29-11-06

HANG DE AAP NIET UIT

Het wereldkampioenschap van 1974 in West-Duitsland gaf ons Cruyff, Beckenbauer en Breitner. Oranje verkondigde het “totaal voetbal” en swingde zich naar de wereldtop. Meester Johan introduceerde het portretrecht. Hij weigerde de officiële Adidas uitrusting te dragen. Om de wonderlijke virtuoos toch in Duitsland te krijgen mocht “14” uiteindelijk toch als enige met Puma voetballen, zijn privé sponsor. Het WK ’74 luidde het begin der moderne tijden in, het einde van de almacht der voetbalbonden. Ook Breitner en Beckenbauer maakten ruzie over de premies. Met succes. Profvoetbal deed overal zijn intrede, voetbal behoorde voor de eerste maal toe aan de voetballers. De Jules Rimet beker werd definitief vervangen door de “Fifa World Cup”. Afscheidnemend Fifa Voorzitter Sir Stanley Rous werd enkele dagen voor de start van het WK opgevolgd door de Luikse Braziliaan Joao Havelange.  

 

Maar er was méér.

 

Voor het WK 1974 vroegen talloze voetbalminnaars zich af wie nu eindelijk Dino Zoff, het sluitstuk van de Italianen, zou verslaan? La Squadra had al twaalf wedstrijden na elkaar géén enkel tegendoelpunt geïncasseerd. De held die Zoff zou vloeren was een nobele onbekende uit een onooglijk landje die op vier jaar tijd bijna 50% (47 van de 106) van de doelpuntenproductie van het nationaal elftal voor zijn rekening nam. De snelle en sterke aanvaller had geschiedenis geschreven door het beslissende doelpunt te scoren tegen Trinidad. De uitzonderlijke voetballer plaatste, hoogst persoonlijk, het eerste Caraïbisch land voor een eindronde van de wereldbeker. Een mirakel. Haïti debuteerde tegen Italië op 15 juni ’74 in het Olympia stadion (München). Onvergetelijk. Fachetti, Mazzola en Co werden een helft lang in bedwang gehouden. Aan het prille begin van het tweede deel gebeurt het ondenkbare: Haïti scoort. De doelpuntenmaker is de drieëntwintigjarige Manno Sanon. Hoewel de Azzurri uiteindelijk met 3-1 wonnen, is kleurling Sanon onsterfelijk op de Caraïben en op het Kiel. Na het WK trok de bekendste Haitiaanse voetballer aller tijden naar Beerschot waar hij zes jaar lang op handen gedragen werd door supporters, bestuur en andere voetballiefhebbers. Vandaag is de 61 jarige Sanon jeugdcoach in Orlando (VS).

 

Benieuwd of daar ook oerwoudgeluiden te horen zijn.

21:28 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hang de aap niet uit |  Facebook |

23-11-06

HARRY REDKNAPP

Ik mag beroepshalve in elke Belgische voetbaltempel van de Jupiler League bijna overal gaan en staan waar ik wil voor, tijdens en na de wedstrijden. Ook naast het veld. Een intense ervaring, vooral wanneer je zelf gevoetbald hebt, ongeacht het niveau, en van het spel houdt. De bedrijvigheid en de stress van spelers, officials, bobo’s , journalisten en publiek is onbeschrijfelijk. Steeds weer, week na week. De verwondering verdwijnt nooit.  

 

Het is ook altijd wat schrikken. Twee weken geleden heb ik de topper KRC Genk - Club Brugge van op de grasmat van het Fenix stadion mogen meebeleven. Op enkele meters van beide “banken”. Cornelis, ex-Bruggeling, werd verbaal aangepakt door de “Blue Army”, de harde kern van Club en voormalige Genkenaar Koen Daerden werd dan weer uitgefloten door de “Kop” van KRC. Niet flauw over doen, zo gaat dat nu eenmaal. Het is voetbal. De spreekkoren klinken ongemeen hard als je op het veld staat.

 

In 1994 was de flamboyante Harry Redknapp, de huidige trainer van Portsmouth (UK), assistent trainer van West Ham United. Tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tegen Oxford City kreeg “Hammer” Lee Chapman bakken vernederende scheldtirades over zich heen van een van zijn eigen supporters. De luidruchtige skinhead bleef, de hele eerste helft lang, verbaal op hem inhakken. Na affluiten draaide Redknapp zich om en vroeg hem “of hij even goed kon voetballen als praten”. De man schrikt. “Wel”, zei Redknapp, “ik ga je natte droom waarmaken: je mag voor West Ham spelen. Kom naar beneden en ga je omkleden”. Tien minuten later verscheen de man beduusd in de uitrusting van zijn

dromen op het veld. “Wie is dat?” vraagt een meegereisde journalist. “Wat?” antwoordt guitige Harry “heb je de wereldbeker niet gevolgd? Dat is de Bulgaar Tittyshev!” De supporter speelde de volledige tweede helft en scoorde. Echt gebeurd. De fan, de 27-jarige Steve Davies, was zes jaar eerder met amateurvoetbal gestopt. Het bestuur van West Ham was zo onder de indruk van de aanpak van Redknapp dat hij een maand later hoofdtrainer werd.

 

Van Davies hebben we nooit meer iets gehoord, maar ik ben ervan overtuigd dat hij heel even de gelukkigste man ter wereld moet geweest zijn. Waarschijnlijk nu nog. Al heel mijn leven droom ik hiervan. Met de helden mogen voetballen moet hemels zijn. Ik word zaterdag veertig.

