24-08-08

Willy S.

Willy wie?

 

16:35 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: willy s |  Facebook |

18-08-08

BRUXELLES MIDI

Een zomerse – nu ja - vrijdagavond, zeven uur. Ik kom te vroeg aan in het Zuid-Station. Enkele daklozen liggen hun roes uit te slapen op de natte tegels van een van de brede inkomhallen aan de achterzijde, kant Frankrijkstraat. Een jonge, potige en erg dronken Afrikaanse vrouw ontlast zich openlijk tegenover de haveloze slapers. Ik schrik en versnel mijn pas, springend over het kortstondig riviertje. Ik kijk laf weg van het haast middeleeuws tafereel. Zoveel menselijke treurnis, zoveel ellende op enkele vierkante meters. Het lijkt een tafereel uit een roman van Emile Zola.

Ik haast me naar de grote hal. Ik ga koffie drinken terwijl ik op mijn achtjarige dochter wacht die, gelukkig begeleid, van de kust komt.

Het vernieuwde Zuid-Station mag er best zijn. Mooie winkelcentra, bloeiende horecazaken en een vlotte verbinding met het openbaar vervoer. Het station past als gegoten bij een wereldstad als Brussel. Een fraaie toegangspoort naar andere Europse grootsteden als London en Parijs.

De ligging van “Sam’s café” biedt een overzichtelijk uitzicht over de drukte in de enorme centrale hal. Pendelaars, rugzak- en andere toeristen, groepjes jongeren en arme drommels defileren al dan niet gejaagd voor mijn tafeltje. Na een tiental minuten zie ik de Afrikaanse dronken vrouw zwalpend telefoneren. Ze valt mensen lastig en stoot verschrikte reizigers aan. Ik duik mijn sporttijdschrift weer in. Oogcontact vermijdend.

Ik lees dat het Brussels Gewest een groot aantal atleten naar Peking afvaardigt. Méér dan één op vijf Belgische atleten is in een Brusselse gemeenten geboren. 21 van de 96 topsporters is Brusselaar. Één tiende zou logischer zijn. Brussel is niet uitsluitend een stad van behoeftigen en Eurocraten. De auteur van het artikel, van oorsprong een ninovieter, is bij ons blijven hangen. Mensen als Geert Foutré zijn een zegen voor de stad. Velen ontvluchten de hoofdstad na de hogere studies, een periode van nieuwsgierigheid, genot en zelfbevestiging. Sommigen blijven. Gelukkig maar.   

We mogen trots zijn op Anthony Vanden Borre, Faris Haroun en Vincent Kompany (Olympische voetbalploeg), de familie Borlée (atletiek) en de vele Brusselse hockeyspelers die de natie met hart en ziel vertegenwoordigen.

Daar valt echter niets van te merken in het Zuid Station, een “landmark” waar dagelijks duizenden bezoekers langskomen. Noch elders. De “Midi” is vuil, smerig en groezelig. Waarom verstoppen we onze sporthelden voor de buitenwereld? Vincent Kompany beschouwt het als een eer om als Brusselaar in Bejing te mogen presteren. Zijn werkgever, de Duitse topclub Hamburg SV, eist hem terug na twee wedstrijden. Kompany heeft daar lak aan en wil blijven.

“Bruxelles- Midi” zou aangekleed moeten zijn met de beeltenis van al onze lokale helden. Ze zijn groot in België, bekend in het buitenland maar miskend in Brussel. We zijn méér dan Kriek, het Atomium en de Basiliek van Koekelberg (Waar overigens ook niets van te merken is).

Het wordt de hoogste tijd dat we trots en assertief de stad en haar helden promoten op plaatsen waar we dagelijks bezoek krijgen van buitenaf. In Stations, luchthavens en andere publieke plaatsen.

Maar eerst toch even de hoge druk reiniger uit de garage halen. 

 

  

  

14:36 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: olympics |  Facebook |

13-07-08

de gouden ketjes

De Gouden Ketjes 2008 zijn donderdag met grote luister uitgereikt in de Ancienne Belgique. Ik mocht het podium op om het Gouden Ketje Sport te overhandigen. een hele eer. De organisatie was ambitieus en professioneel. Ik kan het niet genoeg benadrukken: Sporten in groepsverband is heilzaam voor de versterking van het stedelijk sociaal weefsel. Op een sportterrein is iedereen gelijk. Daarom was ik, samen met mijn collega juryleden, erg opgezet met de winnaar. “Friends & Scream United” is een sportclub voor kinderen en volwassenen die niet bij een gewone sportclub terecht kunnen. “Mens Sana en Corpore sano” moet voor iedereen haalbaar zijn. Dat vonden Charles Roos en zijn vrienden honderd jaar geleden ook.    Bij de oprichting in mei 1908 was Sporting Club Anderlecht de zevende club van Brussel. Twaalf jaar later richt dokter Paul de Meersman het allereerste profesioneel medisch kabinet van een voetbalclub op, “Le Service des Visites Médicales d’Athlètes”. Florimont Plash zal zijn werk jarenlang met succes verderzetten. Op 21 oktober 1953 is RSCA de eerste buitenlandse club die Arsenal in eigen huis, op de bevroren grond van het Londense Highbury, verslaat. Negentig jaar lang al zijn de Gunners tegen een buitenlandse club ongeslagen gebleven in eigen huis. Nog géén jaar later staat RSCA mee aan de wieg van de oprichting van de Europabeker der Landskampioenen. Brussel heeft altijd de blik naar Europa gericht. Anderlecht wint ook als eerste Belgische club een Europabeker. In 1976 tegen West Ham. De eerste en enige Belgische club die drie Europabeker finales op rij speelt. 1976, 1977 – verloren van Hamburg SV – en in 1978, in Parijs waar Austria Wenen verpletterd wordt. Anderlecht speelt als eerste Belgische voetbalclub vriendschappellijke midweekse wedstrijden bij kunstlicht. De eerste Belgische club die voor belangrijke wedstrijden in afzondering gaat. Van Real Madrid afgekeken. Op een warme namiddag in juni 1947 komt Lyra op bezoek in het Astridpark. De wedstrijd beslist over de titel. Voor de gelegenheid heeft RSCA zich afgezonderd in de goede lucht van de Keerbergse dennenbossen. Paarswit wint met 3-0. De eerste kampioenstitel is binnen. Aston Villa en New York Cosmos inspireren Michel Verschueren om een nieuw stadion te bouwen met Business Seats en Loges. Als eerste in België. De eerste en enige Brusselse voetbalclub die vereerd wordt met de prestigieuze “Brusselaar van het jaar” prijs. De beloning wordt jaarlijks uitgereikt door de Vlan, de populaire Brusselse huis aan-huis-krant. RSC Anderlecht is de eerste, en enige Belgische club, die erin slaagt vijf landstitels op rij te winnen (van 1964 tot 1968).Een ander unicum: Op 30 september 1964 is RSC Anderlecht de exclusieve Belgische hofleverancier. België – Nederland op de Bosuil (Antwerpen). Wanneer de Luikse doelman Guy Delhasse (Club Luik) in de tweede helft vervangen wordt door Sporting sluitstuk Jean Trappeniers, spelen elf Anderlechtenaren tegen Oranje. De Belgen winnen met 1-0. Tussen 1960 en 1965 winnen Sportingspelers vijf van de zes Gouden Schoenen. Een record. Anderlecht, sticht de “Heizel school”, de instelling die Belgische trainers opleidt. RSC Anderlecht trainer Bill Gormlie is de pionier die aan de basis ligt van de befaamde trainersopleiding.In afwachting van de bouw van het mooiste, beste, nieuwste stadion van het land, schenk ik het officieuze “Gouden Ketje Sport 2008”, in de categorie “eeuwige sportverdienste” aan RSC Anderlecht.   “Mens Sana in Corpore sano” is de leuze van RSCA.

20:26 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brussel |  Facebook |

16-06-08

de zinneke arena

De culturele sector geniet in Vlaanderen drie maal meer overheidsteun dan de sportwereld. Het is niet anders in Brussel. De discrepantie is fundamenteel oneerlijk. Sport, in de brede zin, beroert, zowel actief als passief, minstens duizend maal méér mensen dan de culturele sector. Ouders zijn gerust wanneer hun kinderen voetballen, hockey spelen of aan atletiek doen. Volmaakte educatieve opvang. Ik begeef me op glad ijs. Soit. Jongetjes dromen van Kakà en Ronaldinho. Meisje van Clijsers en Henin. Niet van Perceval en Shakespeare.Méér dan twintig duizend mensen zijn bereid om jaarlijks gemiddeld 300 euro te betalen om  RSC Anderlecht een seizoen lang thuis te zien voetballen. Boussouffa en Vlcek. Bedragen waar de Koninklijke Vlaamse Schouwburg en de Ancienne Belgique alléén maar van kunnen dromen. Met het budget dat de Zinneke Parade jaarlijks krijgt van hogerhand – jawel, helemaal gefinancierd met uw en mijn geld – kan men op vijf jaar tijd de Rolls Royce der stadions bouwen in de hoofdstad van Europa. De Parade meandert één maal per jaar door de stad. Dit weekend kwam ik een oude schoolkameraad tegen. Na méér dan twintig jaar. Samen speelden we voetbal in de wijk en op de club, Sporting Club Union Progrès Jette. Hij liet inmiddels de hoofdstad achter zich en woont veilig in de rand. We lachten een nacht lang nostalgisch om de kleedkamer- en wedstrijd herinneringen. Die keer dat onze Brussels-Congoleze ploegmakker ons een lading porno boekjes wilde slijten. Tien frank stuk. De broers uit Sardinië, de fratelli Cubiddu, wiens vader een ijssalon uitbaatte op het Sint-Anna plein in Koekelberg, kochten de lading op. Eén voor allen, allen voor één. De authentieke Brusselse vezel. Eendrachtig in de verscheidenheid. Tijdloze verbondenheid dankzij sport. Daar kan géén toneelstuk of concert tegenop.Ons stadsgewest is ziek. De hoofdstad van Europa zal binnen de tien jaar géén UEFA Cup- noch een Champions League finale kunnen organiseren. Bij gebrek aan infrastructuur. Luik, waar de lokale overheid wèl bijspringt, zal de loef afsteken. Brussels, shame on you. De hoofdstad investeert liever in culturele activiteiten en tempels. Elitaire incest. Steeds weer hetzelfde kringetje ingewijden. De Cubiddus zijn nog nog nooit naar de KVS gegaan. Honderd vleermuizen op nog géén honderd meter van de ring, enkele volkstuintjes, een sluikstort in het Laarbeekbos en communautair getouwtrek zullen het einde van een gezellige derde provincialer inluiden. Ritterklub Jette is ten dode opgeschreven. Een club waar allochtoontjes thuis zijn – méér dan vijftig procent van het contingent jeugdspelertjes -, een gemeenschap die méér dan vijfhonderd mensen bijna dagelijks verzamelt. Ritterklub Jette is het slachtoffer van kortzichtigheid en bestuurlijke dwaasheid. Brussel is géén sportstad. We vaardigen een aantal atleten naar de Olympische spelen in Beijing af en we herbergen de grootste club van het land. Het mag niet deren. De socio-culturele VZW’s zullen steeds weer overwinnen. Was Ritterklub een theatergezelschap, het probleem zou allang opgelost zijn. Gauw een Zinneke Arena, aub. 

