13-07-08

EEN STADION IN BRUSSEL

De culturele sector geniet in Vlaanderen drie maal meer overheidsteun dan de sportwereld. Het is niet anders in Brussel. De discrepantie is fundamenteel oneerlijk. Sport, in de brede zin, beroert, zowel actief als passief, minstens duizend maal méér mensen dan de culturele sector. Ouders zijn gerust wanneer hun kinderen voetballen, hockey spelen of aan atletiek doen. Volmaakte educatieve opvang. Ik begeef me op glad ijs. Soit. Jongetjes dromen van Kakà en Ronaldinho. Meisje van Clijsers en Henin. Niet van Perceval en Shakespeare.Méér dan twintig duizend mensen zijn bereid om jaarlijks gemiddeld 300 euro te betalen om  RSC Anderlecht een seizoen lang thuis te zien voetballen. Boussouffa en Vlcek. Bedragen waar de Koninklijke Vlaamse Schouwburg en de Ancienne Belgique alléén maar van kunnen dromen. Met het budget dat de Zinneke Parade jaarlijks krijgt van hogerhand – jawel, helemaal gefinancierd met uw en mijn geld – kan men op enkele jaren tijd de Rolls Royce der stadions bouwen in de hoofdstad van Europa. De Parade meandert één maal per jaar door de stad. Dit weekend kwam ik een oude schoolkameraad tegen. Na méér dan twintig jaar. Samen speelden we voetbal in de wijk en op de club, Sporting Club Union Progrès Jette. Hij liet inmiddels de hoofdstad achter zich en woont veilig in de rand. We lachten een nacht lang nostalgisch om de kleedkamer- en wedstrijd herinneringen. Die keer dat onze Brussels-Congoleze ploegmakker ons een lading porno boekjes wilde slijten. Tien frank stuk. De broers uit Sardinië, de fratelli Cubiddu, wiens vader een ijssalon uitbaatte op het Sint-Anna plein in Koekelberg, kochten de lading op. Eén voor allen, allen voor één. De authentieke Brusselse vezel. Eendrachtig in de verscheidenheid. Tijdloze verbondenheid dankzij sport. Daar kan géén toneelstuk of concert tegenop.Ons stadsgewest is ziek. De hoofdstad van Europa zal binnen de tien jaar géén UEFA Cup- noch een Champions League finale kunnen organiseren. Bij gebrek aan infrastructuur. Luik, waar de lokale overheid wèl bijspringt, zal de loef afsteken. Brussels, shame on you. De hoofdstad investeert liever in culturele activiteiten en tempels. Elitaire incest. Steeds weer hetzelfde kringetje ingewijden. De Cubiddu's zijn nog nog nooit naar de KVS gegaan. Honderd vleermuizen op nog géén honderd meter van de ring, enkele volkstuintjes, een sluikstort in het Laarbeekbos en communautair getouwtrek zullen het einde van een gezellige derde provincialer inluiden. Ritterklub Jette is ten dode opgeschreven. Een club waar allochtoontjes thuis zijn – méér dan vijftig procent van het contingent jeugdspelertjes -, een gemeenschap die méér dan vijfhonderd mensen bijna dagelijks verzamelt. Ritterklub Jette is het slachtoffer van kortzichtigheid en bestuurlijke dwaasheid. Brussel is géén sportstad. We vaardigen een aantal atleten naar de Olympische spelen in Beijing af en we herbergen de grootste club van het land. Het mag niet deren. De socio-culturele VZW’s zullen steeds weer overwinnen. Was Ritterklub een theatergezelschap, het probleem zou allang opgelost zijn. Gauw een Zinneke Arena, aub. 

20:31 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: het stadion van brussel |  Facebook |

15-02-08

VANDAAG

De voorbije weken weer fijne tijden gehad. Vandaag heb ik twee talenten samengebracht, een onwaarschijnlijke productontwikkelaar die de voetbalwereld aan het veroveren is - ik ga hem daarbij helpen - en het grootste zakelijk talent uit mijn vriendekring.

De man heeft een van de grootste on line reclme agenstchappen opgericht. ik leer bij elk gesprek bij. Way to go Gio.

Enkele dagen gelden mocht ik voetballen tegen mijn goede vriend Bart en een van mij Anderlecht idolen. Méér moet dat niet zijn. Twee keer gescoord. Mannen blijven jongetjes.

Ook professioneel gaat het lekker. Binnenkort halen we een grote sportcompetitie binnen...

De zoon van een goede Nederlandse vriend gaat naar AZ. Een Amsterdamse jongen, ontglipt aan het oog van Ajax...

Het boek over RSCA vlot lekker, daarna begin ik aan een nieuwe over seizoensrevelatie uit Brugge.

Het leven is goed

20:42 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: these days |  Facebook |

22-07-07

Flamengo

Ben in Rio de Janeiro aangekomen. De koning der Carioca's heeft me aan de chaotische luchthaven opgepikt. David Wilson Santos is 27, hij studeerde af als socioloog en is "fixer/driver/vertaler". Hij woont zelf in een armenwijk. Zijn vrouw speelde mee als actrice in "City of Angels". Hij beweert dat zijn wijk veilig is omdat een "goede" drugbende voor de goede gang van zaken zorgt.

 

We leven, in België, in het land van melk en honing. Ik ontdek op het web dat Leterme, onze toekomstige Premier, de "Marseillaise" verwart met "ons" volkslied "De Brabançonne". 

Cureghem in Brussel (de gevaarlijkste in Belgenland, naar verluidt) is Disneyland vergeleken met de Favella's van Rio.  Elke Braziliaan kent zijn volkslied. 

 

Rio is raar. Boeiend. Elk wijk heeft een andere geur. Hoe armer, hoe meer stank. "look" zegt David, die opvallend op wereldvoetballer Kakà lijkt, "de favella on your right is where Romario was born and grew up. Romario played for my team, Flamengo. My wife's team is Botafogo. What will I do with her? At least she doesn't support Vasco De Gama. they are shit. Man, I hate them so much...If I can, I drive around their stadium."

 

Ik houd van David Wilson Santos. 

 

Ik ben hier om mee gestalte te geven aan de producties van Euro1080 die dagelijks een aantal High Definition zenders de lucht instuurt. Alfacam, het zusterbedrijf, "capteert" de Pan American Games. Ofte de Olympische Spelen der America's. Méér dan 700 uur topsport gecapteert door Belgische Know How. We mogen fier zijn.

 

De regering heeft een aantal hypermoderne stadions neergepoot te midden de armoede. Speciaal voor de Games. Geen kat weet wat ermee zal gebeuren na afloop van de Pan Am's.

 

Intussen: overal voetbal, dag en nacht, buiten en binnen.

 

Morgen komt een droom uit: ik ga naar MARACANA. (voor de vrouwenfinale voetbal. Beter dan niets) 

 

 

 

18:14 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: rio de janiero |  Facebook |

19-07-07

Roberto Benigni in Oostende

Een jaar getrouwd (15/07/06). Er is veel veranderd sinds de mooiste dag van mijn leven. Privé gaat alles voor de wind. Professioneel stilaan ook.

Mijn blog is bijna even oud, ik nader de 365 dagen. 

Om te vieren trokken we dit weekend naar het andere Brussel, de Koningin der Badsteden, Oostende. De stad aan de kust is een schoolvoorbeeld van stadsmarketing. Er gebeurt altijd wat. We voelen er ons thuis. Dat vertelde ik enkele dagen eerder aan volksvertegenwoordiger en Oostendenaar Bart T.. Hij straalde, denk ik.

Dankzij onze fijne vriendinnen Trui en Pascale is onze integratie vlekkeloos verlopen.

 

Opwarming vrijdag in Café D’Ostende, mijnplein. Tussen “Achiel” en mijn geliefd "Pica Pica", vorig weekend brutaal verraden. Iets gegeten, wat bijgepraat en ontroerd Anna, onze oudste, gade geslaan die onmiddellijk geadopteerd werd door kelner Olivier. Een figuur. De beste “garçon” ter wereld. Immer vriendelijk, hartelijk en grappig. Hij deelt krijt uit aan de kinderen om het plein op te smukken, trekt zo nu en dan de stekker van het springkasteel – door alle terrashouders gefinancierd -, tot groot jolijt van ouders en kinderen ...Hij loopt en praat als Roberto Benigni (La Vita è bella) en heeft een gouden hart.

 

Na afsluiten van de zware werkdag rijdt hij enkele rondjes met de overgebleven kinderen op zijn mobilette. Zijn bazin is van Bradford. Lovely Sharon. Oostends met tongval uit Yorkshire en omgekeerd.

Haar echtgenoot is al even hartelijk.

Intussen speelt Buscemi alles wat zich DJ durft te noemen naar huis en delen de volwassenen veel menselijke warmte op het terras. Wereldtop.

 

Voor de ingewijden: Jürgen beheerst de drukte, Wim observeert, Pascale doet de ronde van de Horeca en laat zich feesten, Trui bewaart het overzicht,  Brusselse Didier en Tine genieten verrast mee van zoveel latijnse taferelen in West-Vlaanderen en sluiten de avond met ons af. De bubbels in de hand. Voor minder doen we het niet (voor de Keppie).

 

Zondag is hoogdag. De beste vader van de wereld – Ev. – is op bezoek. Hij komt even tot rust. Stoom afblazen in moeilijke tijden. Fietsen met mannelijk nageslacht en vervolgens op het strand genieten met de vrouwen. Girl Power onder de tien Jaar Anna, Aimé en Min spelen het strand plat en beleven de dag van hun leven.

