23-03-07

Vrouwen en Voetbal

Honduras en El Salvador zijn rivalen. Vooral als het over voetbal gaat. Aan het begin van de jaren tachtig moest de ster van Honduras, aanvaller Orlando Rodriguez op trainingskamp met zijn ploegmaats van de nationale ploeg.

 

Zijn vrouw zag dat echter niet zitten. En hoe. Ze verbrandde zijn hele garde-robe en deed hetzelfde met zijn wagen.

“Je kan niet naakt voetballen?” riep ze hysterisch.

 

“Mijn vrouw is gek, maar ja, zo is ze nu eenmaal”, mompelde de aangeslagen Orlando...

Vrouwen en voetbal...  

20:05 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrouwen |  Facebook |

22-03-07

Het Salon Van Chatel

Ik ken sinds kort een vrouw met een onnoemelijk charisma. Ze betovert elk gezelschap met de ene "bon mot" na de andere. Ze had Parisienne kunnen zijn. Gelukkig komt ze van Amsterdam. Zelden zoveel humor, "gochme" en cultuur in een vrouwelijk persoon mogen beleven. Uniek. Haar hart is goed, le fond est bon, de vorm ook. Verrijkende ontmoeting met Nicoline, zo uit een roman van Simon Carmiggelt gestapt.

Ik heb ook Gwen ontmoet. Ze draagt, stijlvol en sportief, de toekomst in zich. Haar gemaal – waarover later meer – is haar heer, steun en toeverlaat. Een leven van glamour en glitter liet ze achter zich om plaats te maken voor het echte leven: haar kinderen, de ultra-atleet van boven de Moerdijk en haarzelf. Intelligent en assertief, zo kennen we haar.

Ik ken sinds kort een man die zeilboten ontwerpt. Hij studeerde geneeskunde, was leider van een vermaard internationaal reclameagentschap, doet in immobiliën en leidt twee top restaurants. De subtiele hedonist schrijdt door het leven als "The Great Gatsby" van de lage landen. Hij veroverde zijn levensgezellin, Nicoline, weet u wel, al dansend en met enkele geslaagde volzinnen. Le beau Charles ontvoerde haar naar Frankrijk alwaar hij zijn rivaal briljant en technisch wegspeelde, zonder handgemeen. Charles had een achternaam met een kleine "d" kunnen dragen. Van mij krijgt hij alvast de titel "Burggraaf van Amsterdam"

Meyndert hoort bij Gwen. Hij oogt als een Romeinse veldheer. Maar met een permanente glimlach. Onvervaard overmeestert hij de natuur. Zijn zonen zijn heilig en nu al weerbaar. Weinig kinderen gaan kamperen op militaire domeinen met papa. Als rechtgeaarde Nederlander bezit hij de gave van het woord. Kent u het verhaal van "Het lek van PEC en de bolle van Zwolle".? Hij zal het u met plezier vertellen, de man die 89km lang gaat joggen in een Zuid-Afrikaans stadspark. Of was het een Natuurpark? Zo nauw stekt dat niet voor de ultraman.

Mark kende ik al een beetje. Deze ingetogen persoon is bedrijfsleider. Het moet fijn zijn om voor hem te werken. Rustig en klaarkijkend beweegt hij zich door het leven. Veel fantasie is niet aan hem besteed. Dit betekent niet dat hij saai zou zijn. Oh neen, verre van. Mark is grappig en boeiend. Hij leeft graag en goed. Zoals elke Belg. Hij neemt zichzelf nooit au sérieux, ook zoals elke Belg. Fijn hem te kennen.

Zijn vrouw Cynthia, voortdurend glimlachend, is minder ingetogen. Ietwat exhuberanter. Ze lijkt, nu ja, ondeugend. Die ogen. Ze laaft zich volgaarne aan sociaal contact. Ze past perfect bij Mark – ying en yang - en is bovendien goed in cijfers. Leidster van een hockeyvereniging, hoort ze in de hogere Antwerps/Nederlandse kringen, maar geniet het meest van eenvoud. Ze is tenslotte Limburgse.

Dan is er voornamelijk mijn persoonlijk levenslichtpunt, de Keppie. Rechttoe, rechtaan, zonder franjes. De moeder van mijn kinderen straalt altijd en verdraagt mij meestal. Ongetwijfeld haar grootste talent. De liefde van mijn leven stelt nooit ofte nimmer teleur, niet thuis, niet elders. Daar zijn duizenden getuigen van. Ik ben kroongetuige. E bella, la mia moglie.

De gastvrouw van het salon van Châtel is onbeschrijfelijk. Een poging. "Une femme du monde, mais jamais mondaine », zouden sommige beweren. Met opgeheven pink. Haar talent is dat ze polyvalent is. De meesten noemen haar Trees, anderen Thérèse. Het hangt van de omstandigheden af. Goedheid, schoonheid en doortastendheid bepalen haar opvallende verschijning.

Eindigen doen we met "Il Marechallo", Granturismo, de natuurlijke leider met een hart en veel zelfspot. Zijn donkere voetbalkant laten we in deze geschriften achterwege. Daar kan hij weinig aan doen. Zoals eerder vermeld is zijn peperkoeken hart minstens even groot als zijn lichaam. Sluw, slim en strategisch bemeestert hij het lot. Stefan stelt altijd gerust. Op zijn voorwaarden natuurlijk.

Het leven is fantastisch. Vooral sinds het geweldig weekend in Châtel

19:47 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap |  Facebook |

11-03-07

STRAKS

Het is vandaag lente. Straks met mijn vrienden naar KRC Genk - RSCA.  

Het leven is mooi...

15:08 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-07

Mbark

Moest ik Nederlander zijn, dan had ik een seizoenskaart van Ajax Amsterdam. Ik houd van de branie, de gochme, het technisch voetbal, liever mooi voetbal en verlies dan omgekeerd, de niet aflatende zelfkritiek en arrogantie. Ongebreidelde ambitie ook. Het is nooit goed genoeg. In de Arena, het kille high tech stadion, galmt "Daar hoorden zij de Engelen zingen". Het levenslied gaat steeds weer door merg en been.

Ajax is Cruyff en omgekeerd. De Grootmeester, de man van "Elk nadeel heb z’n voordeel" – een quasi volmaakte levensvisie –, is een genie. Dit seizoen maken twee Belgen uit Kappellen het mooie weer bij de Nederlandse wereldclub. Tom De Mul en Thomas Vermaelen zijn zekerheden. Vooral De Mul past bij de club. Hij is dartel en snel. Een buitenspeler zoals ze in België al sinds 1830 niet meer maken. Ajax Amsterdam is de club van Youp Van ’t Hek, een van mijn favoriete cabaretiers. Rik De Leeuw is voor Sparta, toch een klasse of twee minder dan Ajax. Het Ajaxgevoel wordt briljant beschreven in David Endt’s "De Godenzonen van Ajax".

Terug naar België: enkele weken geleden ging ik naar Anderlecht kijken. Gewonnen van Sint-Truiden, ,niet meer, niet minder. Het mooiste moment was de huldiging van de nieuwe Gouden Schoen. De Nederlandse Marokaan of omgekeerd, Mbark Boussouffa, balvirtuoos, verdient de opperste individuele bekroning. Een voorbeeld van integratie, een grote persoonlijkheid.

Mbark Boussouffa is opgeleid door Ajax. Kan geen toeval zijn.

Op 4 februari speelde Ajax tegen aartsrivaal Feyenoord. Helemaal niets voor Rotterdam. Het werd 4-1. Eén wereldgoal van Demul. Ik mocht erbij zijn, met een "All Access pasje", vervolgens in de eretribune. Ik heb de godenzonen van dichtbij bewonderd en David Endt ontmoet.

 

De herinnering alléén al bezorgt me nog steeds slapeloze nachten.

16:20 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mbark boussouffa |  Facebook |

01-03-07

ARBEID ADELT (Niet)

 

Het voorbije jaar was fantastisch. Ik trouwde met Hilde, de vrouw van mijn leven, Italië werd wereldkampioen voetbal, Anderlecht landskampioen, mijn boek ("De zomer van Mexico ‘86", uitg. Van Halewyck) verkocht goed en ik vierde een onvergetelijke veertigste verjaardag samen met vele mensen ban wie ik houd. Beroepshalve ging het ook hard. Ik startte o.m. RSCA TV op. Van passie - voetbal, communicatie en media - had ik sinds 2005 mijn dagtaak gemaakt. Een beroepsleven gestoeld op bijna kinderlijke verwondering. Mooi en ontroerend. Ik werkte samen met professionals waarvan sommigen vrienden werden, ontmoette wekelijks mijn goden, de voetballers, en werkte samen met de "éminences", de Clubvoorzitters. Eind november werd ik dan ook hoogst positief geëvalueerd, mijn loon in- en aangrijpend aangedikt met de vanzelfsprekende bonus. Erkenning alom. Een onnavolgbaar jaar uit mijn persoonlijke geschiedenis. Hier had ik jaren voor gewerkt

Tot die vermaledijde 13de december 2006.

Na een goede vergadering met de mensen van Woestijnvis, stapte ik niets vermoedend het bedrijf binnen. Of ik even naar het kantoor van de personeelsdirecteur kon komen? De stem van de secretaresse klonk droevig en aangeslagen. Ik had niets in de gaten. Pas bij het binnenkomen van het kantoor, drong het door. De deur werd achter mij gesloten. Haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Ze kon het zelf niet geloven. De droom, die anderhalf jaar lang had geduurd, spatte crimineel uit elkaar. Woede, ongeloof, onbegrip maar vooral diepe, onvatbare droefenis. Met betraande ogen stamelde ze dat een bepaald persoon "het niet meer in mij zag zitten, de man een andere visie heeft", het had ook "niets, maar dan ook niets met talent en competentie te maken, integendeel", ik luisterde allang niet meer. Ik onderdrukte de geweldige krop in mijn keel en handelde zo trots mogelijk de vervelende administratie af. Negatieve wraakgevoelens wisselden af met positieve rustpunten als "nu kan ik eindelijk rustig naar de voetbal gaan, weer naar de cinema gaan, ik schrijf een nieuw boek…". De mens is sterk. Vooral als hij omringd is door een geweldige familie en oprechte vrienden. De steun van vrouw en kinderen ontroert me elke dag weer, een grote persoonlijkheid van het Belgisch voetbal leende mij spontaan een wagen, ik word dagelijks gebeld en gemailed, kortom, zonder hen raak ik er niet door. Ik geef het toe, het is soms nog moeilijk, maar de "dreun" weegt niet op tegen het besef van zoveel warmte, liefde en vriendschap te voelen.

Nog géén twee maanden later ben ik weer aan de slag bij een groot mediabedrijf dat pas echt met twee benen in de televisietoekomst zit.

2007 wordt nog beter.

21:45 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vreugde en verdriet |  Facebook |