 

21:45 Gepost door David Steegen in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: redknapp |  Facebook |

14-11-06

Gentlemen

Cercle Brugge is een mooie club. Ik houd van hun verleden, traditie en manieren. Cercle werd opgericht vanuit een katholieke school – de broeders Xaverianen, de “frères” – door mede-stichter en eerste voorzitter Léon De Meester.

 

De volgende Voorzitter, Raoul Daufresne de La Chevalerie, was trainer van de nationale ploeg tijdens de Olympische spelen van 1920. Op diezelfde Spelen verdedigde hij onze driekleur ook als tennis- en hockeyspeler. De hockeyploeg behaalde een bronzen medaille en de voetbalploeg won goud. De enige prijs ooit van de Rode Duivels. In het leger bracht hij het tot luitenant-generaal en tijdens W.O.II was hij bevelhebber van de Belgische Landmacht in Groot-Brittannië.

 

Cercle, een club van Gentlemen, een vereniging van Ridders en Baronnen. En erudiete academici. Frans Schotte, de minzame huidige preses en succesvol zakenman, is socioloog, Vlerick gediplomeerde en hij werkte een managementopleiding af aan de befaamde Universiteit van Fontainebleau. Cercle Sportif Brugeois doet me steeds denken aan het Britse Corinthians FC, opgericht in 1882. Het was een demonstratieteam dat bestond uit academici die uitsluitend vriendschappelijk speelden. Die zelf opgelegde regel werd hun ondergang. De Football Association, de Engelse voetbalbond, verbood vanaf 1888 alle bij hen aangesloten clubs de etiquette extremisten te bekampen. Corinthians FC gingen dan maar hun kunsten in het buitenland etaleren. Real Madrid nam zelfs hun maagdelijk witte uitrustingen over en in Zuid-Amerika blijft de erfenis van de gentlemen overleven dankzij de Braziliaanse topclub Sport Club Corinthians Paulista, genaamd naar de voetballende academici.

 

Vandaag heeft Cercle Brugge het niet makkelijk. Veel gekwetsten, weinig financiële armslag, tegenvallende resultaten en een doelman die twijfelt en door velen afgeschreven is. Bij andere clubs stond hij waarschijnlijk allang bij het groot huisvuil. Een journalist stelde vorige week zelfs dat “son meilleur arrêt serait celui d’arrêter sa carrière”. Ook de keeper zelf twijfelt. Zou hij nu niet beter stoppen of niet? Ondanks de woedende Vox Populi, de ondraaglijke twijfels van de doelman en de onverbiddelijkheid van de pers blijft de club kalm, beleefd en respectvol. Franky Vandendriessche mag zelf kiezen of hij speelt of niet. Mooi.

Gentlemen.

22:57 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: cercle brugge |  Facebook |

10-11-06

Zulte Waregem

Ik heb het plezier en de eer gehad om twee Europese verplaatsingen van onze Belgische topclubs te mogen bijwonen. In Milaan werd ik getroffen door subtiele overmacht van AC, de wijdverspreide goede smaak – iedereen is mooi in Italië – en het besef van voetbalnederigheid. Figureren in Europa, heet dat.

San Siro, voor nog geen tweederde gevuld, klonk als de scala van Milaan. De zangkoren zijn er verfijnd, afgestemd op heuse roodzwarte choreografieën. Gedisciplineerde Tifosi. “Siam’ venuto fin’qua, siam’ venuto fin’ qua per vedere segnare Kakà” (we zijn tot hier gekomen om Kakà te zien scoren) galmt over Milaan, uitgebracht door veertigduizend Milanista’s. Pucini op het voetbal. Ook de vijfduizend meegereisde Sporting fans ogen en klinken indrukwekkend. Europese klasse.

De VIP ruimte is minder select dan wat wij gewend zijn maar des te indrukwekkender. Onderaan de eretribune – de tribuna autorità – bevindt zich een zaal waar enkele honderden VIP’s samen ontvangen worden. Tafels met de fijnste pasta’s, smakelijke antipasti, kazen, fruit, dolci en verschillende soorten koffie staan er her en der uitgestald. Huizenhoge pilaren - met AC Milan logo – bepalen de indeling van de buffetten. Het mooiste is het terras met zicht op het hoofdveld. Je voelt er letterlijk voetbal. Alles begint en eindigt met voetbal in Italië.
De dag daarop spoor ik naar Londen om Tottenham Hotspur – FC Brugge bij te wonen. Doet wat denken aan duels uit de oude doos. Carl Zeis Jena – Lazio Roma, zoiets.

Het contrast met Zuid-Europa kan niet groter zijn, de beleving niet minder. Méér humor. Wanneer de derde goal valt, zingt het volledige stadion “can we play you every week?” (kunnen we niet elke week tegen jullie spelen?). Grimmiger ook. White Hart Lane bevindt zich niet bepaald in de mooiste wijk van Londen. “You’re french and you know you are” (“Jullie zijn frans en jullie weten het”) klinkt onheilspellend. Terwijl FCB beneden haar best doet, is de Blue Army een twaalfde man van Champions League niveau.

Op hetzelfde ogenblik speelt Zulte Waregem Sparta Praag weg.

Misschien was ik beter thuis gebleven. 

11:00 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zulte waregem |  Facebook |