Zusje en Greg komen er wat later bij. Pascale en Armande ook. Harmonie. Bij valavond, voor de derde keer, naar het beste terras van Oostende: café D’O. (ex aequo met Pica Pica). Trui komt erbij.

En Wolf, hij geniet. Misschien wordt even onvergetelijk voor hem als voor ons. bewondering.

 

Wat zie ik iedereen graag. Keppie op kop.

 

La Vita è bella. 

22:39 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oostende paradise |  Facebook |

Royal Nord

Tijdens de julimaanden van mijn kindertijd speelden we “Tour De France”. We verzamelden ’s ochtends en vertrokken om heuse tourritten te racen in de Brusselse straten en ver daarbuiten. Voor de eerste op de Grote Markt als apotheose van drie weken wielergenot. Ik reed, als enige, op een “Royal Nord”, de anderen op een rode of oranje “Ludo”. De fietscultuur was nog niet trendy. Mijn wielerhelden heetten Moser en rivaal Saronni, Merckx, Sercu en Fondriest. Franse – die lelijke paardestaart van Fignon - en Nederlandse renners – melkmuilen met een metalen brilletje - konden mij niet bekoren en toen later de eerste Amerikaan, Lemond, de dienst begon uit te maken, doofde mijn interesse stilletjes uit. ’s Namiddags gingen we voetballen en ’s avonds keken we naar de aankomst op TV.

Ik volg de Tour nog steeds, met een half oog. De schoonheid van de wielersport onderkennend, tracht ik mij over te laten aan de heroïek van Pozzato, Boonen en hun collega’s. Ze mogen allen, zonder uitzondering, op mijn eerbied rekenen. Een prachtsport, de ploegsport der individualisten. Vraag maar aan Steegmans.

Vandaag vertaalt mijn belangstelling zich in het ongeduldig afwachten van de wekelijkse en, naar mijn gevoel, superieure column in “De Morgen” van sportschrijver Hans Vandeweghe. Een echte persoonlijkheid. Een allrounder. Hij houdt oprecht van vele sporten. Vandeweghe is een van de laatste onafhankelijke journalisten. Goede banden met sommige atleten en andere sport- en media mensen hebben weinig of géén invloed op zijn schrijfsels. Hij opinieert moedig. De Gentenaar is eigengereid. Ik betrap er mij op dat de praatbarakken van Carl Van Nieuwkerke (één) en Mart Smeets (NOS) volledig aan mij voorbijgaan. De nieuwsflashes van het avondjournaal en de publicaties van Vandeweghe volstaan ruimschoots. Enkele jaren geleden kreeg ik nog een koersoprisping dankzij de enige Brusselse wielerprof sinds mensheugenis (Eddy Merckx), Koen De Koker. Géén kampioen maar een mooie atleet.

Dit weekend ging ik fietsen. Twee maal 43 kilometer. Horden wielertouristen kruisten mijn fietspad. Zestigjarige afgetrainde fanatici met geschoren benen, West-Vlaamse “treinen” zoefden mij geruisloos voorbij aan onwelvoeglijke snelheden. Lijden is eenzaam. Ronald Waterreus, voormalig sluitstuk van PSV Eindhoven en Oranje was liever wielrenner geweest. Het is louterend, het maakt het hoofd leeg. Jan Ceulemans maalde maandenlang, bijna dagelijks, honderden kilometers om zijn wrede verwijdering bij Club Brugge te verwerken. Franky Van Der Elst is er ook aan begonnen, samen met Willy Wellens. Yves Vanderhaeghe fietst zich te pletter om zijn conditie aan te scherpen. Gino Gylain, commercieel manager van FC Brussels is een taaie Flandrien. Dat komt van pas bij het werven van fondsen voor FC Brussels. Fietsen wendt depressies af en sterkt de ziel. 

Ik zal fietsen tot 3 augustus, de dag van KV Mechelen – RSC Anderlecht.     

22:26 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tour de france |  Facebook |

27-06-07

Vespa

Maandag 18 juni

 

Ik haat maandagen, sinds mijn schooltijd. Dat zal nooit veranderen. Kids hebben proefwerken. Meetkunde, vraagstukken...niet aan mijn dochters besteed. Ze hebben gelukkig verbeelding. Taalkundig en ongeduldig. De appel valt niet ver van de boom. Mijn lieve vrouw vangt ze goed op.

 

Dinsdag 19 juni

 

’s middags lunch met vooraanstaande leiders (en vrienden) van Belgische topclub. Interessant en amicaal. Ik geniet van de onpubliceerbare kleedkamer verhalen. Voetballers zijn kleine kinderen met te veel geld. Dat moet zo blijven. Het kleurt mijn verwondering.

 ‘S avonds diner met gezellige en talentvolle mensen van communicatiebureau Caipirinia. Happy after work :). Heerlijke avond. Wereld grondig hervormd. Te veel wijn gedronken.

 

Woensdag 20 juni

 

Oorpijn. Arme kinderen blijven worstelen met proefwerken. Lang vervlogen schooltrauma’s komen boven. “0,05 x 5,2 = ?”. Ik proef het stofferig krijt van de muffe klas weer. “Hoe lang nog?” vroeg ik destijds al tijdens het eerste lesuur aan de enige uurwerkbezitter van mijn klas. “Nog 20 minuten”. “Zo lang nog” mompelde ik moedeloos. Alsof het gisteren was.

Het ging wat beter met vriend E. Alles wordt beter, mijn vriend.

 

Donderdag 21 juni

 

Lunch met een van de rijkste mannen van België. Bewonderenswaardige self made man. Is benieuwd naar mijn inzichten inzake voetbal. Eenvoud siert.

’S Avonds jaarlijks etentje met mijn teamgenoten van de armste club van België, RitterKlub Jette . We zijn tweede geeindigd met de veteranen. Ik heb sinds descember niet meegespeeld wegens geknelde zenuw. Ouderdom. Goed gelachen. Vast besloten om volgende seizoen 2O goals te maken. 

 

Vrijdag 22 juni

 

Vergadering bij het Koninklijk Ballet Van Vlaanderen. Voormalige Antwerps schepen van Sport is er Directeur Communicatie. Fijne vrouw. Volgende week met de oudste naar “Sleeping Beauty”. Mannen in collants gaan bewonderen. Balletdansers zijn topsporters.

’ S avonds met Oostends "oestroegeen superduo" Pascal en Trui gaan eten in Vismet, hartje mooiste stad van de wereld (Brussel) . Chef is van Koningin der badsteden (2de mooiste stad). Daarna half en halfkes in Cirio. Ward was erbij. Gezellige avond.

 

Zaterdag 23 juni

 

VESPA GEKOCHT! 250 i.e.. Zwarte met Crème zadel.  Forza Italia. Ik mocht van eega er een bak op plaatsen. Gekocht in Anderlecht. Vespa in Anderlecht.

Nieuwe bril klaar*. Een week eerder gekocht in Oostende, bij Dreese. prachtige zaak. Forza Italia, Forza Prada. Lang gebeld met Stefan H.

Heerlijk en hartverwarmend gesprek.

Huwelijk Ollie O., in St Laureints, Eeklo. Andere Ollie, goede maat, linksback RSCA, aan onze tafel samen met verdediger Sam van RAFC. Bruidegom Ollie O. lijkt op zijn vader en grootvader. 

 

*Reactie van negenjarige dochter op mijn nieuwe bril: “dat is wel hip, hoor papa, bij de jeugd van tegenwoordig”

 

Zondag 24 juni

 

Samen met Julia, de jongste, spreekbeurt over Hockey gemaakt. “O papa, dat heb je mooi gemaakt, met die foto’s enzo. Kijk mama hoe mooi”. Trots.

 

Maandag 25 juni

 

Ik haat maandagen.

Mijn oudste moet vanavond vraagstukken studeren. Ocharme. “Dat is niet erg hoor papa. Dat doe ik graag. Daar zit tenminste een verhaaltje in”. Ontroerd.  

21:23 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vespa |  Facebook |

20-06-07

VOETBAL

IK MIS CLUB VOETBAL.

17 KEER PER DAG HET NET OP, VELE KRANTEN DOORNEMEN OP ZOEK NAAR TRANSFERS EN ANDER NIEUWS GROOT EN KLEIN.

TERGEND.

21:01 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetbal |  Facebook |

03-06-07

De Glimlach van Jerôme

Het voetbalseizoen wordt elk jaar ritueel afgesloten met het gala van de Profvoetballer van het jaar en de bekerfinale. “De Profvoetballer” is een authentieke voetbalprijs. Uitsluitend profvoetballers mogen de beste keeper, de beste jongere, de meeste sportieve voetballer, de beste trainer, de beste speler en de beste scheidsrechter kiezen. Ik mocht gepriviligieerd tussen het kruim van het Belgisch voetbal zitten. Ik zat tussen de vriendin van Lucas Biglia en co-Brusselaar Manu Ferrera, de assistent-coach van Standard. Ook Sergio Conceiçao en Michel Preudhomme, Daniel Zitka en De Wilde zaten in mijn buurt. Ik voelde me als een kind in een bollenwinkel, tussen de helden die week in week uit mijn humeur bepalen. Mijmerend over het voorbije voetbaljaar, kruiste mijn blik het gezelschap dat zich immer onwennig door de voetbalgemeenschap beweegt, de scheidsrechters. Ze zijn onontbeerlijk maar horen er nooit echt bij. Hondenstiel. Arbiters raken bekend door het negatieve, door hun fouten. De man in het zwart krijgt zelden erkenning.