20:45 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetbal |  Facebook |

de rellen van Anderlecht

Mohamed Ouahbi is de bezielende trainer en begeleider van de U11, de min-elf jarigen van RSC Anderlecht. Mohamed is onderwijzer. Pedagogie is zijn leven. De spelertjes komen van overal: Cureghem, Lokeren, Brazilië, Antwerpen, Sint Pieters-Leeuw en Molenbeek. Alle rangen en standen zijn vertegenwoordigd. Mohamed houdt van zijn missie bij Sporting Club Anderlecht. De spelertjes zijn erg gehecht aan hun coach. Zijn schoolkinderen leven in achtergestelde wijken. Ouahbi staat elk kind nauwgezet met raad en daad bij. De opvoeder is duidelijk. Streng en zacht wanneer het moet. Duidelijkheid en rechtlijnigheid primeren. De kinderen zijn dol op hem. Jerôme Nzolo kwam twaalf jaar geleden aan in ons land. Hij studeerde hier af aan de Universiteit en maakte op korte tijd carrière in de scheidrechtergilde. Nzolo is een gewaardeerde opvoeder van moeilijke jongeren in de hoofdstad. Hij vocht tegen alle raciale vooroordelen, de eerste kleurling die de elite bereikte. Nzolo is vorige maand voor de tweede maal op rij uitgeroepen tot scheidsrechter van het jaar. Marouane Fellaini is Brusselaar, van Marokkaanse oorsprong en voelt zich Belg. Kampioen met Standard Luik. Marouane had in Brussel een ander pad kunnen volgen. Vader hield hem kort en onderwierp hem een haast spartaanse opvoeding. Marouane Fellaini wordt een hele grote, de Belgische voetbalhoop in bange dagen.Vincent Kompany. Opgegroeid aan het Noord Station. Doorzettingsvermogen, intelligentie en goede ouders stuwen hem naar de top. Kompany zal hoogstwaarschijnlijk voor Arsenal, de absolute top in Europa, spelen. Dilmurat en Mourad kwamen nog géén vijf jaar geleden in België aan. De ene uit Kirgizië, de andere uit Kazakhstan. Zonder geld en vooruitzichten. Economische vluchtelingen. Ze spraken en begrepen bij aankomst géén benedijd woord Nederlands en Frans. Vandaag hebben beide een job, oefenen ze een “knelpuntberoep” uit en de kinderen gaan plichtsbewust naar een Nederlandstalige school. Het duo is er inmiddels in geslaagd om zich in beide landstalen uit te drukken. Mede dankzij het voetbal, ze spelen bij de veteranen van Ritterklub. De taalkennis is niet perfect maar voldoende om een sociaal leven uit te bouwen, persoonlijk- en gezinsgeluk na te streven en een degelijke toekomst aan hun nageslacht te bieden. Mourad en Dimurat volgen de regels van het spel. Ze doen hun best, de autochtonen doen de rest. Als geboren en getogen Brusselaar laaf ik mij aan de verscheidenheid van de hoofdstad. Ik onderga ze ook. Zoals velen. Gratuit gekraste auto’s, inbraken, vandalisme en pesterijen van hangjongeren- en kinderen maken het leven van velen zuur. Ouahbi, Fellaini, Kompany, Nzolo, Dilmurat en Mourad hebben het niet makkelijk gehad. Sport, opvoeding en hun sterke persoonlijkheden hebben de weg gewezen. Ze vertegenwoordigen een meerderheid.  De rellen in Anderlecht hebben niets met voetbal te maken, noch met “geviseerde allochtonen”. Die bestaan niet meer. Het zijn Belgische deliquenten zonder referentiekader. De rellen zijn veroorzaakt door een banale wraakactie van het zoveelste straatincident, ingezet door twee kinderen van tien en elf jaar.   De overheid, de sport- en culturele wereld scheppen genoeg voorwaarden om hen uit de miserie te helpen.  Zoals volksvertegenwoordiger en ervaringsdeskundige Fouad Ahidar het stelde net na de ongeregeldheden: “waar waren de ouders?”Ahidar heeft gelijk.        

20:44 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de rellen |  Facebook |

06-04-08

stad brussel

Brussel - De heer Bertin Mampaka is een heel belangrijk man, schepen van de Stad Brussel. Zijn bevoegdheden zijn niet de minste: Sport, Groene Ruimten, Milieu en Internationale Solidariteit. Gelukkig is hij polyvalent en ervaren. Mampaka is fiscalist en mid jaren 1980 was hij marketeer van een grote Amerikaanse multinational. Bertin Mampaka is ambitieus en streeft, inzake sportbeleid, twee grote doelstellingen na.

