een voetballer. Hendrik Johannes Cruyff pleegde hoogverraad, na een ruzie over centen (tiens?), door Amsterdam in te ruilen voor Rotterdam in 1984. Hij leidde Feyenoord naar de dubbel. Maar dat is iedereen vergeten. De tweede, Humbekenaar Hugo Broos, is er ook in geslaagd zijn naam aan twee verenigingen te verbinden. De echte supporters - met veel voetbalcultuur - van Club Brugge en Anderlecht horen hem in hun armen te sluiten.

Ze worden schaars, de clubspelers. Het Bosman arrest. Bij Cercle Brugge heb je Dennis Viaene lopen, STVV heeft Delorge en Zulte Waregem Ludwin Van Nieuwenhuyze.

Stuk voor stuk trouwe clubsoldaten.

De ultieme clubspeler voetbalt echter in Brussel. Hij scoort bij zijn debuut voor RWDM, in ’95 tegen AA Gent. De negentienjarige blonde krijger verovert de harten van de BXL boys, de harde kern, door zijn bijna kinderlijke euforie uitsluitend met hen te delen. De meesten “eerste doelschutters” lopen meestal naar vader, moeder en, indien beschikbaar, naar de hoogblonde vriendin. In 2000 degradeert RWDM. De jonge belofte is er het hart van in. Zijn oprechte huilbui siert de nationale sportpagina’s. Mooi, huilende voetballers. Aan zijn ongeluk komt geen einde. Een zekere Freddy Smets – wat is daarvan geworden? – zet hem bij het huisvuil. Hij tekent een contract bij La Louvière, geleid door die andere oprechte voetbalman uit Diegem, Ariel Jacobs. Samen winnen ze de beker van België. Johan Vermeersch kan het niet meer aanzien en haalt zijn poulain terug naar de Charles Malisstraat waar intussen FC Brussels voetbalt. Alan Haydock is door het dolle heen. Terug thuis. Voor altijd. Zonder Kapitein Haydock draait het niet bij FCBrussels. Duizend bommen en granaten.

21:26 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: alan haydock, fc brussels |  Facebook |

Jean-Michel Jarre in Lint

Enkele weken geleden gescoord samen met de collega’s van Alfacam en Euro1080. 

De zusterbedrijven hebben samen de wereldpremière van Jean-Michel Jarre’s nieuwste CD/DVD “Téo & Téa” in beeld gebracht en uitgezonden naar een aantal kantoren van platenfirma Warner in Europa, in High Definition. Hoewel niet onmiddellijk mijn smaak kan ik alléén maar respect en bewondering voor de zoon van (filmmuziek) componist Maurice Jarre, opbrengen. Hij is professioneel, beminnellijk, kordaat en beschaafd.

In managementstermen: “een leader”.

Een week later heb ik de exclusieve showcase, aan elkaar gepraat door de immer charmante Martine Prenen (beroepsernst!), op HD1 (de sport & lifestyle HD zender)  geprogrammeerd.

Sinds twee april zijn onze zenders, cultuurzender EXQI en HD1, te zien op iNDi, de enige aanbieder van HD programma’s.

Ik heb gisteren twee goede vrienden samen gebracht die veel voor elkaar zouden kunnen betekenen. Het klikte.

Jarre, Prenen, de collega’s, de vrienden...voldoening zit in een klein hoekje.

21:23 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jean-michel jarre |  Facebook |

09-04-07

sporting boy

Royal Sporting Club Anderlecht is een Instituut dat soms onhandig afscheid neemt van haar vedetten. Juan Lozano verdween stilletjes langs de achterdeur na een aanslag van de beenhouwer uit Waregem, Ivan Desloover. Dubbele beenbreuk. Hij werd een paar maanden later fluweelzacht naar Eendracht Aalst verbannen. Robbie Rensenbrink, waarschijnlijk de grootste van het Astrid Park, rilde van de koude toen hij eenzaam onderuit zakte in de oncomfortabele plastic zitjes van de nationale luchthaven. De avond voordien, een zaterdag, had hij zijn laatste wedstrijd voor paarswit gespeeld tegen Beerschot (2-2). De supporters huligden hem voor de wedstrijd met een bos bloemen, dankbaar voor negen jaar absolute klasse en talloze - waarschijnlijk lang vervlogen - triomfen. Bloemen? Een afscheidswedstrijd en een standbeeld of toch minstens een straatnaam, “Rue Rensenbrink Straat – 1070 Anderlecht” ware stijlvoller geweest. Na de wedstrijd gaf elke speler zich over aan het gebruikelijke ritueel. Ook in de bus naar Brussel werd met géén woord gerept over het afscheid. De meest elegante Anderlecht speler ooit duwde, nog géén etmaal later, verstrooid zijn karretje naar de gate.  Robbie ging voetballen voor The Portland Blazers (VS). Belachelijk, alsof het Atomium naar Halmstad zou verhuizen.

Plots verscherpt zijn blik, een glimlach. Wijlen Fernand Beeckman, de legendarische verzorger met de walrus snor, stond achter hem om Pieter Robert Rensenbrink van de Jordaan veel succes te wensen. De enige vertegenwoordiger van de grootmacht die het nodig had geacht Robbie te groeten.

Sommige verdwijnen graag geruisloos. Mislukte transfers. Het gebeurt in de beste voetbalhuishoudens. Arsenal FC had in 1938 14.000 pond – ongeveer 20.000 euro, een hele som in diet tijd – betaald voor Bryn Jones, een aanvallend talent uit Wales. Tot in “The house of commons”, het Engels Parlement, werden vragen gesteld over zoveel waanzin. Na een erg flauw voetbaljaar vluchtte Jones in stilte naar Cardiff. Mede “dankzij” de invasie van Hitler in Polen. RSC Anderlecht ontsnapt ook niet aan de wetmatigheid. Herinnert u zich (o.m.) Koncilia, Swinnen, Terlecki, Villalba, Mc Kenzie, Brocken en Van Loen? Na het rampseizoen 1998-1999 mocht Anderlecht zich niet vergissen. Een Duitser, jawel (Neumann), was zeer tegen de zin van ere Voorzitter Constant Vanden Stock als trainer aan het rotjaar begonnen. Na een paar weken lag hij er uit. Constant heeft altijd gelijk. Dockx en Vercauteren namen over en zetten een legendarische remonte in - RSCA stond op een bepaald ogenblik laatste - en werd alsnog derde. Op het einde van het annus horribilis werd de ploeg vernieuwd. Bij gebrek aan ijzervreters,werden Besnik Hasi en Yves Vanderhaeghe naar de Théo Verbeecklaan gehaald. Het daaropvolgend seizoen werd RSC Anderlecht voor de 25ste keer kampioen van België. Nog géén jaar later bereikte paarswit als eerste en enige Belgische club ooit de tweede ronde van de Champions League. De verdienstelijke Hasi verdween enkele jaren geleden naar Lokeren.

Yves Vanderhaeghe speelde zeven jaar voor Anderlecht, werd vier keer kampioen en verzamelde 49 selecties voor de Rode Duivels. Deze winter keerde hij terug naar zijn eerste liefde, KSV Roeselare.

Hij werd getrakteerd op een ereronde en een fles wijn.

Yves is een Sporting boy. 

14:13 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: yves vanderhaeghe |  Facebook |

04-04-07

Oostende

De memorabele momenten van het voorbije weekend:

 

  • Vrijdag: op weg naar Harelbeke  (Radio 1) geboeid naar de geschiedenis van de paters scheutisten in China...West Vlaamse boerenzonen die territoria zo groot als Frankrijk moesten bekeren. Klonk als Fellini tot de 7de macht, Intussen Hollandse testspeler voor Club geregeld. Doe je best (Elrio E.) 

Vervolgens: Dinner party bij vrienden in Harelbeke. Vrienden en Harelbeke...Fellini tot de 8ste .

  • Zaterdag en zondag: Oostende. Wat houd ik van die stad. Marginalen, winkels, kleine en grote bourgeoisie, Madammen met hoeden en kleine dikke honden, liederlijke verzopen Mijnheren met rood aangelopen hoofden in versleten  lodens, travestieten en vissers, gelukkige ietwat naïeve walen wiens zonen Kevin en de dochters Kelly heten, pleintjesvoetballers van tussen 8 en 14j op de groentenmarkt (“ he meugt nie skieten in den bak carré”), Alle ballen op Lander. Zuipende en zingende engelsen ...,Fellini
  • Nog Zaterdag: Gefietst als een Flandrien. Met vrouw en kids gewandeld en gelachen. Omstreeks 18u00 gaan aperitieven met koppel die de vrouwenliefde toegedaan is, met hun dochters. Harmonie. Dan in Nieuwpoort de nieuwe winkel van een vriendin bezocht. Champagne drinken in trendy bar waar kinderboeken verkocht worden en de kelner van Molenbeek is. Vervolgens in Steenkerken gaan dineren (Thaïs!) bij rasechte Brusselaar en Veurnense schone met Afrikaanse roots. Ook aan tafel: een koppel die de herenliefde toegedaan is. “Hij”: halfbloed uit Veurne, métis/adonis met West-Vlaams accent, je kan niet alles hebben. De andere “hij”: Carolo met een dochter van 13 jaar. choco. Met mijn dochter van 7 om half één ’s nachts gesnookerd. Fellini tot de 10de.
  • Zondag: Kranten. Geleerd dat onder het Stadion Triffet (niet verwarren met Tivoli) van La Louvière een Vélodrôme schuilt waar de eerste Flandriens kwamen koersen. De wijk was een concentratiewijk van Vlaamse economische migranten (19de eeuw, cfr Boek "Arm Wallonië)). Maar vooral geboeid in “The Damned UTD” (David Peace) zitten lezen op Mijnplein bij Pica Pica het beste apéro café ter wereld, fantastisch boek over Brian Clough (ik haat Don Revie!), het enige memorabele wat Middlesbrough ooit voortgebracht heeft...

Besloten om ’s avonds aan zee te blijven overnachten. Iedereen content. Veel zon. Franco Cosimio Panini, een van de vier uitvinders van mondiaal plakplezier en dito nostalgie gestorven. Kort interview aan De Morgen gegeven over jongens en voetbalplakboeken...Vandaag (Maandag) op Radio2. Panini, Fellini, Oostende, Brian Clough, spelende kinderen (de mijne), de keppie naast mij...la vita e bella

Avond: FCB weer de boot in. Wordt erg triest. Onverschilligheid. Wereldse Van Holsbeeck in Studio 1 (VRT) avond afgesloten met topaflevering van The Soprano’s (“get some “shines” (zwarten, nvdr) to fuck Bevalacqua”, Tony S.”Adriana is a cunt” Tony S., “can you even imagine how lonely it is at the top?”, Tony S.... ) en MOTD2 (genoten van verlies Arsenal, even if I hate Liverpool)

Maandag: werk, straks RTBF (ook Fellini) waar ik Panini en Stade Triffet heb mogen duiden, na de uitzending lang gekeuveld met de machtigste man van het Belgisch voetbal. Interessant.

 

08:10 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oostende |  Facebook |