Ik moest plots denken aan Tofik Bakhramov, de Russische lijnrechter van de WK finale Engeland – Duitsland in 1966. De finale van het rare doelpunt. Beide naties zijn aan elkaar gewaagd totdat Geoff Hurst de onderkant van de lat raakt en de bal loodrecht naar beneden stort. Volgens de Duisters op de lijn, volgens de Britten erachter. Lijnrechter Bakhramov (vandaag heten ze assistent scheidrechter) moest onmiddellijk op appel bij de zilvergrijze Zwitserse scheidsrechter Gottfried Dienst. Even later wees Dienst – overigens een goede naam voor een arbiter – naar de middenstip. Engeland gaf de voorsprong niet meer prijs. Wereldkampioen. Eenenveertig jaar later weet het men het nog steeds niet. Tot zelfs wereldvermaarde Universiteiten hebben talloze fondsen vrijgemaakt om uitsluitsel te krijgen over de meest controversiële goal uit de wereldvoetbalgeschiedenis. Tevergeefs.

Tofik Bakhramov, eigenlijk een Azerbeidjaan, werd in een klap wereldberoemd. De ex-voetballer, voortdurend gestremd door blessures, besloot al snel om scheidsrechter te worden. Na zijn dood in 1996 werd het nationaal stadion in Baku herdoopt tot de “Tofik Bakhramov stadion”. Enkele jaren later, net voordat Engeland een kwalificatiewedstrijd (WK) moest spelen tegen Azeirbeidjan, onthulde FIFA voorzitter Sepp Blatter in de hoofdtad een standbeeld ter ere van de heer Bakhramov. Geoff Hurst was, passend, aanwezig.

Toen vorige zondag de beste scheidsrechter verkozen werd, ging er een siddering van opgewektheid door de zaal. De winnaar stond wat onhandig op. Beduusd keek hij rond. Hij kon het niet geloven. Stamelend en zichtbaar ontroerd dankte hij een aantal mensen. Jerôme had het moeilijk. Hij verliet zijn geboorteland Gabon in 1995 om te studeren aan de Universiteit van Charleroi. Nog géén tien jaar later klom hij op tot de elite van de vaderlandse scheidsrechtersgilde. Jerôme is een verademing. Jerôme doet normaal. Hij is niet onfeilbaar en fluit letterlijk en figuurlijk met de glimlach. Zelden zoveel stressbestendigheid gezien. De man is dan ook opvoeder in de Brusselse instelling “La Sonatine” waar hij moeilijke jeugd op het rechte pad tracht te brengen. Geen wonder dat hij Sergio Conceiçao & co in toom kan houden. Alle voetballers houden van Jerôme. Hij is goed op weg om onze Tofik Bakhramov te worden, om de juiste reden.

Jerôme Efong Nzolo is de beste Referee van het land.

10:35 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

26-05-07

Paolo Maldini en Ukkel Callevoet

Zondagavond 20 mei

 

Gala van de Profvoetballer van het jaar in het casino van Spa. Ietwat vergane glorie maar mooi. Leuke afsluiter van de competitie met iets te weinig profvoetballers ter plaatse. Goede (tweetalige) show want uitsluitend over voetbal. De deugdelijkheid van het noorden tegenover de latijnse improvisatie. Belgisch surrealisme rules! Fijne avond gehad met de collega's van Studio 1; Vele oude bekenden gesproken. Iets te lang overigens.

 

Maandag 21 mei

 

Vader is jarig. Kater en vermoeid. Voor de eerste maal in jaren krachten opgedaan in fastfood keten. Ik voel ik me fysiek niet optimaal. Fijn e-mail verkeer met Bart B. (come sempre) en Chelsea boys in U.K., cheers. Veel humor “he shoots, he scores, he eats your labradors, Ji Sung Park, Ji Sung Park”.

Gelukkig met Stefan’s “temps suspendu” van zaterdag. CHELSEA!

Dag goed doorpsarteld.

 

Dinsdag 22 mei

 

Champions League finale moeten afzeggen wegens belangrijk contract voor Alfacam. Jammer maar het loonde de moeite. ’s Avonds gaan lopen met de Keppie. Detox.

 

Woensdag 23 mei

 

39 redenen om gelukkig te zijn. I saw some scousers crying and I enjoyed it. Ik kan het - 29 mei 1985 - hen nog steeds niet vergeven. Weer niets voor “hen”. Goed.

De schande van Istanbul uitgewist. Il bel Paolo era magistrale, un rè.

Winnen is weer Italiaans. Niemand die zo goed in de weg kan lopen als Pippo, de man waarvan we nooit zullen weten of hij eigenlijk kan voetballen. De grinta van Gattuso, Kaka beslist de wedstrijd...En zeggen dat ik voor Internazionale ben.

 

Donderdag 24 mei

 

Hard gewerkt. Chris van RSCA op bezoek. Fijne vergadering en veel plezier gehad. Erkenning en wederzijds respect. Bart started a company. Top. Dieumerci Mbokani naar Standard. Djudejudedju.

 

Vrijdag 25 mei

 

“He won it five times, he won it fives times, Paolo Maldini won it five times”. Ik geniet van de mooie blog van mijn goede vriend Dirk D. (zie links). Doe zo verder. En anglais en plus! 

Michel L.: merci, tu es un homme juste et honnête. L’omerta sévit à partir d’aujourd’hui. Respect.

Avond: topfeest in Ukkel/Calevoet van Frank en Els met Hans en Natasha en Tom en Anja en Jacquot en Inge en Tamara en Jacques en vele anderen...Al het negatieve een nacht lang verdrongen. Fijn om goede vrienden te hebben. Laat de midlife nu maar beginnen, dat we er avanf zijn. We zijn – bijna - allemaal 40. 

Het was een feest waar de DJ een balans kan lezen en het personeel Brussels kan spreken.

 

Zaterdag 26 mei

 

Nog geen midlife in zicht. 

Moet veteranen toernooi aan mij voorbij laten gaan: overslapen en ziek (bloeddruk schommelingen). Dan toch begin midlife? De makkers zullen lastig zijn. Goede vriend ontmoet Alain D., ex profvoetballer en nu spelersmakelaar. Hij bevestigt: Izzet Akgül gaat van Charleroi naar SV Roeselare. Een Scoop op mijn blog J

Zou het dan toch waar zijn? Dat sommige mannen om de drie seconden aan voetbal denken ...Straks bekerfinale in een VOL stadion. Even 29/5/85 vergeten. Weer drie seconden voorbij. Heb Michel P., Pierre F. van Standard, Luc D; en Filips D. Van Club Brugge succes gewenst. Dat van drie seconden klopt niet, het is om de twee seconden.    

 

19:41 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: paolo maldini |  Facebook |

13-05-07

subbuteo

Jan Bucquoy is een opmerkelijk man. Hij krijgt de Vlaamse minister van sport en cultuur zover om een Brussels café, De Dolle Mol, waar al jaren niemand méér komt, met belastingsgeld open te houden. Tweeduizend euro per maand, het maandloon van de Burgervader van Damme. We mogen hopen dat de maatregel onder “cultuur” valt. Taartengooier Bucquoy wil er een kunstenaarscollectief in onder brengen. Op café? Dee zelfverklaarde subversieve – nu mèt staatssteun - anarchistische filmmaker en kunstenaar houdt ook van voetbal. Hij was supporter van Racing Harelbeke. Failliet gegaan, mede omdat niet erg veel mensen de schrale tribunes bevolkten. Het nieuwe Harelbeke vecht tegen de degradatie in de derde klasse A. De club heet vandaag Sporting West en heeft weer geldzorgen. Misschien kan de Minister hier ook een (financieel) handje toesteken?

De wereld zit vol rare vogels.

Als kleine jongen zocht ik, na tragische nederlagen en glorierijke triomfen van de clubs waar ik van hield, toevlucht tot een geweldig voetbalspel: Subbuteo. Halfweg de jaren zeventig werd het RWDM van Johan Boskamp Europees uitgeschakeld door Athletico Bilbao. Ik was er het hart van in. Na de wedstrijd rende ik naar huis en herspeelde de wedstrijd met mijn Subbuteo. Anderhalf uur later won RWDM de Europacup 1 na een bloedstollende finale, 2-1 tegen FC Carl Zeis Jena (altijd leuk om Duitsers te verslaan). Peter Adolph, Queens Park Rangers supporter, ambtenaar op het Brits Ministerie van pensioenen en ornitholoog - Subbuteo komt van “de Falco Subbuteo”, een of andere valk - heeft het spel net na de tweede wereldoorlog ontworpen. De Britten hadden nood aan vertier na vijf donkere oorlogsjaren. Het werd al snel een wereldhit. De eerste Subbuteo wereldbeker werd georganiseerd in augustus, 1970 in het prestigieuze Savoy Hotel, Londen. Bobby Moore en Gordon Banks, Engelse internationals en net terug van het “echte” WK in Mexico woonden de finale bij. België verloor jammerlijk van West-Duitsland, 2-0. Het wonderbaarlijke voetbalspel werd zelfs het onderwerp van een heuse hit. In “My Perfect Cousin” van The Undertones zingt Feargal Sharkey dat zijn neef “always beats him at Subbuteo ‘cos het flicked the kick (...),” (hem altijd verslaat met Subbuteo omdat hij zijn schoten “knakte”). BBC Schotland produceerde een dramareeks gebaseerd op de exploten van het fictieve Real Falkirk, de meest prestigieuze Subbuteo club van het land. Vandaag is Subbuteo verdrongen door Playstation maar het blijft cult, voetbalnostalgia. Het internet staat vol met subbuteo websites (www.littleplasticmen.co.uk is adembenemend).

