19-04-07

Kapitein H.

Sommige voetballers zijn voor eeuwig verbonden met één enkele club. Een kleine greep uit de lange “één man=één club” lijst: Jacques Teugels en RWDM, Alessandro Del Piero en Juventus, Sandro Mazzola en Internazionale, Jan Ceulemans en Club Brugge, Jean Janssens en Beveren, Roy Keane en Manchester United, Puskas en Real Madrid, Frank Lampard en Chelsea, Franco Baresi en AC Milan, Willem Van Hanegem en Feyenoord, Steve Dugardeyn en Moeskroen, Beckenbauer en Bayern München, Eric Gerets en Standard en Guy Marchoul en RSC Anderlecht. Stuk voor stuk clubiconen die, al voetbalden ze ooit elders – wie weet er nog dat Ceulemans en Marchoul voor Lierse hebben gespeeld? -,  voor immer de ziel van één enkele vereniging uitdragen. Uitzonderingen bestaan. Johan Cruyff en Hugo Broos. De eerste belichaamt zowel Ajax als FC Barcelona, “mas que un club” (méér dan een club). Cruyff is ook méér dan een voetballer. Hendrik Johannes Cruyff pleegde hoogverraad, na een ruzie over centen (tiens?), door Amsterdam in te ruilen voor Rotterdam in 1984. Hij leidde Feyenoord naar de dubbel. Maar dat is iedereen vergeten. De tweede, Humbekenaar Hugo Broos, is er ook in geslaagd zijn naam aan twee verenigingen te verbinden. De echte supporters - met veel voetbalcultuur - van Club Brugge en Anderlecht horen hem in hun armen te sluiten.

Ze worden schaars, de clubspelers. Het Bosman arrest. Bij Cercle Brugge heb je Dennis Viaene lopen, STVV heeft Delorge en Zulte Waregem Ludwin Van Nieuwenhuyze.

Stuk voor stuk trouwe clubsoldaten.

De ultieme clubspeler voetbalt echter in Brussel. Hij scoort bij zijn debuut voor RWDM, in ’95 tegen AA Gent. De negentienjarige blonde krijger verovert de harten van de BXL boys, de harde kern, door zijn bijna kinderlijke euforie uitsluitend met hen te delen. De meesten “eerste doelschutters” lopen meestal naar vader, moeder en, indien beschikbaar, naar de hoogblonde vriendin. In 2000 degradeert RWDM. De jonge belofte is er het hart van in. Zijn oprechte huilbui siert de nationale sportpagina’s. Mooi, huilende voetballers. Aan zijn ongeluk komt geen einde. Een zekere Freddy Smets – wat is daarvan geworden? – zet hem bij het huisvuil. Hij tekent een contract bij La Louvière, geleid door die andere oprechte voetbalman uit Diegem, Ariel Jacobs. Samen winnen ze de beker van België. Johan Vermeersch kan het niet meer aanzien en haalt zijn poulain terug naar de Charles Malisstraat waar intussen FC Brussels voetbalt. Alan Haydock is door het dolle heen. Terug thuis. Voor altijd. Zonder Kapitein Haydock draait het niet bij FCBrussels. Duizend bommen en granaten.

21:26 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: alan haydock, fc brussels |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.