De Brusselaars massaal in beweging krijgen enerzijds, en zoveel mogelijk sportevenementen van topniveau naar de hoofdstad lokken anderzijds. Trots geeft hij financiële steun aan meer dan 150 Brusselse clubs. Het budget werd zelfs verdubbeld, van 500.000 euro naar 1 miljoen. Het is Mampaka menens. Een deel van dat geld ging helaas ook naar de bijna ter ziele gegane basketbalclub Atomia Brussels. Niet alle beleidsdaden kunnen succesvol zijn.

Topsportevenementen als de Memorial Van Damme en de Jumping van Brussel vullen dan weer het andere luik in.

Dat de Rode Duivels hun thuiswedstrijden in Brussel afwerken, is een mooie kers op de taart. Toch een tiental topsportevenementen in 52 weken. Stadsmarketing is geen loos begrip aan de Grote Markt.

De vriendschappelijke thuiswedstrijd tegen Marokko van vorige woensdag viel sportief wel wat tegen, maar er daagden toch meer dan twintigduizend toeschouwers op, onder wie zestienduizend Marokkanen. Als verantwoordelijke van de Internationale Solidariteit juicht Mampaka die massale opkomst toe.

Er hadden zelfs meer supporters kunnen afzakken naar het stadion. Als men kaartjes had mogen verkopen op de wedstrijddag zelf. Helaas kon de Stad haar fiat niet geven. Waarom eigenlijk niet? Daarom niet. Meer uitleg hoeft een schepen niet te geven.

De Voetbalbond is misnoegd over de slechte grasmat. De schepen van de Groene Ruimten is bedroefd en ontgoocheld. Beseffen die bondsbobo’s niet welke fysieke opofferingen de leden van de Brusselse groendienst hebben gepleegd om het speelveld bespeelbaar te maken? Ze trotseerden de voorbije weken weer en wind en hun morrende vrouwen om elk grassprietje met liefde en vakmanschap te koesteren. Bovendien heeft Bertin Mampaka allang een semi-kunstgrasveld beloofd, zoals op Anderlecht. Hij heeft ook maar twee handen. Ach, die voetballers zijn allemaal verwend en overbetaald.

Dat de eretribune na de wedstrijd overspoeld werd met uitzinnige Marokkanen, kan Bertin Mampaka ook niet van zijn stuk brengen. Voetbal is een volksfeest. Toch? Ook de door tientallen ongewenste gasten bezette vip-receptie kan geen smet werpen op de bijna perfecte organisatie van de Stad Brussel. De schepen is een gastvrij man. In alle omstandigheden.

Het mag duidelijk zijn dat de elektriciteitspanne de fout is van Sibelga en niet van de stadsdiensten, stelt Mampaka. Gelukkig had hij een noodgenerator voorzien. Merci, Bertin. In normale omstandigheden – als het een officiële interland was geweest – zou de wedstrijd met forfaitcijfers geëindigd zijn. 0-3 is altijd beter dan 1-4.

De bewakingscamera werkten niet. Een foutje in de voor het overige vlekkeloos verlopen organisatie. Tegen de volgende interland in oktober zal het euvel verholpen worden. Een plechtige belofte van de schepen. Als het van Mampaka afhangt, is Brussel bijna helemaal klaar voor het WK

00:34 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mampaka |  Facebook |

08-12-07

PARTICULARISTEN

De wereld is aan de particularisten. We ondergaan de dictatuur van de groupuscules. Mondige burgers die hun gram goed georganiseerd van de daken uitschreeuwen. De eigen leefwereld wordt verward met het algemeen belang. Ze remmen belangrijke beslissingen af en houden politici jarenlang zinloos aan de waggel. De voorbeelden zijn legio. De comités tegen de nachtvluchten. CEO’s en andere hooggeplaatsten, trotse bewoners van imposante villa’s in de Brusselse rand, een welbepaalde categorie welgestelde Brusselse heren en dames wiens herenhuizen ingericht zijn met het mooiste van Alessi, Starck, Lucitalia en ander exclusief design. Schrander en assertief verzetten ze zich tegen het overvliegen van de toestellen waarmee ze jaarlijks op winter- en zomervakantie gaan. Tijdens het weekend verpozen ze in trendy kastelen alwaar ze fysiek en mentaal herbronnen, het champagne glas in de hand. Lusten, vooral géén lasten.De gemeente Jette huisvest twee amateurvoetbalclubs. Tweede Provincialer RSD Jette en derde Provincialer Ritterklub. De eerste geniet gemeentelijke steun, de andere niet. Terecht. Goede jeugdwerking. RSD voetbalt op twee locaties met evenveel kantines. De opbrengst vloeit volledig terug naar de club. Beide sportcomplexen bevinden zich in het Jetse groen, aan de rand van het Laarbeekbos en aan de Heymbosch. Ritterklub is arm. Het kleine broertje, een volkse vereniging met tweehonderd jeugdspelertjes. Stuk voor stuk echte Brusselaars, de volmaakte afspiegeling van de stedelijke werkelijkheid. Vlamingen, Franstaligen en jongetjes van “vreemde” origine. Echte ketjes. Ritter moet het stellen met twee velden die gedeeld worden met RSD. Eetfestijnen en wat steun van de Vlaamse Gemeenschapscommissie helpen het clubje te overleven. Sommige jongetjes slagen er immers niet in hun lidgeld te betalen. Ritter snakt naar eigen infrastructuur en een zelfbedruipende kantine om de opvang van de jongetjes te verzekeren. Vlaanderen, het Brussels Gewest en de Vrije Universiteit Brussel slaan daarom de handen in elkaar om de broodnodige sportsite gestalte te geven. Ook de VUB studenten zijn er welkom. Het perfecte huwelijk. Enkele volkstuintjes zouden sneuvelen. Het weegt niet op tegen de voordelen van de weldaad van sport in clubverband. In het verenigingsleven is iedereen gelijk, het sociaal bindmiddel bij uitstek, heilzaam voor de complexe stedelijke samenleving. Amateursport is onschatbaar voor Brussel en de rest van de wereld. Zo niet volgens sommige ecologisten. De groene jongens en meisjes maken zich zorgen om een paar volkstuintjes en een kolonie – of is het een zwerm ? - vleermuizen. De nachtvogels zouden kunnen last hebben van het licht en het lawaai rond de voetbalpleinen. Op honderd meter van de Brusselse Ring? De wenkbrauwen trekken pijnlijk samen. De plotse alliantie van universitaire ecowarriors met de volkstuinders is ook bizar. Gearrangeerde huwelijken zouden strafbaar moeten zijn. Hemeltergend. Voordat het overbodige gezwets beslecht wordt, ploetert Ritterklub verder. Het volgende eetfestijn serveert “vogel zonder kop”. Iedereen is welkom.   

21:20 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sportbeleid |  Facebook |

19-10-07

POSEURS

We leven in het tijdperk van het beeld. Live TV. Vele trainers hebben hun gedrag aan de camera’s aangepast. De eeuwige Manchester United manager, Sir Alex Ferguson, zou de eerste geweest zijn om de camera’s te bespelen. De Schot is nimmer extatisch noch euforisch. Stoicijns staart hij voor zich uit, de grimmige blik op het toneel gericht. De score schijnt Ferguson niets uit te maken. Vele collega’s zijn intussen in zijn voetstappen getreden. Ze staan - of zitten - met een blik van kijk-eens-wat-een-vastberaden-man-van-visie-ik-ben-door-zo-kwaad-mogelijk-te-staren. Ferguson is succesvol, daar niet van. Een glimlach kan er niet af, nooit eens een uitdrukking van kinderlijke tevredenheid en welbehagen. Zoals iemand die zich plots de namen van de cast van “The Naked Gun” herinnert. Ik houd niet van Alex Ferguson. Streng en ernstig wordt verward met leiderschap. Turen naar het lot in de hoop die te kunnen bedwingen en beheersen. Ze acteren op een denkbeeldige “cue” van de regisseur. Dat gedoe is ook tot bij ons doorgedrongen. Jacky Mathijsen van Club Brugge. Bij zijn vorige werkgever, Charleroi, stond hij naast de bank. Niet ervoor, of zittend aan de zijde van zijn assistenten. Ernaast. Op gezette tijden stoof hij naar voren om de vierde scheidsrechter te interpelleren en iedereen de huid vol te schelden. Sporting Charleroi is de meest grove en onbeleefde club van de Jupiler League. Bij Club Brugge gedraagt hij zich anders. Beleefder. Michel D’Hooghe is Abbas Bayat niet. Club Brugge is Charleroi niet. Toch ontspoort de Limburger regelmatig. Wat begonnen is als een zelf opgelegde mediahouding is onbeheersbaar geworden. Jacky M. verliest zichzelf in een denkbeeldig rollenspel. Glen De Boeck, altijd slim op de achtergrond als assistent bij Anderlecht, verbaast vriend en vijand als hoofdcoach van zijn nieuwe vereniging, Cercle Brugge. Hij staat kaarsrecht. Soms blijft hij zitten. Zonder misbaar. Sereen. De Boeck heeft tegen Real Madrid, Lazio Roma en Manchester United gevoetbald. Mathijsen balde wat bij Lommel en Ferguson bij Aberdeen. Het verschil is merkbaar. De Boeck is een intelligente, natuurlijke en geloofwaardige leider. Werelds. Het zieltogende Olympique Marseille heeft Eric Gerets aangeworven. Zijn eerste wedstrijd: Liverpool uit, Champions League. De Leeuw Van Luik is steeds zichzelf. Camera’s of niet. De twaalfde speler. Hij voert zijn troepen aan in trainingspak. Als een veldheer. Marseille won omdat de coach zichzelf was. Gedreven, emotioneel, assertief en rechtlijnig. Eric Gerets is niet in staat te poseren. Net als zijn illustere voorganger en mentor, wijlen Raymond Goethals. Die arriveerde in Marseille in zijn aftandse goudkleurige Opel Ascona, waarschijnlijk gekregen van Opel Mabille, Sint Jans Molenbeek. Ook hij bleef immer zichzelf. De piepjonge en assertieve wisselspeler, Eric Cantona, kwam zich op een dag beklagen over zijn bankzitterstatuut, in de derde persoon, in het bijzijn van de hele groep. De ultieme test voor een coach. “Eric Cantona zal niet op de bank zitten” sprak Eric-Le-King de borst vooruit. “Dan pakt hij maar een stoel en gaat hij naast de bank zitten”, antwoordde Goethals gevat. Even later werd Marseille kampioen en won, als eerste enige Franse club ooit, de Europa cup 1. Zonder Cantona. Net zo met Jan Ceulemans. Een voetbalman uit een stuk. Frankie Vercauteren heeft een palmares bij elkaar gevoetbald waar géén enkele van zijn spelers aan kan tippen. Vercauteren is Vercauteren, in voor- en tegenspoed. Hij zou te stug en te professioneel zijn. Ach wat? Hij behoort tot de cuvée Goethals, Gerets, Broos, Ceulemans en Michel Preudhomme. Frankie gaat weer eens Europa in. Jacky niet.  

09:29 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankie vercauteren |  Facebook |

18-08-07

De Natie Vlaanderen

Lokale Verankering is het leitmotiv van FC Brussels. De band met  Brussel wordt inniger.  Als we niet opletten wordt de Meybuum binnenkort gepland op het kruispunt van de Mettewie met de Gentse Steenweg. Voorzitter Johan Vermeersch haalde alvast een man uit eigen gouw binnen. De nieuwe assistent is Brusselser dan Manneken Pis, de tiende bol van het Atomium. Bovendien is Edy de Bolle cosmopoliet. Afrika, méér bepaald Ivoorkust, is zijn specialiteit. Hij werkte jarenlang voor Beveren. De man van Sint-Agatha Berchem kan te allen tijde inspringen indien de Fransman zou (moeten) vertrekken. Edy is een kampioen, met RWDM in 1975. Hij voetbalde ook voor Anderlecht. De Bolle zou moeten overnemen in oktober, waarschijnlijk al september. Die andere ket, Kapitein Haydock, in Ukkel geboren, is na een lange blessure verrezen. Ze zijn zeldzaam, de Haydocks van deze wereld. Mannen uit een stuk, gedreven door trots, wilskracht en dankbaarheid voor het mooiste beroep ter wereld. Alan Haydock geeft zich eerstdaags op voor een managementsopleiding aan de Vlerick hogeschool. Hij zal slagen.    Alan Haydock zal berekenen dat, als één honderste van het miljoen Brusselse inwoners een seizoenskaart neemt, FC Brussels dan bijna volmondig Brussels genoemd kan worden. Tienduizend bovenop de huidige tweeduizend abonnees. Hoe mooi zou dat niet zijn? De BXL Boys XXL. Ellelange files op de kleine en grote ring op wedstrijddagen. Europees voetbal. Eerst intertoto, dan UEFA en daarna méér. Wie weet? Binnen enkele jaren doemen de eerste petities op van verzuurde buurtbewonders, grimmig protesterend tegen zoveel voetbaloverlast. Ik kan spontaan een beeld oproepen van Johan Vermeersch, intussen grijzer en ronder geworden, gewichtig geflankeerd door sportieve en commerciële directeurs, assertief schrijdend, op weg naar een audientie bij de Brusselse gezagsdragers om een visionair futuristisch stadionproject te bespreken. De nationale en internationale camera’s zijn erbij, de lokale hadden zich helaas van dag en uur vergist. Het stadion met uitschuifbaar dak, inschuifbare atletiekpiste – FC Brussels is een omnisportverenging geworden -, Olympisch Zwembad naast de kleedkamers, een sporthal onder de tempel en een modern kantorengeheel annex winkelcentrum aan zuid- en noordzijden wordt besproken. Alternerend voetballen in een gezamenlijke voetbaltempel met broer Anderlecht, in Schaarbeek, wordt briesend van tafel geveegd. Ook Union wil hulp bieden. De goede bedoelingen uit Vorst (of is het Sint-Gillis?) worden stilzwijgend weggegeeuwd. Vermeersch dreigt. Hij oppert een verhuis naar het buitenland, de Natie Vlaanderen (NV). De N.V. is, na twaalf staatshervormingen en evenveel hevige schermutselingen in de straten van Brussel, inmiddels onafhankelijk geworden. De jongens van de Brusselse harde kern zijn woedend en draaien, bij wijze van protest, hun rug vernederend lang naar de eretribune tijdens een thuismatch tegen de ambitieuze fusieclub FC GAG (Groot Antwerpen Germinal). Ze heffen een Brusselse versie van de Marseillaise aan. Bart De Wever, Minister-President-Generaal-der-Natie-Vlaanderen, zit naast Johan Vermeersch in de eretribune. Hij kan het tafereel niet smaken en verlaat misnoegd het stadion. Op de (te kleine) parking moet hij uren wachten voor hij kan vertrekken. Het hoofd der parkingwachters, officieel “fleet parking manager”, de kleinzoon van Edy De Bolle, weigert grijnzend de nummerplaten van de blokkerende auto’s af te roepen. FC Brussels blijft in Brussel. Voor altijd. Toch eerst even de werkelijkheid trotseren, Nul op Zes. Punten pakken en de witte merel, Pavel Fort, spelgerechtigd krijgen. De tijd dringt.

01:07 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de natie vlaanderen |  Facebook |

17-06-07

TIJD VOOR VERANDERING

 

Ik kick af. Een leven zonder voetbal is aangebroken. Ik lijd. De permanente queeste naar voetbalnieuws moet de leemte opvullen. Wij, de grote massa voetbalwezen, moeten het stellen met nietszeggende berichten. Zsoltan Petö verlengt zijn contract bij FC Brussels, net als zijn collega brandweerman/keeper Patrick Nys die in augustus zijn 192ste seizoen in Molenbeek zal aanvatten. Nys vist. Dit jaar trekt hij naar Ierland, hij zal er een week lang zijn hengel uitwerpen op rivier de Shannon. Keepers zijn eigenaardig. Profvoetballers opteren meestal voor volstrekte ledigheid aan Turkse en Spaanse stranden omgeven door vrouwelijk en ander schoon. Altijd al profvoetballer willen worden.