Subbuteo is een wezenlijk onderdeel van de voetbalcultuur, al méér dan een halve eeuw.

Misschien moet Jan Bucquoy er een tentoonstelling met zijn vrienden en vriendinnen aan wijden in De Dolle Mol, kwestie van echte mensen en niet alléén rare vogels over de vloer te krijgen.

Wat denkt u Mijnheer de Minister? Of is dit project niet marginaal genoeg?

 

17:39 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: subbuteo |  Facebook |

Kampioen

29

17:35 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: rsca |  Facebook |

09-05-07

Sclessin brandt

Wanneer de hoofdstad in Luik nederdaalt, brandt Sclessin.

Standard haalt dit seizoen (misschien) eindelijk een prijs. Met wat geluk gaat Brugge eraan. Hoewel, je met Standard Luik het nooit echt weet.

Daniel Zitka, trek het je niet aan. De gewonnen punten in de competitie mken alles goed. Jammer maar helaas. Sarr is een kleine winnaar, Oussalah is ook niet altijd zuiver...

Laatste opmerking: alléén Liverpool mag "You'll never walk alone" zingen. Dus stop met het door de stadions te laten schallen. Zing jullie eigen lied...

 

22:49 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: sclessin |  Facebook |

05-05-07

Klein Brussel

Na de strapatsen van het Anderlechts gemeentebestuur twee weken geleden, werd ik getroffen door intense droefheid en nostalgie. Het “David Platt” gevoel, naar de schaamteloze Brit die de Rode Duivels (WK ’90) met een gruwelijk oneerlijk en onvergetelijk mooi doelpunt naar huis schopte. Onherroepelijk en verlammend wreed. Jacques Simonet en zijn wijkcomiteetje hebben het Instituut Royal Sporting Club Anderlecht nu voorgoed uit de gemeente verjaagd. Ach, het comiteetje verdient de club niet meer. RSCA is de gemeente decennia geleden ontstegen. Anderlecht heeft Europa veroverd. Wereldvoetballers- en trainers hebben het gras van de heilige grond van het Astrid Park vereerd met bovenmenselijke voetbalkunst. Van Himst, Rensenbrink, Cruyff, Sinibaldi, Lozano, Vervoort, Jankovich, Vercauteren, Raymond Goethals, De Bree en Ruiter, Nielsen, Arnesen, Beckham en Giggs, Stankovich, Raï, Socrates, Antognoni en Signori, Lampard, Terry, Scifo, Kompany, François Van der Elst, Butragueno en Michel, Rep, Kaka en Maldini. De club wordt immer uitgenodigd om galawedstrijden tegen de Koninklijke uit Madrid te spelen. Het merk Anderlecht is bekender dan het merk Brussel, het amalgaam van negentien wijkcomiteetjes. Ach, Arsenal speelt ook niet meer in Arsenal. Waar maak ik me eigenlijk druk om?  

Toch zal ik het Lindenplein missen. En Michou van La Coupe aan de Théo Verbeecklaan, het enige echte Sporting museum.

Aan de hand van mijn vader opgaan in de kolkende paarswitte massa, in het tijdperk der mannen in trenchcoats, supporters met wollen mutsen met pompon, lange, door liefhebbende moeders, dochters en zusters liefdevol gebreide sjaals, de verwondering aan het supporterskraam van Santo Stefano, de dikke siciliaan. Daarna friet en een half uur voor de match “vak P” op, Papa’s hand vastklemmend. De massa gelijkgestemden had iets dreigends. De aftrap gegeven door meter Anny Cordy, de volkse Laekense  die lichtstad Parijs had verleid met het Brussels levenslied.  Ook voor eeuwig gegrift in het collectief geheugen: de scherp klinkend “Pontiac Tic Tac” en “Toyota, toyota, een formidabele wagen” reclame en de marskapel voor de wedstrijd. Na de match vliegensvlug naar huis rijden in de witte Peugeot 504 of was het toen al de beige Citroën CX? In stilte luisterend naar een bezwerende Jan Wauters afgewisseld met interviews met allerlei mensen die voor eeuwig mijn voetbalsmaak zouden bepalen. Thuis aangekomen nemen we de televisie in beslag en vergapen we ons aan de samenvattingen. Vader en zoon. Moeder gaat zuchtend naar bed. De volgende ochtend met verkleumde voeten voetballen met Sporting Club Union Progrès Jette tegen Denderzonen Pamel. Ik waan me Robbie Renensbrink, later Jankovich. Die had ook een dik gat. Ik heb het tenminste mogen beleven.

Binnenkort is het Constant Vanden Stock verlaten, de rest van het grondgebied gedoemd tot de inzichten van Jacques Simonet en oppositieleider Walter VDB, de volksmenner van de tweeduizend handetekeningen der verzuurden. Jammer dat Jan Matterne er niet méér is. Jo De Meyer (Simonet) en Romain De Coninck (Walter VDB) in het kijk-en luisterspel het “Dapperheidspleintje”.

Vanaf heden zondag op de N.I.R..

19:01 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: klein brussel |  Facebook |

28-04-07

Netwerk

Een goede vriend verovert Amsterdam en is privé aan het zweven (way 2 go B.!), een andere heeft een top job bemachtigd die hem op het lijf geschreven is – bij een pinten fabrikant - (Jef, un petit verre, on a soif) , de derde is aan zijn tweede start-up begonnen (C.Gates), de vierde, de vrouw van het gezelschap, is vanaf overmorgen verantwoordelijk voor alle nieuwe media bij een van de grootste uitgevers van het land. Ook zij zal succes succes oogsten.

Allemaal talentvolle lieve ex-collega’s die vrienden of tenminste goede kennissen werden. Ik ben gelukkig voor hen. Ook ik ben wonderwel terechtgekomen. Vele nieuwe projecten in het vooruitzicht. Nationaal en internationaal.

Het netwerk van het goede heerst. Zonder wraak of haat, integendeel. Eerder medelijden voor de fijne mensen die overblijven. Met hen komt het ook goed. Olie drijft altijd boven. 

You rule: Bart, Cedric, Clo & Jef maar ook Evert, Fulco, Giovanni, Stefan, Erwin en Sven en Billy, Frank en de Keppie...Alles werd onwaarschijnlijk beter.

10:03 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: amici |  Facebook |

27-04-07

Entente Bruxelloise

Argentinië-Brazilië vriendschappellijk in Brussel? Waarom niet? Het is een gewoonte geworden in de ons omringende landen. De trend is ingezet door Londen omdat vele topvoetballers voor Europese grootheden voetballen. Het bespaart de federaties dure reiskosten, langdurige afwezigheden en het brengt veel geld op. Doorslaggevend zijn de hypermoderne nieuwe stadions van pakweg Arsenal, Wembley en le Stade de France (Parijs). Deze evenementen zijn een wezenlijk onderdeel van de citymarketing van de organisatoren.    

Helaas, Brussel is een wereldstad zonder werelds stadion. De voetbalkathedraal van RSC Anderlecht is verouderd. Het zielloze Heyzelstadion (”Koning Boudewijn” is nooit ingeburgerd) was sfeervol voordat de Liverpoolse barbaren Laken aandeden op 29 mei 1985. De zoete romantiek van de vriendschappellijke wedstrijden op leven en dood tegen Nederland, mèt Christian Piot in doel en Raymod Goethals op de bank in één avond vernietigd. Daarna volgden droge, zielloze verbouwingen. We hebben 39 redenen om het definitief te vernietigen en een nieuwe ultramoderne en multifunctionele sporttempel neer te zetten. De tempel zonder weerga zal als een fenix over de stad waken. De Heyzel bruist immers maar een avond per jaar, tijdens de Memorial Van Damme. Het is ooit anders geweest.

Het eerste stadion van Racing Brussel, aan de Ganzenvijver in het poepsjieke Ukkel, is historisch. De oudste tribune van het land pronkt er nog steeds (1902). De allereerste interland van het vastenland (1904), België-Frankrijk (3-3),  werd er gespeeld voor 1500 toeschouwers. Van stadsmarketing gesproken. Racing Hockey Club werkt er haar thuiswedstrijden af en zamelt geld in om het stukje sportpatrimonium te restaureren. In 1946 verhuisde voetbalclub Racing naar het Drie Linden Stadion aan de Nymphenlaan in Watermaal Bosvoorde. Het is surreel, de Heizel in het klein, met perfect onderhouden staanplaatsen, maar liefst 40.000. Het megalomane Racing kreeg het maar zelden volgevoetbald, behalve op 11 november 1948 toen de Brusselse Entente met 0-3 de boot in ging tegen Torino.

Union St Gilloise voetbalt achter een geklasseerde gevel (1919). Union, elf maal kampioen van België, de ex-club van o.m. Jan Verheyen (vader van), speelde ooit voor 36 000 toeschouwers (1936) tegen Standard CL (4-1 astaamblèèft). De ex-club van Jos Smolders, Georges Leekens en heel even Rik Coppens, voetbalde in het Josaphatpark, Schaarbeek. Crossing was begin jaren zeventig een degelijke eersteklasser. Vandaag mag FC Kosova Schaarbeek in het mooie maar verloederde stadion (1914) spelen. Het stadion figureert in de Jaco Van Dormael’s filmklassieker en meesterwerk “Toto Le Héros”. Uccle-Sports, vandaag Ukkel-Léopold, was net voor en na de oorlog een erg populaire voetbalvereniging. Verfijnd, technisch voetbal, op maat van de Brusselse volksaard lokte dichte drommen supporters naar Neerstalle, gebouwd in 1936. Het veld, met een van de eerste drainage systemen, dateert van 1919.

