31-08-06

STANDARD DE LIEGE

Wat een week. Zondagnacht (of liever, maandagmorgen) om 4u00 thuisgekomen na een avond RSCA-Club Brugge. Een puntendeling ware verdiend geweest. Rechtvaardigheid bestaat niet in voetbal. Gelukkig maar. Het genie is beloond geweest. Een briljante ingeving van de Egyptische magiër Ahmed Hassan en de koele Poema van het Astrid Park, Mémé Tchité, beslisten de topper in een koelbloedige, verleidelijke flits. Baseggio is niet meer. Mijn beste vriend, Stefan H., CFO van een internationaal topbedrijf, Belgische blauwzwarte expat in Londen, vader van drie prachtzonen en echtgenoot van sierlijke Trees, Chelsea "Headhunter" en bovenal lid van de VZW Club Brugge, even door voetbal gepassioneerd als ik, is er nog steeds van aangedaan. Ik weet niet wat ik ermee moet. Alhoewel, ik weet het maar al te goed. Mijn Brussels hart gloeit nu nog van geluk.

 

Wat een heerlijke nacht. Wanneer ik thuiskom ligt een van de mooiste geschenken klaar - gekregen van vriend Stefan, mijn huwelijksgetuige - die ik ooit heb mogen krijgen: een erfstuk van Stefan, een originele 16de Eeuwse kaart van (een deel van) Vlaanderen, met mijn gemeente en teergeliefde geboortestad Brussel op afgedrukt. Zelden zo ontroerd geweest. Ik mail terstond naar Stefan en zijn vrouw. Het is een eerbetoon aan de perfecte vriendschap en liefde voor hem, zijn vrouw en Hilde, mijn echtgenote. Brussel! Voor een keer had paarswit mogen verliezen van Club. Voor Stefan. Ik huiver nog wanneer ik de kaart bekijk en voel me bijna schuldig voor het technisch vernuft van de Anderlechtse Arabieren...

 

Maandagavond ruil ik het druilerige Brussel in voor het luchtige Oostende waar ik vrouw en kinderen uitgelaten aantref. Mijn dochters Anna (8j) en Julia (6j) zijn door het dolle heen. De verrassing is intens en groot. Fijn om je door je eigen vlees en bloed geliefd te voelen. Ik neem de liefde van mijn leven mee - Hilde - voor een verkwikkende wandeling op de zeedijk. De koningin der badsteden heerst. De prachtige pier neemt statig en rustig bezit van een wilde zee. De dijk is verlaten net als vele knusse restaurantjes. Na een paar heerlijke zeetongetjes te hebben verorberd (weer teveel lekkere frieten gegeten, dedju!) in "het kombuis" (van iseghemlaan, dichtbij hotel New Astor) werkgever van onze lieve vriendin - helaas met verlof vorige maandag - guitige Trui, wandelen we naar huis terug. Als ik oud ben zal ik ongetwijfeld een groot deel van het jaar in Oostende toeven. Dat staat bijna vast. Als ik heel rijk word, trek ik het andere deel naar Italië, mijn ander vaderland, naar Verona, als het even kan. Ik neem dan ook een seizoenskaart bij Internazionale Milano, even monumentaal als de Senaat, even mooi als de Grote Markt in Brussel en in hetzelfde jaar gesticht als RSC Anderlecht (1908), die andere mooiste club ter wereld. Inter verleidde mij in 1978, toen de Beverse Bob Stevens Inter uitschakelde na een wondermooie assist van Wim Hofkens. De Wase semiamateurs kegelden de trots van Lombardije uit de Europabeker. De Italianen dropen niet af. Ze stapten verslagen maar assertief, dominant, mannelijk, trots en kaarsrecht het veld af. "Hier moeten we tenminste nooit meer voetballen" zag je ze denken... 

 

Dinsdag zware training ondergaan op ce club, de veteranen van Ritterklub, 3de Provinciale, Afgezien maar aangeklampt.

'S avonds krijg ik een sms van een medewerkster die het ontslag van Johan Boskamp, de eerste buitenlands Gouden Schoen winnaar (1975) en de kersverse coach van Standard, voorspelt. Ik dank haar voor het weetje en denk aan de rondborstige Bossie, kampioen met RWDM in '75, kampioenenmaker van RSCA, een zegen voor de jeugd, integer en bijna belgisch boergondisch. De Rotterdammer is een geboren winnaar en heeft te lijden (2 op 12) in Luik. De gevoelsclub lijkt hem op het lijf geschreven maar het wringt. Ik wens bijna dat het waar is. Zoveel leed verdient hij niet. Boskamp is onschuldig. Om in Luik succes te hebben moet je Raymond Goethals heten, of André Riou of nog beter: Cor Van der Hart, de Nederlander die begin jaren 70 de viriele stijl in Luik introduceerde. Hij maakte van Standard een mannenclub. Al 24 jaar is Standard op zoek naar haar geweldig verleden. Waar zijn ze gebleven, de venten van Luik? Theo Poel, kom terug!

 

Woensdag is het zover. Bossie ligt eruit. Genadeloos. Rechtvaardigheid bestaat niet in voetbal. Nietwaar Stefan?

 

Ach, Johan Boskamp, moest u dit lezen, Standard paste niet bij u. Geniet van de sabbat. Mijn  respect heeft u, voor wat het waard is...   

 

 

21:32 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.