Union St Gilloise zag haar bestuur en haar trainer vertrekken. Fc Brussels zoekt, na een mislukte poging van grote broer RSC Anderlecht, toenadering tot de Unionisten. Union en FC Brussels. Van hetzelfde laken een pak. Sympathiek en traditioneel. Twee lokale clubs met talloze onzichtbare supporters. Zij verplaatsen zich zich zelden of nooit naar het stadion. Naar het schijnt zijn alle echte Bruggelingen voor Cercle. Brugge is blijkbaar niet erg groot.

Het uitpluizen van de transfergeruchten verzacht de pijn veroorzaakt door een gebrek aan echt voetbal. Komt de assertieve straatjongen François Sterchele naar het Astrid Park? Ik hoop het. Ook de Georges Leekens saga beroert heel even de voetbalgemeenschap. De  oude politieke cultuur is weer helemaal terug.

Ach, het is allemaal gemorrel in de marge. Zoals uil op de lat van nationale doelman Stijnen in Finland. Komisch, net als de prestatie. Nog even en en we belanden in de pot van San Marino, Andorra en Lichtenstein. Dat kan zelfs de nakende staatshervorming niets aan veranderen. Ik mis het stadion, de spelers, de sfeer, de stadionvrienden, de pinten, de euforie en de teleurstelling.  

Gelukkig zijn daar twee Brusselse toppolitici. Anderlechts oppositielid Walter Vandebossche (CD&V) schoot de hoofdvogel af. Nadat hij eigenhandig 2377 handtekeningen verzamelde om de grootste club van het land een nieuw broodnodig stadion te ontzeggen in zijn eigen gemeente, eist hij nu dat RSCA in het Astrid Park blijft. Hij stelt “(...) (dat) de club in het centrum moet blijven. Niet alleen de handelaars, maar ook de lokale bevolking kan zich geen Anderlecht inbeelden zonder voetbalclub in het Astridpark!”. Eerst contra de uitbouw, dan pro, weliswaar op een plek waar uitbreiding onmogelijk is. Deze boodschap wordt gelukkig niet opgepikt door pers. VDB heeft ooit een rol gespeeld in het Brussels “volkstejoeter”. Blijkbaar een goede leerschool als entertainer. De optie “normbesef” zat niet in het lessenpakket.

De andere die voor kortstondige voetbalopwinding zorgde is Alain Courtois, MR kamerlid, nu officieel op WK kruistocht. Hij wil het WK 2018 naar de Benelux halen. Courtois vormt tandem met reality tv ster Jean-Marie Pfaff. Naar verluidt is Pfaff ooit keeper geweest. Dat UEFA voorzitter Michel Platini het olijke duo geen schijn van kans geeft kan hen niet deren. Hoogmoed of gezonde ambitie? We zullen wel zien. Ik wil Walter, Alain en Jean-Marie danken voor de kortstondige verstrooing.

Het is hoog tijd voor verandering.

 

 

22:25 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsca |  Facebook |

09-06-07

VERKIEZINGEN

Morgen stemmen. Ik heb er zin in. Altijd spannned. Ik volg zoveel mogelijk debatten. Nog nooit zo veel media aan politiek gewijd. Te veel. Iedereen zegt hetzelfde, steeds weer. Journalisten worden vedetten. De lijn tussen objectieve registratie en opiniering is bijna helemaal verdwenen. We weten nu zelf op wie topjournalisten Mia Doornaert, Peter Vandermeersch en BV’s als An Van Elsen stemmen. Relevant? Ik denk het niet. Soit, Sign of the times

Morgenvroeg in de lange rij staan en je afvragen op wie het schuifelend oud vrouwtje voor mij zal stemmen. Of die jongen die ik regelmatig in het park kruis tijdens het joggen. Zou die mooie blondine wat verderop MR of  PS stemmen? Ik woon in Brussel. Negen op de tien stemt franstalig. Daar, de buren. Ik twijfel. Zij stemt blauw of rood, hij oranje of blauw. Morgen ben ik naar goede gewoonte nerveus wanneer ik mijn identiteitskaart aanreik. In het hokje heb ik altijd zin om kattekwaad uit te steken. De Belgische reflex. Hopelijk vergis ik mij niet. Ik hoop dat ik een paar mensen niet vergeet te belonen met mijn stem. Wie weet maakt “mijn” stem het verschil. De kans is miniem. Je gedurende twintig seconden God wanen. Dat is democratie.

 

We hebben het nog nooit zo goed gehad. Dat mag beloond worden.

Wat de uitslag ook weze. Ik word gevierd. Vaderdag! Mijn dochters popelen om mij te behagen. Ik popel ook.

Stemmen, met lieve vrouw en kinderen in de “Syphon” in Damme lunchen, dan golfinitiatie om de dag met de verkiezingsshow in Brussel af te sluiten. Zal mijn stem het verschil gemaakt hebben?

Het wordt een heerlijke dag.

22:12 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen 07 |  Facebook |

STOETEL

 

“Ik kan Dunga aanraken”. Ik ontvang dit smsje vrijdagavond van een goede vriend. De man bekleedt een topfunctie in de internationale voetballerij. Hij heeft net plaatsgenomen op de ere-tribune van het onwaarschijnlijke Wembley stadion, Londen. Ik sta op hetzelfde ogenblik te keuvelen op een receptie na de avant-première van een prachtige Vlaamse kortfilm, “Tot Ziens” van tekenaar, scenarist en regisseur Klaus Verschueren. Champagne, hapjes en veel mensen met rare kleren en dito accessoires.

Toch liever voetbal. Het seizoen ’06 – ‘07 is officieel voorbij, op de eindronde in tweede klasse, enkele EK kwalificatiewedstrijden en wat vriendenwedstrijden na.

