31-08-06

STANDARD DE LIEGE

Wat een week. Zondagnacht (of liever, maandagmorgen) om 4u00 thuisgekomen na een avond RSCA-Club Brugge. Een puntendeling ware verdiend geweest. Rechtvaardigheid bestaat niet in voetbal. Gelukkig maar. Het genie is beloond geweest. Een briljante ingeving van de Egyptische magiër Ahmed Hassan en de koele Poema van het Astrid Park, Mémé Tchité, beslisten de topper in een koelbloedige, verleidelijke flits. Baseggio is niet meer. Mijn beste vriend, Stefan H., CFO van een internationaal topbedrijf, Belgische blauwzwarte expat in Londen, vader van drie prachtzonen en echtgenoot van sierlijke Trees, Chelsea "Headhunter" en bovenal lid van de VZW Club Brugge, even door voetbal gepassioneerd als ik, is er nog steeds van aangedaan. Ik weet niet wat ik ermee moet. Alhoewel, ik weet het maar al te goed. Mijn Brussels hart gloeit nu nog van geluk.

 

Wat een heerlijke nacht. Wanneer ik thuiskom ligt een van de mooiste geschenken klaar - gekregen van vriend Stefan, mijn huwelijksgetuige - die ik ooit heb mogen krijgen: een erfstuk van Stefan, een originele 16de Eeuwse kaart van (een deel van) Vlaanderen, met mijn gemeente en teergeliefde geboortestad Brussel op afgedrukt. Zelden zo ontroerd geweest. Ik mail terstond naar Stefan en zijn vrouw. Het is een eerbetoon aan de perfecte vriendschap en liefde voor hem, zijn vrouw en Hilde, mijn echtgenote. Brussel! Voor een keer had paarswit mogen verliezen van Club. Voor Stefan. Ik huiver nog wanneer ik de kaart bekijk en voel me bijna schuldig voor het technisch vernuft van de Anderlechtse Arabieren...

 

Maandagavond ruil ik het druilerige Brussel in voor het luchtige Oostende waar ik vrouw en kinderen uitgelaten aantref. Mijn dochters Anna (8j) en Julia (6j) zijn door het dolle heen. De verrassing is intens en groot. Fijn om je door je eigen vlees en bloed geliefd te voelen. Ik neem de liefde van mijn leven mee - Hilde - voor een verkwikkende wandeling op de zeedijk. De koningin der badsteden heerst. De prachtige pier neemt statig en rustig bezit van een wilde zee. De dijk is verlaten net als vele knusse restaurantjes. Na een paar heerlijke zeetongetjes te hebben verorberd (weer teveel lekkere frieten gegeten, dedju!) in "het kombuis" (van iseghemlaan, dichtbij hotel New Astor) werkgever van onze lieve vriendin - helaas met verlof vorige maandag - guitige Trui, wandelen we naar huis terug. Als ik oud ben zal ik ongetwijfeld een groot deel van het jaar in Oostende toeven. Dat staat bijna vast. Als ik heel rijk word, trek ik het andere deel naar Italië, mijn ander vaderland, naar Verona, als het even kan. Ik neem dan ook een seizoenskaart bij Internazionale Milano, even monumentaal als de Senaat, even mooi als de Grote Markt in Brussel en in hetzelfde jaar gesticht als RSC Anderlecht (1908), die andere mooiste club ter wereld. Inter verleidde mij in 1978, toen de Beverse Bob Stevens Inter uitschakelde na een wondermooie assist van Wim Hofkens. De Wase semiamateurs kegelden de trots van Lombardije uit de Europabeker. De Italianen dropen niet af. Ze stapten verslagen maar assertief, dominant, mannelijk, trots en kaarsrecht het veld af. "Hier moeten we tenminste nooit meer voetballen" zag je ze denken... 

 

Dinsdag zware training ondergaan op ce club, de veteranen van Ritterklub, 3de Provinciale, Afgezien maar aangeklampt.