In afwachting van een Brusselse Wembley, kan Onthaal en Promotie Brussel alvast stad(ion)wandelingen organiseren. Eerste halte: Le Vivier D’Oie in Ukkel.     

22:54 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

19-04-07

Kapitein H.

Sommige voetballers zijn voor eeuwig verbonden met één enkele club. Een kleine greep uit de lange “één man=één club” lijst: Jacques Teugels en RWDM, Alessandro Del Piero en Juventus, Sandro Mazzola en Internazionale, Jan Ceulemans en Club Brugge, Jean Janssens en Beveren, Roy Keane en Manchester United, Puskas en Real Madrid, Frank Lampard en Chelsea, Franco Baresi en AC Milan, Willem Van Hanegem en Feyenoord, Steve Dugardeyn en Moeskroen, Beckenbauer en Bayern München, Eric Gerets en Standard en Guy Marchoul en RSC Anderlecht. Stuk voor stuk clubiconen die, al voetbalden ze ooit elders – wie weet er nog dat Ceulemans en Marchoul voor Lierse hebben gespeeld? -,  voor immer de ziel van één enkele vereniging uitdragen. Uitzonderingen bestaan. Johan Cruyff en Hugo Broos. De eerste belichaamt zowel Ajax als FC Barcelona, “mas que un club” (méér dan een club). Cruyff is ook méér dan een voetballer. Hendrik Johannes Cruyff pleegde hoogverraad, na een ruzie over centen (tiens?), door Amsterdam in te ruilen voor Rotterdam in 1984. Hij leidde Feyenoord naar de dubbel. Maar dat is iedereen vergeten. De tweede, Humbekenaar Hugo Broos, is er ook in geslaagd zijn naam aan twee verenigingen te verbinden. De echte supporters - met veel voetbalcultuur - van Club Brugge en Anderlecht horen hem in hun armen te sluiten.

Ze worden schaars, de clubspelers. Het Bosman arrest. Bij Cercle Brugge heb je Dennis Viaene lopen, STVV heeft Delorge en Zulte Waregem Ludwin Van Nieuwenhuyze.

Stuk voor stuk trouwe clubsoldaten.

De ultieme clubspeler voetbalt echter in Brussel. Hij scoort bij zijn debuut voor RWDM, in ’95 tegen AA Gent. De negentienjarige blonde krijger verovert de harten van de BXL boys, de harde kern, door zijn bijna kinderlijke euforie uitsluitend met hen te delen. De meesten “eerste doelschutters” lopen meestal naar vader, moeder en, indien beschikbaar, naar de hoogblonde vriendin. In 2000 degradeert RWDM. De jonge belofte is er het hart van in. Zijn oprechte huilbui siert de nationale sportpagina’s. Mooi, huilende voetballers. Aan zijn ongeluk komt geen einde. Een zekere Freddy Smets – wat is daarvan geworden? – zet hem bij het huisvuil. Hij tekent een contract bij La Louvière, geleid door die andere oprechte voetbalman uit Diegem, Ariel Jacobs. Samen winnen ze de beker van België. Johan Vermeersch kan het niet meer aanzien en haalt zijn poulain terug naar de Charles Malisstraat waar intussen FC Brussels voetbalt. Alan Haydock is door het dolle heen. Terug thuis. Voor altijd. Zonder Kapitein Haydock draait het niet bij FCBrussels. Duizend bommen en granaten.

21:26 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: alan haydock, fc brussels |  Facebook |

Jean-Michel Jarre in Lint

Enkele weken geleden gescoord samen met de collega’s van Alfacam en Euro1080. 

De zusterbedrijven hebben samen de wereldpremière van Jean-Michel Jarre’s nieuwste CD/DVD “Téo & Téa” in beeld gebracht en uitgezonden naar een aantal kantoren van platenfirma Warner in Europa, in High Definition. Hoewel niet onmiddellijk mijn smaak kan ik alléén maar respect en bewondering voor de zoon van (filmmuziek) componist Maurice Jarre, opbrengen. Hij is professioneel, beminnellijk, kordaat en beschaafd.

In managementstermen: “een leader”.

Een week later heb ik de exclusieve showcase, aan elkaar gepraat door de immer charmante Martine Prenen (beroepsernst!), op HD1 (de sport & lifestyle HD zender)  geprogrammeerd.

Sinds twee april zijn onze zenders, cultuurzender EXQI en HD1, te zien op iNDi, de enige aanbieder van HD programma’s.

Ik heb gisteren twee goede vrienden samen gebracht die veel voor elkaar zouden kunnen betekenen. Het klikte.

Jarre, Prenen, de collega’s, de vrienden...voldoening zit in een klein hoekje.

21:23 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jean-michel jarre |  Facebook |

09-04-07

sporting boy

Royal Sporting Club Anderlecht is een Instituut dat soms onhandig afscheid neemt van haar vedetten. Juan Lozano verdween stilletjes langs de achterdeur na een aanslag van de beenhouwer uit Waregem, Ivan Desloover. Dubbele beenbreuk. Hij werd een paar maanden later fluweelzacht naar Eendracht Aalst verbannen. Robbie Rensenbrink, waarschijnlijk de grootste van het Astrid Park, rilde van de koude toen hij eenzaam onderuit zakte in de oncomfortabele plastic zitjes van de nationale luchthaven. De avond voordien, een zaterdag, had hij zijn laatste wedstrijd voor paarswit gespeeld tegen Beerschot (2-2). De supporters huligden hem voor de wedstrijd met een bos bloemen, dankbaar voor negen jaar absolute klasse en talloze - waarschijnlijk lang vervlogen - triomfen. Bloemen? Een afscheidswedstrijd en een standbeeld of toch minstens een straatnaam, “Rue Rensenbrink Straat – 1070 Anderlecht” ware stijlvoller geweest. Na de wedstrijd gaf elke speler zich over aan het gebruikelijke ritueel. Ook in de bus naar Brussel werd met géén woord gerept over het afscheid. De meest elegante Anderlecht speler ooit duwde, nog géén etmaal later, verstrooid zijn karretje naar de gate.  Robbie ging voetballen voor The Portland Blazers (VS). Belachelijk, alsof het Atomium naar Halmstad zou verhuizen.

Plots verscherpt zijn blik, een glimlach. Wijlen Fernand Beeckman, de legendarische verzorger met de walrus snor, stond achter hem om Pieter Robert Rensenbrink van de Jordaan veel succes te wensen. De enige vertegenwoordiger van de grootmacht die het nodig had geacht Robbie te groeten.

Sommige verdwijnen graag geruisloos. Mislukte transfers. Het gebeurt in de beste voetbalhuishoudens. Arsenal FC had in 1938 14.000 pond – ongeveer 20.000 euro, een hele som in diet tijd – betaald voor Bryn Jones, een aanvallend talent uit Wales. Tot in “The house of commons”, het Engels Parlement, werden vragen gesteld over zoveel waanzin. Na een erg flauw voetbaljaar vluchtte Jones in stilte naar Cardiff. Mede “dankzij” de invasie van Hitler in Polen. RSC Anderlecht ontsnapt ook niet aan de wetmatigheid. Herinnert u zich (o.m.) Koncilia, Swinnen, Terlecki, Villalba, Mc Kenzie, Brocken en Van Loen? Na het rampseizoen 1998-1999 mocht Anderlecht zich niet vergissen. Een Duitser, jawel (Neumann), was zeer tegen de zin van ere Voorzitter Constant Vanden Stock als trainer aan het rotjaar begonnen. Na een paar weken lag hij er uit. Constant heeft altijd gelijk. Dockx en Vercauteren namen over en zetten een legendarische remonte in - RSCA stond op een bepaald ogenblik laatste - en werd alsnog derde. Op het einde van het annus horribilis werd de ploeg vernieuwd. Bij gebrek aan ijzervreters,werden Besnik Hasi en Yves Vanderhaeghe naar de Théo Verbeecklaan gehaald. Het daaropvolgend seizoen werd RSC Anderlecht voor de 25ste keer kampioen van België. Nog géén jaar later bereikte paarswit als eerste en enige Belgische club ooit de tweede ronde van de Champions League. De verdienstelijke Hasi verdween enkele jaren geleden naar Lokeren.

Yves Vanderhaeghe speelde zeven jaar voor Anderlecht, werd vier keer kampioen en verzamelde 49 selecties voor de Rode Duivels. Deze winter keerde hij terug naar zijn eerste liefde, KSV Roeselare.

Hij werd getrakteerd op een ereronde en een fles wijn.

Yves is een Sporting boy. 

14:13 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: yves vanderhaeghe |  Facebook |

04-04-07

Oostende

De memorabele momenten van het voorbije weekend:

 

  • Vrijdag: op weg naar Harelbeke  (Radio 1) geboeid naar de geschiedenis van de paters scheutisten in China...West Vlaamse boerenzonen die territoria zo groot als Frankrijk moesten bekeren. Klonk als Fellini tot de 7de macht, Intussen Hollandse testspeler voor Club geregeld. Doe je best (Elrio E.) 

Vervolgens: Dinner party bij vrienden in Harelbeke. Vrienden en Harelbeke...Fellini tot de 8ste .