Resten ons, voetbalminnende belgen, het vooruitzicht van twee cruciale interlands, thuis tegen Portugal en uit in Finland. De laatste stuiptrekkingen van een rijk gevuld voetbaljaar. Sommige naties sparren. Engeland speelt vriendschappellijk tegen Brazilië. Mijn vriend zit net achter de bank van de Brazilianen aangevoerd door coach Carlos Caetano Bledorn Verri.

Voetbalnaam Dunga, de Portugese vertaling van “Dopey” (“Stoetel”), een van de zeven dwergen.

De bijnaam past niet bij hem. Dunga, voormalig captain van de Seleçao, is een geboren leider. De gewezen verdedigende middenvelder was een heerser, een verdeler wiens schijnbaar sober voetbalspel stoelde op technisch vernuft en geniaal intellect. Eenvoud is ingewikkeld. Prijzen worden gewonnen met intelligente centrale voetballers. Dunga de veldheer leidde Brazilië naar een vierde wereldtitel in 1994 (USA). Het WK waar de Rode Duivels van Nederland wonnen met een kopbaldoelpunt van Philippe Albert, ook al een as-speler. De wereldbeker van de Arabier Saeed Al-Owairan die de Duivels na een lange rush voor schut zette door na vijf minuten te scoren voor Saudi Arabië. In een klap wereldberoemd in België. Winnen van Nederland en verliezen van een dwergstaat. Belgische charme. In de tweede ronde werden we onverdiend naar huis gestuurd door Duitsland, geholpen door de corrupte Zwitserse ref Röthlisberger. Het is en was penalty op nieuwe Belg Josip Weber. Lang vervlogen tijden.

De dag na Engeland-Brazilië (1-1) maak ik me op om de huidige lichting Rode Duivels aan te moedigen in het Heizel stadion. De wedstrijd van de laatste kans. Portugal telt evenveel inwoners als wij en speelt finales (EK 2004) of minstens halve finales (EK 2000 en WK 2006). Voor ons is het van 1986 geleden. We gaan alweer ten onder, ditmaal met opgeheven hoofd. Ze zijn echt wel beter. Onze coach, net als Dunga een voormalige verdedigende middenvelder, is de enige Rode Duivel die ooit in een finale scoorde, EK ’80, 2-1 verlies tegen West-Duitsland. Ik snak naar betere tijden. Het lijden heeft lang genoeg geduurd.  

Trainer René Vandereycken staat net na de wedstrijd op enkele meters van mij.

Ik weet niet of ik hem wil aanraken.   

16:20 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode duivels |  Facebook |

29-11-06

HANG DE AAP NIET UIT

Het wereldkampioenschap van 1974 in West-Duitsland gaf ons Cruyff, Beckenbauer en Breitner. Oranje verkondigde het “totaal voetbal” en swingde zich naar de wereldtop. Meester Johan introduceerde het portretrecht. Hij weigerde de officiële Adidas uitrusting te dragen. Om de wonderlijke virtuoos toch in Duitsland te krijgen mocht “14” uiteindelijk toch als enige met Puma voetballen, zijn privé sponsor. Het WK ’74 luidde het begin der moderne tijden in, het einde van de almacht der voetbalbonden. Ook Breitner en Beckenbauer maakten ruzie over de premies. Met succes. Profvoetbal deed overal zijn intrede, voetbal behoorde voor de eerste maal toe aan de voetballers. De Jules Rimet beker werd definitief vervangen door de “Fifa World Cup”. Afscheidnemend Fifa Voorzitter Sir Stanley Rous werd enkele dagen voor de start van het WK opgevolgd door de Luikse Braziliaan Joao Havelange.  

 

Maar er was méér.

 

Voor het WK 1974 vroegen talloze voetbalminnaars zich af wie nu eindelijk Dino Zoff, het sluitstuk van de Italianen, zou verslaan? La Squadra had al twaalf wedstrijden na elkaar géén enkel tegendoelpunt geïncasseerd. De held die Zoff zou vloeren was een nobele onbekende uit een onooglijk landje die op vier jaar tijd bijna 50% (47 van de 106) van de doelpuntenproductie van het nationaal elftal voor zijn rekening nam. De snelle en sterke aanvaller had geschiedenis geschreven door het beslissende doelpunt te scoren tegen Trinidad. De uitzonderlijke voetballer plaatste, hoogst persoonlijk, het eerste Caraïbisch land voor een eindronde van de wereldbeker. Een mirakel. Haïti debuteerde tegen Italië op 15 juni ’74 in het Olympia stadion (München). Onvergetelijk. Fachetti, Mazzola en Co werden een helft lang in bedwang gehouden. Aan het prille begin van het tweede deel gebeurt het ondenkbare: Haïti scoort. De doelpuntenmaker is de drieëntwintigjarige Manno Sanon. Hoewel de Azzurri uiteindelijk met 3-1 wonnen, is kleurling Sanon onsterfelijk op de Caraïben en op het Kiel. Na het WK trok de bekendste Haitiaanse voetballer aller tijden naar Beerschot waar hij zes jaar lang op handen gedragen werd door supporters, bestuur en andere voetballiefhebbers. Vandaag is de 61 jarige Sanon jeugdcoach in Orlando (VS).

 

Benieuwd of daar ook oerwoudgeluiden te horen zijn.

21:28 Gepost door David Steegen in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hang de aap niet uit |  Facebook |