01-03-07

ARBEID ADELT (Niet)

 

Het voorbije jaar was fantastisch. Ik trouwde met Hilde, de vrouw van mijn leven, Italië werd wereldkampioen voetbal, Anderlecht landskampioen, mijn boek ("De zomer van Mexico ‘86", uitg. Van Halewyck) verkocht goed en ik vierde een onvergetelijke veertigste verjaardag samen met vele mensen ban wie ik houd. Beroepshalve ging het ook hard. Ik startte o.m. RSCA TV op. Van passie - voetbal, communicatie en media - had ik sinds 2005 mijn dagtaak gemaakt. Een beroepsleven gestoeld op bijna kinderlijke verwondering. Mooi en ontroerend. Ik werkte samen met professionals waarvan sommigen vrienden werden, ontmoette wekelijks mijn goden, de voetballers, en werkte samen met de "éminences", de Clubvoorzitters. Eind november werd ik dan ook hoogst positief geëvalueerd, mijn loon in- en aangrijpend aangedikt met de vanzelfsprekende bonus. Erkenning alom. Een onnavolgbaar jaar uit mijn persoonlijke geschiedenis. Hier had ik jaren voor gewerkt

Tot die vermaledijde 13de december 2006.

Na een goede vergadering met de mensen van Woestijnvis, stapte ik niets vermoedend het bedrijf binnen. Of ik even naar het kantoor van de personeelsdirecteur kon komen? De stem van de secretaresse klonk droevig en aangeslagen. Ik had niets in de gaten. Pas bij het binnenkomen van het kantoor, drong het door. De deur werd achter mij gesloten. Haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Ze kon het zelf niet geloven. De droom, die anderhalf jaar lang had geduurd, spatte crimineel uit elkaar. Woede, ongeloof, onbegrip maar vooral diepe, onvatbare droefenis. Met betraande ogen stamelde ze dat een bepaald persoon "het niet meer in mij zag zitten, de man een andere visie heeft", het had ook "niets, maar dan ook niets met talent en competentie te maken, integendeel", ik luisterde allang niet meer. Ik onderdrukte de geweldige krop in mijn keel en handelde zo trots mogelijk de vervelende administratie af. Negatieve wraakgevoelens wisselden af met positieve rustpunten als "nu kan ik eindelijk rustig naar de voetbal gaan, weer naar de cinema gaan, ik schrijf een nieuw boek…". De mens is sterk. Vooral als hij omringd is door een geweldige familie en oprechte vrienden. De steun van vrouw en kinderen ontroert me elke dag weer, een grote persoonlijkheid van het Belgisch voetbal leende mij spontaan een wagen, ik word dagelijks gebeld en gemailed, kortom, zonder hen raak ik er niet door. Ik geef het toe, het is soms nog moeilijk, maar de "dreun" weegt niet op tegen het besef van zoveel warmte, liefde en vriendschap te voelen.

Nog géén twee maanden later ben ik weer aan de slag bij een groot mediabedrijf dat pas echt met twee benen in de televisietoekomst zit.

2007 wordt nog beter.

21:45 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vreugde en verdriet |  Facebook |

Commentaren

Hey David,

way to go, ik ben blij dat je terug bent... Een mens is inderdaad sterker dan hij denkt. En als je talent hebt dan geraak je overal! Tot ziens in Oostende...
xxx

Gepost door: Pascale | 02-03-07

Janet!

Gepost door: | 05-03-07

David,

Ik heb het zelf nooit goed begrepen, maar vond het ontzettend jammer. Ik heb heel graag met jou en voor jou gewerkt en ben blij dat je me die kans gegeven hebt.

Het ga je goed, je komt altijd wel goed terecht!

Groetjes,
Ingrid, die van Anderlecht ;)

PS: Je quivragen tijdens de RSCA tv-vergaderingen waren de max, gelukkig wist ik meestal het antwoorde ;)

Gepost door: ingrid | 17-08-07

De commentaren zijn gesloten.