  • Zaterdag en zondag: Oostende. Wat houd ik van die stad. Marginalen, winkels, kleine en grote bourgeoisie, Madammen met hoeden en kleine dikke honden, liederlijke verzopen Mijnheren met rood aangelopen hoofden in versleten  lodens, travestieten en vissers, gelukkige ietwat naïeve walen wiens zonen Kevin en de dochters Kelly heten, pleintjesvoetballers van tussen 8 en 14j op de groentenmarkt (“ he meugt nie skieten in den bak carré”), Alle ballen op Lander. Zuipende en zingende engelsen ...,Fellini
  • Nog Zaterdag: Gefietst als een Flandrien. Met vrouw en kids gewandeld en gelachen. Omstreeks 18u00 gaan aperitieven met koppel die de vrouwenliefde toegedaan is, met hun dochters. Harmonie. Dan in Nieuwpoort de nieuwe winkel van een vriendin bezocht. Champagne drinken in trendy bar waar kinderboeken verkocht worden en de kelner van Molenbeek is. Vervolgens in Steenkerken gaan dineren (Thaïs!) bij rasechte Brusselaar en Veurnense schone met Afrikaanse roots. Ook aan tafel: een koppel die de herenliefde toegedaan is. “Hij”: halfbloed uit Veurne, métis/adonis met West-Vlaams accent, je kan niet alles hebben. De andere “hij”: Carolo met een dochter van 13 jaar. choco. Met mijn dochter van 7 om half één ’s nachts gesnookerd. Fellini tot de 10de.
  • Zondag: Kranten. Geleerd dat onder het Stadion Triffet (niet verwarren met Tivoli) van La Louvière een Vélodrôme schuilt waar de eerste Flandriens kwamen koersen. De wijk was een concentratiewijk van Vlaamse economische migranten (19de eeuw, cfr Boek "Arm Wallonië)). Maar vooral geboeid in “The Damned UTD” (David Peace) zitten lezen op Mijnplein bij Pica Pica het beste apéro café ter wereld, fantastisch boek over Brian Clough (ik haat Don Revie!), het enige memorabele wat Middlesbrough ooit voortgebracht heeft...

Besloten om ’s avonds aan zee te blijven overnachten. Iedereen content. Veel zon. Franco Cosimio Panini, een van de vier uitvinders van mondiaal plakplezier en dito nostalgie gestorven. Kort interview aan De Morgen gegeven over jongens en voetbalplakboeken...Vandaag (Maandag) op Radio2. Panini, Fellini, Oostende, Brian Clough, spelende kinderen (de mijne), de keppie naast mij...la vita e bella

Avond: FCB weer de boot in. Wordt erg triest. Onverschilligheid. Wereldse Van Holsbeeck in Studio 1 (VRT) avond afgesloten met topaflevering van The Soprano’s (“get some “shines” (zwarten, nvdr) to fuck Bevalacqua”, Tony S.”Adriana is a cunt” Tony S., “can you even imagine how lonely it is at the top?”, Tony S.... ) en MOTD2 (genoten van verlies Arsenal, even if I hate Liverpool)

Maandag: werk, straks RTBF (ook Fellini) waar ik Panini en Stade Triffet heb mogen duiden, na de uitzending lang gekeuveld met de machtigste man van het Belgisch voetbal. Interessant.

 

08:10 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oostende |  Facebook |

23-03-07

Vrouwen en Voetbal

Honduras en El Salvador zijn rivalen. Vooral als het over voetbal gaat. Aan het begin van de jaren tachtig moest de ster van Honduras, aanvaller Orlando Rodriguez op trainingskamp met zijn ploegmaats van de nationale ploeg.

 

Zijn vrouw zag dat echter niet zitten. En hoe. Ze verbrandde zijn hele garde-robe en deed hetzelfde met zijn wagen.

“Je kan niet naakt voetballen?” riep ze hysterisch.

 

“Mijn vrouw is gek, maar ja, zo is ze nu eenmaal”, mompelde de aangeslagen Orlando...

Vrouwen en voetbal...  

20:05 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrouwen |  Facebook |

22-03-07

Het Salon Van Chatel

Ik ken sinds kort een vrouw met een onnoemelijk charisma. Ze betovert elk gezelschap met de ene "bon mot" na de andere. Ze had Parisienne kunnen zijn. Gelukkig komt ze van Amsterdam. Zelden zoveel humor, "gochme" en cultuur in een vrouwelijk persoon mogen beleven. Uniek. Haar hart is goed, le fond est bon, de vorm ook. Verrijkende ontmoeting met Nicoline, zo uit een roman van Simon Carmiggelt gestapt.

Ik heb ook Gwen ontmoet. Ze draagt, stijlvol en sportief, de toekomst in zich. Haar gemaal – waarover later meer – is haar heer, steun en toeverlaat. Een leven van glamour en glitter liet ze achter zich om plaats te maken voor het echte leven: haar kinderen, de ultra-atleet van boven de Moerdijk en haarzelf. Intelligent en assertief, zo kennen we haar.

Ik ken sinds kort een man die zeilboten ontwerpt. Hij studeerde geneeskunde, was leider van een vermaard internationaal reclameagentschap, doet in immobiliën en leidt twee top restaurants. De subtiele hedonist schrijdt door het leven als "The Great Gatsby" van de lage landen. Hij veroverde zijn levensgezellin, Nicoline, weet u wel, al dansend en met enkele geslaagde volzinnen. Le beau Charles ontvoerde haar naar Frankrijk alwaar hij zijn rivaal briljant en technisch wegspeelde, zonder handgemeen. Charles had een achternaam met een kleine "d" kunnen dragen. Van mij krijgt hij alvast de titel "Burggraaf van Amsterdam"

Meyndert hoort bij Gwen. Hij oogt als een Romeinse veldheer. Maar met een permanente glimlach. Onvervaard overmeestert hij de natuur. Zijn zonen zijn heilig en nu al weerbaar. Weinig kinderen gaan kamperen op militaire domeinen met papa. Als rechtgeaarde Nederlander bezit hij de gave van het woord. Kent u het verhaal van "Het lek van PEC en de bolle van Zwolle".? Hij zal het u met plezier vertellen, de man die 89km lang gaat joggen in een Zuid-Afrikaans stadspark. Of was het een Natuurpark? Zo nauw stekt dat niet voor de ultraman.

Mark kende ik al een beetje. Deze ingetogen persoon is bedrijfsleider. Het moet fijn zijn om voor hem te werken. Rustig en klaarkijkend beweegt hij zich door het leven. Veel fantasie is niet aan hem besteed. Dit betekent niet dat hij saai zou zijn. Oh neen, verre van. Mark is grappig en boeiend. Hij leeft graag en goed. Zoals elke Belg. Hij neemt zichzelf nooit au sérieux, ook zoals elke Belg. Fijn hem te kennen.

Zijn vrouw Cynthia, voortdurend glimlachend, is minder ingetogen. Ietwat exhuberanter. Ze lijkt, nu ja, ondeugend. Die ogen. Ze laaft zich volgaarne aan sociaal contact. Ze past perfect bij Mark – ying en yang - en is bovendien goed in cijfers. Leidster van een hockeyvereniging, hoort ze in de hogere Antwerps/Nederlandse kringen, maar geniet het meest van eenvoud. Ze is tenslotte Limburgse.

Dan is er voornamelijk mijn persoonlijk levenslichtpunt, de Keppie. Rechttoe, rechtaan, zonder franjes. De moeder van mijn kinderen straalt altijd en verdraagt mij meestal. Ongetwijfeld haar grootste talent. De liefde van mijn leven stelt nooit ofte nimmer teleur, niet thuis, niet elders. Daar zijn duizenden getuigen van. Ik ben kroongetuige. E bella, la mia moglie.

De gastvrouw van het salon van Châtel is onbeschrijfelijk. Een poging. "Une femme du monde, mais jamais mondaine », zouden sommige beweren. Met opgeheven pink. Haar talent is dat ze polyvalent is. De meesten noemen haar Trees, anderen Thérèse. Het hangt van de omstandigheden af. Goedheid, schoonheid en doortastendheid bepalen haar opvallende verschijning.

Eindigen doen we met "Il Marechallo", Granturismo, de natuurlijke leider met een hart en veel zelfspot. Zijn donkere voetbalkant laten we in deze geschriften achterwege. Daar kan hij weinig aan doen. Zoals eerder vermeld is zijn peperkoeken hart minstens even groot als zijn lichaam. Sluw, slim en strategisch bemeestert hij het lot. Stefan stelt altijd gerust. Op zijn voorwaarden natuurlijk.

Het leven is fantastisch. Vooral sinds het geweldig weekend in Châtel

19:47 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vriendschap |  Facebook |

11-03-07

STRAKS

Het is vandaag lente. Straks met mijn vrienden naar KRC Genk - RSCA.  

Het leven is mooi...

15:08 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-07

Mbark

Moest ik Nederlander zijn, dan had ik een seizoenskaart van Ajax Amsterdam. Ik houd van de branie, de gochme, het technisch voetbal, liever mooi voetbal en verlies dan omgekeerd, de niet aflatende zelfkritiek en arrogantie. Ongebreidelde ambitie ook. Het is nooit goed genoeg. In de Arena, het kille high tech stadion, galmt "Daar hoorden zij de Engelen zingen". Het levenslied gaat steeds weer door merg en been.

Ajax is Cruyff en omgekeerd. De Grootmeester, de man van "Elk nadeel heb z’n voordeel" – een quasi volmaakte levensvisie –, is een genie. Dit seizoen maken twee Belgen uit Kappellen het mooie weer bij de Nederlandse wereldclub. Tom De Mul en Thomas Vermaelen zijn zekerheden. Vooral De Mul past bij de club. Hij is dartel en snel. Een buitenspeler zoals ze in België al sinds 1830 niet meer maken. Ajax Amsterdam is de club van Youp Van ’t Hek, een van mijn favoriete cabaretiers. Rik De Leeuw is voor Sparta, toch een klasse of twee minder dan Ajax. Het Ajaxgevoel wordt briljant beschreven in David Endt’s "De Godenzonen van Ajax".

Terug naar België: enkele weken geleden ging ik naar Anderlecht kijken. Gewonnen van Sint-Truiden, ,niet meer, niet minder. Het mooiste moment was de huldiging van de nieuwe Gouden Schoen. De Nederlandse Marokaan of omgekeerd, Mbark Boussouffa, balvirtuoos, verdient de opperste individuele bekroning. Een voorbeeld van integratie, een grote persoonlijkheid.

Mbark Boussouffa is opgeleid door Ajax. Kan geen toeval zijn.

Op 4 februari speelde Ajax tegen aartsrivaal Feyenoord. Helemaal niets voor Rotterdam. Het werd 4-1. Eén wereldgoal van Demul. Ik mocht erbij zijn, met een "All Access pasje", vervolgens in de eretribune. Ik heb de godenzonen van dichtbij bewonderd en David Endt ontmoet.

 

De herinnering alléén al bezorgt me nog steeds slapeloze nachten.

16:20 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mbark boussouffa |  Facebook |

01-03-07

ARBEID ADELT (Niet)

 

Het voorbije jaar was fantastisch. Ik trouwde met Hilde, de vrouw van mijn leven, Italië werd wereldkampioen voetbal, Anderlecht landskampioen, mijn boek ("De zomer van Mexico ‘86", uitg. Van Halewyck) verkocht goed en ik vierde een onvergetelijke veertigste verjaardag samen met vele mensen ban wie ik houd. Beroepshalve ging het ook hard. Ik startte o.m. RSCA TV op. Van passie - voetbal, communicatie en media - had ik sinds 2005 mijn dagtaak gemaakt. Een beroepsleven gestoeld op bijna kinderlijke verwondering. Mooi en ontroerend. Ik werkte samen met professionals waarvan sommigen vrienden werden, ontmoette wekelijks mijn goden, de voetballers, en werkte samen met de "éminences", de Clubvoorzitters. Eind november werd ik dan ook hoogst positief geëvalueerd, mijn loon in- en aangrijpend aangedikt met de vanzelfsprekende bonus. Erkenning alom. Een onnavolgbaar jaar uit mijn persoonlijke geschiedenis. Hier had ik jaren voor gewerkt

Tot die vermaledijde 13de december 2006.

Na een goede vergadering met de mensen van Woestijnvis, stapte ik niets vermoedend het bedrijf binnen. Of ik even naar het kantoor van de personeelsdirecteur kon komen? De stem van de secretaresse klonk droevig en aangeslagen. Ik had niets in de gaten. Pas bij het binnenkomen van het kantoor, drong het door. De deur werd achter mij gesloten. Haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Ze kon het zelf niet geloven. De droom, die anderhalf jaar lang had geduurd, spatte crimineel uit elkaar. Woede, ongeloof, onbegrip maar vooral diepe, onvatbare droefenis. Met betraande ogen stamelde ze dat een bepaald persoon "het niet meer in mij zag zitten, de man een andere visie heeft", het had ook "niets, maar dan ook niets met talent en competentie te maken, integendeel", ik luisterde allang niet meer. Ik onderdrukte de geweldige krop in mijn keel en handelde zo trots mogelijk de vervelende administratie af. Negatieve wraakgevoelens wisselden af met positieve rustpunten als "nu kan ik eindelijk rustig naar de voetbal gaan, weer naar de cinema gaan, ik schrijf een nieuw boek…". De mens is sterk. Vooral als hij omringd is door een geweldige familie en oprechte vrienden. De steun van vrouw en kinderen ontroert me elke dag weer, een grote persoonlijkheid van het Belgisch voetbal leende mij spontaan een wagen, ik word dagelijks gebeld en gemailed, kortom, zonder hen raak ik er niet door. Ik geef het toe, het is soms nog moeilijk, maar de "dreun" weegt niet op tegen het besef van zoveel warmte, liefde en vriendschap te voelen.

Nog géén twee maanden later ben ik weer aan de slag bij een groot mediabedrijf dat pas echt met twee benen in de televisietoekomst zit.

2007 wordt nog beter.

21:45 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vreugde en verdriet |  Facebook |

12-12-06

DOMME VOETBAL

Echte voetballers doen alles om te winnen. Letterlijk.

 

In Mei 1936 reisde de Engelse nationale ploeg naar Wenen om een vriendschappelijke wedstrijd te spelen tegen Oostenrijk, destijds een vooraanstaande voetbalnatie. Op de ochtend van de wedstrijddag trok de Oostenrijkse coach Alfred Meisl naar het hotel van de Britten om hen vriendelijk en vrijblijvend uit te nodigen voor een kort bezoek aan de stad van Johann Strauss. De Engelsen gingen gretig in op het sympathieke voorstel en volgden de gastvrije Oostenrijker. Meisl vergastte “The three Lions” op een ware tocht, een onwezenlijk lange stadstoer, voorsteden inbegrepen. Het bezoek nam uren in beslag, bijna een volledige dag en alles…te voet. Geen wonder dat de vermoeide Engelsen diezelfde avond met 2-1 platgewalst werden. De allereerste nederlaag tegen Oostenrijk ooit.

Zo mogelijk nog dommer is wat Engeland captain Billy Wright presteerde in 1949 in Zweden. Het Rasunda stadion in Stockholm was die avond overgoten met een felle zon. Wright won de toss en koos om de eerste helft tegen de zon in te spelen, denkende dat de Zweden hetzelfde lot zouden ondergaan in de tweede helft. De Zweden leidden met 3-O na 45 minuten. Eindstand 3-1. Wat te denken van Spurs aanvaller Jermaine Defoe? De overigens geweldige vaardige voetballer presteerde het om zijn directe tegenstander, de Argentijn Mascherano van West Ham, openlijk te bijten als weerwraak op de zoveelste aanslag op pezen en kuiten. Ons aller Luis Oliveira deed hem dat voor mid jaren ’90 in de Serie A. Wat ook niet aan het lijstje der excentrieke voetbaldaden mag ontbreken zijn de baldadigheden van Bristol City’s Bradley Orr. De onstuimige jongeling plaatste een welgemikte kopstoot op het voorhoofd van ploegmaat Louis Carey tijdens een wedstrijd tegen Northampton. Orr werd uitgesloten. De reactie van wereldvoetballer Zinedine Zidane op het treiterend verbaal gedrag van de eenvoudige mandekker Materazzi is ook niet erg slim te noemen.

 

Ook bij ons gebeurt het. De uppercut van GBA speler Igor Lolo op Cecle Brugge verdediger Jimmy De Wulf is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Maar liefst 6 camera’s registreerden de aanslag. Voetbal is emotie vergoelijkt Beerschot voorzitter Jos Verhaegen de actie van Lolo.  Videobeelden als vijfde scheidsrechter? Zou dat nu ook zo dom zijn?

16:06 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: domme voetballers |  Facebook |

14-11-06

Gentlemen

Cercle Brugge is een mooie club. Ik houd van hun verleden, traditie en manieren. Cercle werd opgericht vanuit een katholieke school – de broeders Xaverianen, de “frères” – door mede-stichter en eerste voorzitter Léon De Meester.

 

De volgende Voorzitter, Raoul Daufresne de La Chevalerie, was trainer van de nationale ploeg tijdens de Olympische spelen van 1920. Op diezelfde Spelen verdedigde hij onze driekleur ook als tennis- en hockeyspeler. De hockeyploeg behaalde een bronzen medaille en de voetbalploeg won goud. De enige prijs ooit van de Rode Duivels. In het leger bracht hij het tot luitenant-generaal en tijdens W.O.II was hij bevelhebber van de Belgische Landmacht in Groot-Brittannië.

 

Cercle, een club van Gentlemen, een vereniging van Ridders en Baronnen. En erudiete academici. Frans Schotte, de minzame huidige preses en succesvol zakenman, is socioloog, Vlerick gediplomeerde en hij werkte een managementopleiding af aan de befaamde Universiteit van Fontainebleau. Cercle Sportif Brugeois doet me steeds denken aan het Britse Corinthians FC, opgericht in 1882. Het was een demonstratieteam dat bestond uit academici die uitsluitend vriendschappelijk speelden. Die zelf opgelegde regel werd hun ondergang. De Football Association, de Engelse voetbalbond, verbood vanaf 1888 alle bij hen aangesloten clubs de etiquette extremisten te bekampen. Corinthians FC gingen dan maar hun kunsten in het buitenland etaleren. Real Madrid nam zelfs hun maagdelijk witte uitrustingen over en in Zuid-Amerika blijft de erfenis van de gentlemen overleven dankzij de Braziliaanse topclub Sport Club Corinthians Paulista, genaamd naar de voetballende academici.

 

Vandaag heeft Cercle Brugge het niet makkelijk. Veel gekwetsten, weinig financiële armslag, tegenvallende resultaten en een doelman die twijfelt en door velen afgeschreven is. Bij andere clubs stond hij waarschijnlijk allang bij het groot huisvuil. Een journalist stelde vorige week zelfs dat “son meilleur arrêt serait celui d’arrêter sa carrière”. Ook de keeper zelf twijfelt. Zou hij nu niet beter stoppen of niet? Ondanks de woedende Vox Populi, de ondraaglijke twijfels van de doelman en de onverbiddelijkheid van de pers blijft de club kalm, beleefd en respectvol. Franky Vandendriessche mag zelf kiezen of hij speelt of niet. Mooi.

Gentlemen.

22:57 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: cercle brugge |  Facebook |

10-11-06

Zulte Waregem

Ik heb het plezier en de eer gehad om twee Europese verplaatsingen van onze Belgische topclubs te mogen bijwonen. In Milaan werd ik getroffen door subtiele overmacht van AC, de wijdverspreide goede smaak – iedereen is mooi in Italië – en het besef van voetbalnederigheid. Figureren in Europa, heet dat.

San Siro, voor nog geen tweederde gevuld, klonk als de scala van Milaan. De zangkoren zijn er verfijnd, afgestemd op heuse roodzwarte choreografieën. Gedisciplineerde Tifosi. “Siam’ venuto fin’qua, siam’ venuto fin’ qua per vedere segnare Kakà” (we zijn tot hier gekomen om Kakà te zien scoren) galmt over Milaan, uitgebracht door veertigduizend Milanista’s. Pucini op het voetbal. Ook de vijfduizend meegereisde Sporting fans ogen en klinken indrukwekkend. Europese klasse.

De VIP ruimte is minder select dan wat wij gewend zijn maar des te indrukwekkender. Onderaan de eretribune – de tribuna autorità – bevindt zich een zaal waar enkele honderden VIP’s samen ontvangen worden. Tafels met de fijnste pasta’s, smakelijke antipasti, kazen, fruit, dolci en verschillende soorten koffie staan er her en der uitgestald. Huizenhoge pilaren - met AC Milan logo – bepalen de indeling van de buffetten. Het mooiste is het terras met zicht op het hoofdveld. Je voelt er letterlijk voetbal. Alles begint en eindigt met voetbal in Italië.
De dag daarop spoor ik naar Londen om Tottenham Hotspur – FC Brugge bij te wonen. Doet wat denken aan duels uit de oude doos. Carl Zeis Jena – Lazio Roma, zoiets.

Het contrast met Zuid-Europa kan niet groter zijn, de beleving niet minder. Méér humor. Wanneer de derde goal valt, zingt het volledige stadion “can we play you every week?” (kunnen we niet elke week tegen jullie spelen?). Grimmiger ook. White Hart Lane bevindt zich niet bepaald in de mooiste wijk van Londen. “You’re french and you know you are” (“Jullie zijn frans en jullie weten het”) klinkt onheilspellend. Terwijl FCB beneden haar best doet, is de Blue Army een twaalfde man van Champions League niveau.

Op hetzelfde ogenblik speelt Zulte Waregem Sparta Praag weg.

Misschien was ik beter thuis gebleven. 

11:00 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zulte waregem |  Facebook |

31-10-06

FAITS DIVERS

De tiende speeldag blijft me bij.

De shirtsponsor van Germinal Beerschot Antwerpen, restaurantketen Quick, eiste, na het schandalige gelijkspel – met 11 tegen 8 – tegen Sporting Charleroi, bij monde van een woordvoerder het ontslag van trainer Marc Brys. De man fulmineerde dat “als bij ons een restaurant slecht draait, de directeur ook aan de deur wordt gezet (…) en zet dat maar duidelijk in de krant!”. Dit opmerkelijke feit werd uitvoerig in de (Nederlandstalige) pers behandeld. Dagen nadien mocht Brys nog eens uitleggen hoe beschaamd hij wel niet is en technisch directeur Aimé Antheunis herhaalde zijn steun aan zijn trainer.

De hogere instanties van de fast food keten snoerden eerst de mond van de Beerschot-gevoelige woordvoerder en haastten zich vervolgens om de “goede samenwerking tussen het bedrijf en de club” te benadrukken. Emoties vervliegen snel. Ook zo met “la descente aux enfers” van FC Brussels preses Johan Vermeersch. De bezeten redder van FC Brussels liet zich even gaan. Ontoelaatbaar maar géén halsmisdaad. Een stadionverbod zou eigenaardig zijn. Een andere straf niet. De aanklagers hebben alleszins wat meer kranten en magazines verkocht en hogere kijk- en luistercijfers gehaald. Wat gezegd van de tien rode en talrijke gele kaarten? De meeste zijn terecht. Men kan oeverloos discussiëren over de nuances – was die van Kaliluka een tweede gele waard? Is “overdreven juichen” (truitje uitdoen) “geel”?  –, moeilijk in te schatten. Het grootste slachtoffer van het weekend is ongetwijfeld de minzame Ariël Jacobs die Lokeren dit seizoen niet op de rails kreeg. Lokeren voorzitter Roger Lambrecht is net als Vermeersch. Hij redde zijn club van de ondergang en mag beslissen wat hij wil, ongeacht de kwaliteiten van zijn ex-trainer, ongeacht onze mening ook. Voetbal drijft op emoties, kortstondige “faits divers”. Ze brengen het voetbal op smaak.

 

De vraag is of we ons wel voldoende gebogen hebben over het inzicht van Hugo Broos – al enkele weken leider met KRC Genk - over Jacky Mathijssen – de architect van Sporting Charleroi -, over de goede resultaten van Standard onder Michel Preudhomme of het fenomeen STVV: voorlaatste mèt bejubelde trainer en de wereldgoals van Brussels spits Gorius?

 

De vraag stellen is ze beantwoorden.

22:22 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: football |  Facebook |

26-10-06

Sign when you're winning

“Alles waar voetbal om draait zijn de supporters. Zonder hen heeft voetbal géén zin, géén status en géén toekomst. Ik ken professionals die het voetbal als hun eigendom beschouwen en de fans aanzien als een noodzakelijk kwaad die allang blij mogen zijn een onderdeeltje te mogen zijn van het voetbalritueel. Ik ben van mening dat dit omgekeerd zou moeten zijn”. De wijze woorden werden uitgesproken door Alan Harker, voormalig Voorzitter van “The Football League” (De Engelse voetballiga).

 

Het draait om de supporters, niet meer, niet minder. Het begint allemaal in het vak. Elke voetbaljournalist is ooit supporter van een club geweest. Wie het omgekeerde beweert liegt. Supporters wijden hun leven aan de club, werken naarstig voor het jaarlijks abonnement, betalen lidgeld aan de supportersclub om de verplaatsingen mee te kunnen maken en richten hun leven in functie van de voetbalkalender. Spelers zijn tijdelijk, passanten. Clubs en supporters zijn er voor eeuwig. Alle fans ter wereld vormen een gigantisch leger gelijkgestemden, verbonden door een allesoverheersend gevoel: liefde voor voetbal en de club.

 

Vlaams televisie-icoon Marc Uytterhoeven is zo iemand. Enkele jaren geleden redde hij zijn club, Royal Football Club Malinois (KV Mechelen), van de ondergang. Hij zette zijn bekendheid, persoonlijkheid en passie in om zijn geliefde nieuw leven in te blazen. Zelfs supporters van andere clubs hielpen. Gelijkgestemden, weet u wel. Vorige week was het feest “achter de kazerne”. Eerste klasse club Germinal Beerschot werd uitgeschakeld door de Mechelaars. Voor de wedstrijd werd Uytterhoeven, die twaalfhonderd kilometers had gereden om de topmatch bij te wonen, geinterviewed. De redder van RFC Malinois had een sweater van de club aan. Hij deelde de kijkers mee hoe intens gelukkig hij was met de revival van “zijn” club en was oprecht subjectief.

 

In de studio achteraf reageerde voormalig Beveren, Sporting de Portugal en Anderlecht keeper Filip De Wilde verbaasd. Hij vond het eigenaardig dat “zelfs iemand als Uytterhoeven zo passioneel kon zijn over een club”. Een kaakslag voor alle supporters. Van je club houden heeft niets met status te maken. Het zit in je bloed. Zonder supporters géén De Wilde.

 

Heren journalisten, geef het voetbal terug aan de fans en laat de Allatta’s van deze wereld - want die hebben niets met voetbal te maken -voor wat ze zijn. Het is genoeg geweest.

00:45 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: supporters |  Facebook |

20-10-06

MERCI JEANKE PHOTO

“Bonjour Monsieur David. Ci-joint quelques photos “souvenirs”. Amicalement et sportivement” Getekend: Jeanke Photo. Het kaartje dateert van enkele weken geleden. Bijgevoegd een foto van ondergetekende met Gilles De Bilde, RTBF sportchef Michel Lecomte (chef sport RTBF) en onze echtgenoten op het gala van de Profvoetballer van het jaar.

 

Jean Van Hauwermeiren is onlosmakelijk verbonden met RSC Anderlecht en draagt als geen ander de Brusselse ziel uit. Jeanke was de goedheid zelve. Hij zwanzde graag en hield van alle voetballers. Enkele maanden geleden maakten we een reportage bij hem thuis over zijn binding met Sporting en de nationale ploeg. Aan de hand van zijn indrukwekkend archief deelde de kranige zeventiger zijn mooiste souvenirs met de RSCA TV filmploeg. Jeanke was een gevoelsmens. Hij kreeg tranen in de ogen toen we polsten naar zijn meest onvergetelijke voetbalmoment.

 

Zoals steeds stond hij tussen een grote schare supporters om foto’s het maken van spelers die het stadion verlieten. Toen de zeventienjarige Vincent Kompany - nog zo'n echte Brusselaar - buiten stapte liep hij recht op Jeanke af en gaf hem zijn trui. “Jeanke, pour toi, pour tout ce que tu fais pour nous”. Zomaar, spontaan, als eerbetoon…Jeanke was er twee jaar later nog steeds door ontroerd. Ik nog steeds.

 

Jeanke laat een zoon achter en duizenden voetbalwezen.

18:40 Gepost door David Steegen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: jeanke photo |  Facebook |