'S avonds krijg ik een sms van een medewerkster die het ontslag van Johan Boskamp, de eerste buitenlands Gouden Schoen winnaar (1975) en de kersverse coach van Standard, voorspelt. Ik dank haar voor het weetje en denk aan de rondborstige Bossie, kampioen met RWDM in '75, kampioenenmaker van RSCA, een zegen voor de jeugd, integer en bijna belgisch boergondisch. De Rotterdammer is een geboren winnaar en heeft te lijden (2 op 12) in Luik. De gevoelsclub lijkt hem op het lijf geschreven maar het wringt. Ik wens bijna dat het waar is. Zoveel leed verdient hij niet. Boskamp is onschuldig. Om in Luik succes te hebben moet je Raymond Goethals heten, of André Riou of nog beter: Cor Van der Hart, de Nederlander die begin jaren 70 de viriele stijl in Luik introduceerde. Hij maakte van Standard een mannenclub. Al 24 jaar is Standard op zoek naar haar geweldig verleden. Waar zijn ze gebleven, de venten van Luik? Theo Poel, kom terug!

 

Woensdag is het zover. Bossie ligt eruit. Genadeloos. Rechtvaardigheid bestaat niet in voetbal. Nietwaar Stefan?

 

Ach, Johan Boskamp, moest u dit lezen, Standard paste niet bij u. Geniet van de sabbat. Mijn  respect heeft u, voor wat het waard is...   

 

 

21:32 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-06

Oostende

Mijn lieve vrouw en ik hebben, de midlife in het zicht en onze ongebreidelde liefde voor het nageslacht (twee dochters) voortdurend in het hart en in gedachte, een appartementje aan de kust gekocht. Als rustpunt en belegging. Nu, ik haatte de kust. Ik ben een Brusselaar die erg verknocht is aan zijn (hoofd)stad. Ik houd ook van de Belgische chaos, de tegenstellingen en heb een natuurlijke afkeer van uniformiteit, tenzij het om voetbal gaat waar en herkenbarheid in stijl en (club)kleuren nogal essentieel zijn om de stammen te onderscheiden.

 

De Vlaamse kust heeft voor mij altijd synoniem gestaan voor eenzijdigheid. U bent vertrouwd met de clichés: in Knokke de parvenu's, in Oostduinkerke senioren en kinderen en in St Idesbald de (pseudo)kunstkenners...Vergeef me zoveel overdrijving (latijnse roots). De kust is nooit echt mijn ding geweest.

 

De voorbije weken ging ik echter, uit liefde voor mijn gezin, naar Oostende om te acclimatiseren aan de omgeving, om het intense geluk van de dochters (8 en 6 jaar) te beleven en Hilde, mijn echtgenote, haar stralende gelukzaligheid tot mij te nemen.

Wanneer mijn drie meisjes content zijn, ben ik het ook. 

 

Welnu, sta mij toe om even hulde te brengen aan Oostende en mijn voormalige bekrompenheid vaarwel te zeggen. De hoofdstad van de kust is een heerlijk stad, helemaal op mijn maat gemaakt. Het is alsof ik in de gezelligste wijk van "mijn" stad, Brussel, vertoef met daarachter de zee. Ik doe alles te voet - ik heb zelfs een caddy gekocht om boodschappen te doen -, ik fiets er vele tientallen kilometers om mijn stresshoofd te ledigen en ik ga elke avond moe en ontspannen slapen. Ook onze Oostendse vrienden, Pascale en Trui, zijn waardige vertegenwoordigers van hun stad. Hartelijk en hulpvaardig leiden ze ons rond in Arno's geboortestad.

Het allermooiste aan Oostende is dè tegenstelling. Armoede, rijkdom, boergondisch genieten en een eigen, typische volksaard zijn de algemene delers van de enige echte stad van de kust...

 

Ik zal nooit definitief verhuizen maar Oostende heeft al een grote vernieuwing in mijn leven geintroduceerd: ze helpt me te ontspannen, een eigenschap die ik nooit aan de kust heb toegemeten...

 

Grazie Oostende

18:05 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |